சூரியோதயம் - Suriyodayam Tamil

சூரியின் டைரி-56: "சோனா"

2011-12-02T19:36:00.001+05:30

சில நாட்களுக்கு முன், காலையில் நண்பர் அலெக்சிடமிருந்து ஒரு அழைப்பு. "எங்கே இருக்கிறீர்கள்? நண்பர் சோனா இன்று காலையில் காலமாகிவிட்டதாக, நண்பர் செல்வராஜ் சொன்னார். நீங்கள் கோட்டையூரிலிருந்தால், நாம் இருவரும் ஒன்றாகச் சென்றுவரலாமே என்பதற்காகத்தான் கூப்பிட்டேன் என்றார். அதிர்ச்சியிலிருந்து மீள எனக்கு சில நொடிகள் ஆயின. பின்னர் அவரிடம் நான் சென்னையில் இருப்பதாகச் சொல்லிவிட்டு, என்ன ஆயிற்று என்று விசாரித்தேன். அவருக்கும் தெரியவில்லை. ஒரு மாதமாக  உடல்நிலை சரியில்லாமல் இருந்தார் என்ற அளவில் மட்டும் தெரிந்துகொள்ள முடிந்தது. சென்று வந்தபின், விபரங்களைக் கூறுங்கள் என்று அலெக்சிடம் கேட்டுக்கொண்டேன். ஆனால் இன்று வரை அலெக்சிடமிருந்து தகவல் இல்லை, நானும் போன் செய்து கேட்டுக் கொள்ளவில்லை. என்றாலும் என் மனதில் அவர் பற்றிய சிந்தனைகள் ஓடின.

சோனா ஒரு வித்தியாசமான மனிதர். ஒரு புத்தக விற்பனையாளர் என்று அறிமுகமானார். பின்னர் நான் ஹோமியோபதி பயின்றபோது, சக மாணவர் என்ற முறையிலும், பின்னர் நாங்கள் ஒரு ஹோமியோபதி இயக்கத்தை தோற்றுவித்தபோது நான் பொதுச்செயலர் என்ற முறையிலும், அவர் பொருளாளர் என்ற முறையிலும் நெருக்கமானார். இயக்கக் கூட்டம் அவரது வீடான ஜீவா இல்லத்தில்தான் பெரும்பாலும் நடைபெறும். சில ஆண்டுகளுக்குப்பின் அந்த இயக்கத்தைவிட்டு, நான் வெளியேறும்படி ஆயிற்று; அடுத்த சில மாதங்களில் அவரும் வெளியேறினார்.

அதன் பின்னர் நான் மனித மேம்பாட்டு அமைப்பில் முக்கிய பொறுப்பிலிருந்தபோது அவர் உறுப்பினராகச் சேர்ந்தார். நான் காரைக்குடியில் மாநில அளவிலான புத்தகக் கண்காட்சி நான்கு ஆண்டுகள் கம்பன் மண்டபத்தில் நடத்தியபோது, அவர் எனக்கு உறுதுணையாக இருந்தார். நான் அந்த அமைப்பிலிருந்தும் ஒரு காலகட்டத்தில் வெளியேறும் சூழ்நிலை உருவானது. அதன் பின்னர் அவரது தொடர்பு குறைந்தது.

அவர் காரைக்குடி நகரத்தார் பிரிவைச் சேர்ந்தவர். என்னைவிட பல வயது இளையவர். அவர் வேலை என்று எதுவும் இல்லாமல், பெயரளவில் புத்தக வியாபாரம், புத்தகங்கள் சேர்ப்பது, அப்புறம் எல்லாவற்றையும்விட ஆச்சரியமான விஷயம் அவர் காரைக்குடி நகர இந்திய பொதுவுடமைக் கட்சியின் பொருளாளராக இருந்தது. பெற்றோர் மூலமாகவோ, அல்லது திருமணத்தின் மூலமாகவோ கிடைத்த பணத்தை, அரசு ஊழியர்களுக்கு குறைந்த வட்டியில் கொடுத்து, சிறிதளவு வருமானம் தேடிக்கொண்டார்.

திருமணமாகி பல ஆண்டுகள் ஆகியிருந்தபோதும், அவர்கள் இல்லத்தில் குழந்தைப் பேறு இல்லாதது ஒரு பெரிய குறையாக இருந்தது. பொதுவாக அவரைவிட அவரது துணைவியார் தோற்றத்தில் அவரைவிட வயது முதிர்ந்தவராகத் தென்பட்டார். அவர்களுக்கிடையில் பெரிய நெருக்கம் என்று சொல்ல வாய்ப்பில்லாததுபோல் பொதுவாக நண்பர்கள் அனைவரும் உணர்ந்தனர். ஆனால் நான் இங்கே குறிப்பிட வேண்டிய முக்கியமான ஒன்று, அவரது துணைவியார் எங்கள் அனைவரிடமும் நன்றாகப் பேசினார், பழகினார், அவர் வீட்டில் நாங்கள் இயக்கக் கூட்டங்கள் நடத்தியபோது உறுதுணையாக இருந்தார். எனவே எங்களைப் பொறுத்தவரை அவர் மதிப்பிற்குரியவராக இருந்தார்.

பின்னர் ஒருநாள் சில ஆண்டுகளாக அவரும், அவரது துணைவியாரும் சேர்ந்து வாழவில்லை என்ற தகவல் கிடைத்தது. அவரது வீடு, அவர் சேர்த்த புத்தகங்கள் என்று எல்லாமே அவரது துணைவியார் உடையதாகியது. அவர் தனது பெற்றோருடன் வசித்தார் என்ற அளவில் அறிந்திருந்தேன். சில முறை அவருடன் தொலைபேசியில் தொடர்புகொள்ள முயன்றபோது, அவரது அன்னையார் வெறுப்பேற்றுவது போல் பேசினார்; எனவே அதையும் நிறுத்த வேண்டியதாயிற்று.

என் பெண்ணின் திருமணத்திற்குப்  பிறகு தற்செயலாக அவரை எங்கோ வழியில் சந்தித்தேன். நான் அவரை திருமணத்திற்கு அழைக்காதது குறித்து வருத்தப்பட்டார். அவருடைய முகவரி கிடைக்காதது, மற்றும் மகளின் திருமணச் சுமைகளில் மூழ்கியிருந்ததால் விடுபட்டுப் போயிற்று என்று கூறி அவரிடம் என் வருத்தத்தைத் தெரிவித்தேன். அதுதான் நான் அவரைக் கடைசியாகப் பார்த்தது.

நாங்கள் நண்பர்கள் சிலர் பேசிக் கொள்கையில் சோனா பற்றி ஒரு கருத்து பொதுவாக அனைவரிடமும் இருந்தது. அது அவர் எதிலுமே ஆழமாக இல்லாமல் மேலோட்டமாக இருந்தார் என்பதும், அதுபோல் அவருடைய புரிதலும் ஆழமாக இல்லை என்பதும். எத்தனை குறைகள் இருந்தாலும் என்னிடம் அன்போடு பழகியவர்; பல சமயங்களில் எனக்கு உறுதுணையாக இருந்தவர்; எங்கள் வீட்டிலும் அனைவரிடமும் உரிமையோடும் அன்போடும் பழகியவர் என்றமுறையில் அவரது மரணம் எனக்கு வருத்தத்தை அளிக்கிறது. அடுத்தபடி அவரை எடைபோட நான் யார்? நான் என்னவோ பெரிதாக வாழ்ந்த்துவிட்டதாகவோ, சாதித்துவிட்டதாகவோ கூறமுடியாது என்கிறபோது அவரை எடைபோடும் தகுதி எனக்கு இல்லை என்பதை ஒத்துக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்.

சமயத்தில் நினைத்துப் பார்க்கையில் வாழ்க்கைக்கு அர்த்தம் தேடுவது பைத்தியக்காரத்தனமோ என்று தோன்றுகிறது. இதையொத்த கருத்தை லியோ டால்ஸ்டாய் கூறியதாக எங்கோ படித்தது நினைவிற்கு வருகிறது. ஏன், என்னுடைய வாழ்க்கையையே எடுத்துக் கொள்கிறேன்; வாழ்க்கையில் புரியாத விஷயங்களே அதிகமாக இருப்பதுபோலவும், பல சமயங்களில் தலையைப் பிய்த்துக் கொள்ளலாம் என்பதுபோலவும், ஏன், எதற்கு என்று புரியாமலேயே பலவற்றை செய்திருக்கிறேன் என்பதையும் ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்; அதுவே உண்மை.

சோனாவின் நிழற்படம் எனகாவது இருக்குமா என்று தெரியவில்லை. தேடிப் பார்த்து கிடைத்தால் இதில் பதிவு செய்யவேண்டும்.

எனக்குப் பிடித்த கவிதை-69: மனிதம்

2011-12-02T07:23:00.000+05:30

என் மனம் அழுதது
பறவைகளின் சுதந்திரத்தை
விலங்குகளின் கள்ளங்கபடமற்ற தன்மையை
மனிதன் கற்றுக் கொண்டிருக்கலாம்.
இந்த உலகம்
அழகாக இருந்திருக்கும்
ஆனால் அவனோ
பறவைகளுக்கும்
விலங்குகளுக்கும்
மனித புத்தியைக்
கற்றுக் கொடுத்துவிட்டான்.
விலங்கிலிருந்து
மனிதமானது
பரிணாம 'வளர்ச்சி' தானா?

கவிக்கோ அப்துல்ரகுமான்

எனக்குப் பிடித்த கவிதை-68:

2011-12-01T17:01:00.000+05:30

வணக்கம் என்பார்
வணங்க மாட்டார்
நலம் பார்த்தறியார்
நலமென் றெழுதுவார்
பொதுவான பொய்களில்
பொலிகிறது வாழ்க்கை.

- கவிஞர் பாலா

பிருந்தாவின் கவிதைகள்-6: அம்மாவின் பிறந்தநாள்

2011-11-28T17:40:00.001+05:30

இன்று பிறவி எடுத்தாய்!
எங்களை ஈன்றபோது மறுபிறவி எடுத்தாய்!!
எங்களை உருவாக்க உழைத்து உருகி
மறைந்தே போனாய்!
விலைமதிப்பற்ற தாய் அன்பை தொலைத்தாலும்
உன் வயிற்றில் உதித்த நாங்கள் அதிர்ஷ்டசாலிகளே!!
நீ கொடுத்த இந்த உடலையும்
உன் இனிய நினைவுகளையும்
சுமந்து வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்
நீ கண்ட கனவுகளை நனவாக்க!!!

(நவம்பர் 27 அன்று எழுதியது)

சூரியின் டைரி-55: தாகூரின் நாவல், "தி ரெக்" (The Wreck)

2011-11-25T13:02:00.000+05:30

ஒரு மாதத்திற்கு மேல் உடல்நிலை சரியில்லாமல், தற்போதுதான் உடல்நிலை சிறிது, சிறிதாக தேறி வருகிறது. ஒருமாதமாக பெரும்பாலும் படுக்கையிலேயே சிரமப்பட்டு பொழுதைக் கழித்தேன். எதுவும் செய்ய இயலவில்லை. உணவும் செல்லவில்லை. ஏற்கனவே நான் ஒரு சர்க்கரை நோயாளி. சர்க்கரை நோயாளிகளின் முக்கிய பிரச்சினை அவர்கள் உண்ணும் உணவை சக்தியாக, ஆற்றலாக மாற்றும் திறன் குறைவாக இருப்பது; அதன் விளைவாக, உடல் உறுப்புக்கள் அவை செயல்பட தேவையான ஆற்றல் இல்லாமல், அரைகுறையாக செயல்படுவது. அதிலும் உடல் எடையில் மூன்று சதவிகிதமே உள்ள மூளை, உணவிலிருந்து கிடைக்கும் ஆற்றலில் பதினேழு சதம் எடுத்துக் கொள்ளும். சர்க்கரை வியாதி + உணவை ஏற்கா நிலையில் மூளையின் செயல்பாடு எவ்வளவு பாதிக்கப்படும் என்று சொல்லத் தேவையில்லை. முக்கியமாக ஒரு மந்த நிலை, எதிலும் ஈடுபாடின்மை, மனத் தளர்ச்சி போன்றவை எதிர்கொள்ளவேண்டிய பிரச்சினைகள். தினசரி செய்தித்தாளைக் கூட படிக்க ஈடுபாடில்லை. தினமும் போடும் 'சுடோக்கை' கண்டுகொள்வதே இல்லை. சாதாரணமாக எனக்கு மிகவும் பிடித்த, இரண்டு மூன்று வரிகளில், ரத்தினச் சுருக்கமாக பயனுள்ள ஆரோக்கியத் தகவல்களைத் தரும் சென்னை டைம்ஸ் கூட ஈர்க்கவில்லை.

நிலைமை கவலை அளிப்பதாக இருந்தது. நாவல் ஏதாவது படித்தாலென்ன? நாவல் என்றால் சுவாரசியமாக இருக்கும். எனவே நான்கைந்து புத்தகங்களை எடுத்தேன். அதிலொன்று, தாகூரின் புகழ் பெற்ற நாவல். படகு விபத்தால் ஏற்படும் இடமாற்றங்கள், குழப்பங்கள் என்று கதை விறுவிறுப்பாகச் செல்லும். பள்ளி நாட்களின் சுருக்கமான பதிப்பைப் படித்திருக்கிறேன், ரசித்திருக்கிறேன். மேலும் அந்தக் கதையை அடிப்படையாகக் கொண்டு, தமிழில் வெளிவந்த "மாதர் குல மாணிக்கம்" என்ற திரைப்படத்தையும் சிறுவயதில் பார்த்திருக்கிறேன். படகு விபத்திற்குப் பதிலாக, அரியலூர் ரயில் விபத்து; அப்புறம் வேறு சில மாற்றங்கள். தாகூரின் கதையில் ஒரு மணப்பெண் விபத்தில் பலியாவாள்; தமிழில் இரண்டு புதுமண ஜோடியும் பிழைக்கும்; மணப்பெண்கள் இருவரும் இடம் மாறுவர்; இறுதியில், சிக்கல் எப்படி அவிழ்கிறது, அந்தப் பெண்கள் இருவரும் தங்கள் கணவன்மாரை எப்படிச் சென்றடைகின்றனர் என்பது கதை.

தெரிந்த கதையை இருந்த போதும் அந்த நாவலைத் தேர்ந்தெடுக்க முக்கிய காரணம் முழுமையான - சுருக்கப்படாத அந்த நாவலைப் படிக்கவேண்டும்; தாகூரின் எழுத்து வண்ணம், வர்ணனைகள் அனைத்தையும் வாசிக்க வேண்டும் என்ற ஆவல்தான். அந்தக்கால வங்காளத்தைக் கண் முன் கொண்டு வருகிறார். அற்புதமான வர்ணனைகள். குறிப்பாக, கங்கையாற்றில் கதாநாயகனும், கதாநாயகியும் காசிப்பூர் வரை பயணம் செய்வது; ஒவ்வொரு இரவு ஆற்றங்கரையில் ஒரு கிராமத்தில் படகு நிற்பது; அந்த நேரம் வேண்டிய பொருட்களை பயணிகள் வாங்குவது, சமைப்பது, மற்றும் அந்த கிராம மக்களைப் பற்றிய வர்ணனை.

ஒரு மெகா சீரியல் எடுத்தால், அதுவும் தாகூரின் எழுத்துப் படி, சிதையாமல், உருவாக்கப் பட்டால் மிகவும் நன்றாயிருக்கும். ஏற்கனவே, வங்க மொழியிலோ, இந்தியிலோ எடுக்கப்பட்டிருந்தால் ஆச்சரியப் படுவதற்கில்லை. நானூற்றுப் பதினாலு பக்கங்கள் கொண்ட நாவலை மூன்று நாட்களில் படித்து முடித்தேன். அருமையான நாவல். ஒரே குறை 'க்ளைமாக்ஸ்தான்'. அப்பா தாங்க முடியாத அளவிற்கு, தலை சுற்றும் அளவிற்கு திருப்பங்கள். நம்மூர் மெகா சீரியல்கள் தேவலாம் என்றாகிவிட்டது.

இந்தக் குறையை ஒதுக்கிவிட்டுப் பார்த்தால் சுவையான நாவல். 1926-ஆம் வருடம் முதற் பதிப்பு என்பதை நினைவில் கொள்ளவேண்டும். கிட்டத்தட்ட நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன் வங்காள மாநிலத்தில் வாழ்க்கை எப்படி இருந்தது என்பதற்கு பதமாக ஒரு பருக்கை இந்நாவல்.

என்னைப் பொறுத்தவரை தாகூருக்கு மிகவும் நன்றி. மனம் துவண்டு, செய்வதறியாது இருந்த நிலையில் இந்நாவல் ஒரு டானிக் போல செயல்பட்டது என்றால் மிகையில்லை.

சூரியின் டைரி-54: நல்ல சாவு

2011-11-21T12:31:00.001+05:30

அது என்ன நல்ல சாவு? பயங்கரமான சாலை விபத்திலோ, குருரமான தீ விபத்திலோ, இல்லை படுக்கையில் மாதக் கணக்கில் கிடந்து நாறி, அன்பு வைத்திருந்த மனைவி மக்கள் எல்லாம் வெறுத்து, இவன் ஒழிய மாட்டானா என்று ஏங்கும் நிலை-இதெல்லாம் நிச்சயமாக நல்ல சாவு இல்லை. தூக்கத்திலேயே எந்த வித தொல்லையும் இன்றி உயிர் பிரிவது மிகச் சிறந்த சாவு என்று நினைக்கிறேன். காலையில் காப்பியுடன் மனைவி எழுப்ப, ஒன்றுமே சலனமில்லாமல், கட்டையாகக் கிடக்க, அலறி அடித்து, டாக்டர் வந்து பார்த்து, சாரிங்க! அதிகாலை இரண்டு அல்லது மூன்று மணிவாக்கில் உயிர் பிரிந்துவிட்டது என்று சொல்கிறார் அல்லவா, அதுதான் நல்ல சாவு. இன்னும் நல்ல சாவு என்றால், நமக்கு மட்டும் அறிகுறிகள் காட்டும், நாம் சுதாரித்து நாம் செய்யவேண்டிய கடமைகளை விரைவாக முடித்து, கணக்கு வழக்குகளையெல்லாம் தெளிவாக ஒப்படைத்துவிட்டு, சிக்கல்களையோ, பிரச்சினைகளையோ குடும்பத்தாருக்கு விட்டுச் செல்லாமல் இருப்பது. முக்கியமாக, பெரும் மருத்துவச் செலவை உண்டாக்காமல் இருப்பது.

எனது உறவினர் ஒருவரின் தந்தை இரவில் உடல் நலம் திடீரென மோசமாக, அவசர அவசரமாக, வாடகைக்கார் பிடித்து, மதுரை சென்று, அங்கே புகழ் பெற்ற தனியார் மருத்துவ மனையில் பெரும் பணம் செலவு செய்து, அவரைக் காப்பாற்றி வீடு கொண்டு சேர்த்தார். ஆனால், இரண்டு மாதம் கழித்து, நான் அவர்கள் வீட்டிற்குச் சென்றிருந்தபோது, அவர் அலுத்துக் கொண்டார்: "நான் தப்புப் பண்ணீட்டேன்! அன்றைக்கே அவரைச் சாக விட்டிருக்கவேண்டும். தற்போது படுத்த படுக்கையாய் இருக்கிறார். சொல்வதைக் கேட்பதில்லை. கண்டதையும் தின்றுவிட்டு, படுக்கையை நாறவைக்கிறார். பிள்ளைகள் எல்லாம் அருவருப்புப் படுகிறார்கள். அவருக்குப் பாடு பார்பதற்குள் உயிரே போய்விடுகிறது. அவர் சீக்கிரம் போய்ச் சேர்ந்தால் போதும் என்றிருக்கிறேன்."

நான் என் தினசரிப் பிரார்த்தனையில்: "பிறவிப் பயனை அடைதல் வேண்டும்; முழுமை பெறவேண்டும்; மகத்தான சாதனைகள் படைத்திடல் வேண்டும். உரிய நேரம் வந்ததும், மன நிறைவோடு, சிரித்த முகத்தோடு, உன் திருவடிகளை வந்தடைதல் வேண்டும்.

இப்பிறவியை நல்லபடியாக முடித்திடல் வேண்டும்; அல்லல் படாமல், அவதிப் படாமல், அசிங்கப் படாமல், துன்பப் படாமல், துயரப் படாமல், கேவலப் படாமல் முடித்திடல் வேண்டும். அடுத்த பிறவியிலாவது முற்றிலும் தூயவனாகப் பிறந்து, முற்றிலும் தூயவனாக வாழ்ந்து, முற்றிலும் தூயவனாக முடித்திடல் வேண்டும்.

எஞ்சியுள்ள காலத்திலாவது உடல் உபாதைகள், மன உபாதைகள், நோய்கள், பிணிகளிலிருந்து முற்றிலுமாக விடுபட்டு, கடன்கள், கஷ்டங்கள், துன்பங்கள், துயரங்களிலிருந்து முற்றிலுமாக விடுபட்டு, மன நிறைவுடனும், மன நிம்மதியுடனும், மன மகிழ்வுடனும், சீரும் சிறப்புடன் வாழ நல்லருள் புரிவாய் இறைவா" என்று வேண்டிக் கொள்வேன்.

ஒரு மாதம் படுக்கையில் கிடந்து, நாய் படாத பாடு பட்டு எழுந்த பிறகு, தற்போது என் பிரார்த்தனை மிகவும் சுருங்கிவிட்டது. சாதனைகள், புடலங்காய்கள், மன நிறைவு, மன மகிழ்வு இவற்றையெல்லாம் கடாசி விட்டு, "இயலாமை, முதுமை, தள்ளாமை, பிணி என்று படுக்கையில் விழுமுன், அடுத்தவர்களுக்கு சுமையாகு முன், இந்த உடலை உதறிவிட்டு, நின் திருவடிகளை நல்லபடியாக வந்தடைதல் வேண்டும்; வேறு ஒன்றுமே எனக்கு வேண்டாம்" என்ற நிலைக்கு வந்துவிட்டேன். நோய்களும், கஷ்டங்களும் மனிதனை எந்த அளவுக்கு பக்குவப் படுத்துகின்றன!

இறைவன் என் பிரார்த்தனைக்கு செவி சாய்க்கிறானா என்று பார்க்கலாம்.

சூரியின் டைரி-53: மானாமதுரை

2011-11-17T15:54:00.010+05:30

மானாமதுரை இரயில் நிலையத்தின் புதிய முகப்பு

முதல் பிளாட்பாரத்தில் மழை கொட்டுகிறது

முதல் பிளாட்பாரத்தின் கடைசியில்தான்

டிக்கட் பரிசோதகர்களின் அறை

தம்பிமார் பயின்ற

ஒக்கூர் வெள்ளையன் செட்டியார் உயர்நிலைப்பள்ளி

வைகை மேம்பாலத்திலிருந்து ஊருக்குள் நுழையாமல் பைபாஸ் சாலை வழியே புதிய பேருந்து நிலையம் செல்லும் பாதை - அண்ணா சிலை

புதர்தான் என்றாலும் வைகைக் கரையில் ஒரு அழகிய காட்சி

வைகை ரயில் பாலமும்,

எங்கு பார்த்தாலும் மண்டிக் கிடக்கும் புதரும்

வைகை சாலைப் பாலத்திலிருந்து ஒரு காட்சி

மானாமதுரை கீழ்கரை - ஒரு காட்சி

அருள்மிகு பூர்ண சக்ர விநாயகர் கோவில்

அருள்மிகு ஆதிபராசக்தி திருக்கோவில்

அருள்மிகு சாஸ்தா ஆலயம்

மானாமதுரையின் முக்கிய கோவிலான அருள்மிகு ஆனந்தவல்லி சமேத சோமநாதர் திருக்கோவில் - வைகை ஆற்றங்கரையில்

வைகை ஆற்றுத் தரைப்பாலம் - பெரும்பாலும் ஆற்றில் தண்ணீர் இல்லாதபடியால் இப்பாலம் வழியே எளிதில் அக்கறை செல்லலாம்

வைகை சாலைப்பாலத்தில் வாகனங்கள் செல்கின்றன

எனது பள்ளி இறுதித் தேர்வு முடியவும், இரயில்வேயில் பணிபுரிந்த என் தந்தைக்கு திருநெல்வேலியிலிருந்து, மானாமதுரைக்கு மாற்றலாகவும் சரியாக இருந்தது. நான் விடுமுறையில் திருச்சியில் என் சித்தப்பா வீட்டிலிருந்தேன். வீடு மாற்றியதே எனக்குப் பின்னர்தான் தெரியும். 1965 ஆண்டு ஜூன் மாதம் என்று நினைக்கிறேன். ஒருநாள் அப்பாவிடமிருந்து ஒற்றைவரிக் கடிதம் வந்தது. இரவு ராமேஸ்வரம் பாசெஞ்சரில் அவருடன் நான் மானாமதுரை செல்லவேண்டும். இதுபோன்ற ஒற்றைவரிக் கடிதம் அவர் கோபத்தில் இருக்கிறார் என்பதை தெளிவாக்கியது. எனக்கு சித்தப்பாவைவிட்டு பிரிந்து செல்ல விருப்பமில்லை; சித்தப்பாவிற்கும் என்னை அனுப்ப மனமில்லை. இருப்பினும் வேறு வழியின்றி திருச்சி இரயில் நிலையம் சென்றோம். சித்தப்பா என்னிடம் சொன்னார்: அப்பா கேட்டால் சொல்லிவிடு துணிமணி எதையும் எடுத்து வரவில்லையென்று. சீப்பை ஒளித்து வைத்துக் கல்யாணத்தை நிறுத்துவதைப் போல். என்னைப் பார்த்ததும், ஏறி உள்ளே உட்கார் என்று ஒரு உறுமல் கட்டளை. நான் சப்தநாடியும் ஒடுங்க, அந்த ரயில் பெட்டியில் ஏறி காலியாக இருந்த ஒரு ஓரத்தில் அமர்ந்தேன். சித்தப்பா ஏதோ சொல்ல முயல, அவரை ஒரு கடி, அதோடு அவர் சரி. ரயில் புறப்பட்டது. மேலே லக்கேஜ் ரேக்கில் ஏறிப் படுத்துக் கொள்கிறாயா என்று கேட்டு, விரிப்பையும் விரித்துக் கொடுத்தார். நான் ஏறிப் படுத்தேன். சிறிது நேரத்தில் தூங்கியும் விட்டேன். இரவு முழுவதும் தந்தை டிக்கட் பரிசோதனை செய்யும் தன் பணியைப் பார்க்கப் போய்விட்டார்.

அதிகாலை மூன்று மணி அளவிருக்கும். தூங்கிக் கொண்டிருந்த என்னை எழுப்பி மானாமதுரை வருகிறது; இறங்கவேண்டும்; தயாராகு என்றார் தந்தை. விடியாத ஒரு வேளையில் மானாமதுரையில் வந்திறங்கினேன். டிக்கட் பரிசோதகர்களின் பெட்டிகள் வைக்கும் அறையில், இரண்டு, மூன்று பெட்டிகளை இழுத்துப் போட்டு, படுத்துறங்கு; விடிந்தவுடன் எழுப்புகிறேன்; வீட்டிற்குச் செல்லலாம் என்றார் தந்தை. உறங்கினேன். அவர் மீண்டும் என்னை எழுப்பியபோது, நன்றாக விடிந்திருந்தது. பல் தேய்த்து, அருமையான காப்பி ஒன்றைப் பருகிவிட்டு, (அப்போதெல்லாம் மானாமதுரையில் இரயில்வே சிற்றுண்டியகம் இருந்தது; அங்கே சிறப்பான காப்பி கிடைத்தது), அப்பாவுடன் வீட்டை நோக்கி நடந்தேன்.

வைகை ஆறு மானாமதுரையை மேல் கரை, கீழ்கரை என்று இரண்டாகப் பிரித்திருந்தது. ரயில் நிலையம், எங்கள் வீடு போன்ற முக்கிய பலவும் மேல் கரைதான். கீழ் கரை ஞாயிறன்று அப்பாவுடன் சந்தையில் காய்கறி வாங்கச் செல்வது, பின்னர் கட்டப்பட்ட அமுது தியேட்டரில் நண்பர்களுடன் படம் பார்க்கச் செல்வது, நண்பர்களுடன் செல்லமுத்து கடையில் புரோட்டா சாப்பிடச் செல்வது என்று மிகக் குறைந்த தொடர்புதான்.

மேல்கரையில் ரயில் நிலையத்துடன் ஊர் முடிகிறது. அல்லது ரயில் நிலையத்திலிருந்துதான் ஊர் ஆரம்பமாகிறது.

பிரதான சாலையில் அப்பாவுடன் வீட்டை நோக்கி நடந்தேன். சரியான பட்டிக்காடு. நெல்லை மாநகருக்குப்பின், மானாமதுரை அவ்வாறு தோன்றியதில் வியப்பில்லை. அடுத்த ஐந்தாண்டுகளை அந்த ஊரில் எப்படிக் கழிக்கப் போகிறேன் என்று நினைக்கவே கஷ்டமாக இருந்தது. பத்து நிமிட நடைக்குப்பின் ஒருவழியாக வீட்டை அடைந்தோம். ஒரு பழைய வீடு.

இப்படித்தான் மானாமதுரை வாழ்கை ஆரம்பித்தது. 1970-ஆம் ஆண்டு அந்த ஊரை விட்டுக் கிளம்பி, காரைக்குடியை அடுத்த கோட்டையூரில் குடிபுகுந்தது வரை உள்ள வாழ்க்கையை தற்போது பதிவு செய்ய முடியாது. நான் பதிவு செய்யப்போவது 2011 அக்டோபரில் மீண்டும் மானாமதுரையைச் சென்று பார்த்தது பற்றித்தான். அதாவது நாற்பது ஆண்டுகளுக்குப்பின் மீண்டும் மானாமாதுரையைப் பார்த்தது பற்றி.

மதகுபட்டியிலிருந்து சிவகங்கை சென்று, பின் அங்கிருந்து மானாமதுரை செல்ல திட்டம். ஆனால் நேரடியாக மானாமதுரை பேருந்தே கிடைக்க, நேராக மானாமதுரைக்கே சீட்டு வாங்கினேன். கிட்டத்தட்ட ஒன்றரை மணி நேர பயணத்திற்குப் பின் மானாமதுரை கீழ்கரை, வைகைப் பாலம், மேல்கரை என்று பேருந்து செல்ல, மேல்கரை அடைந்தவுடன் ஊருக்குள் செல்லாமல், பைபாஸ் சாலை வழி வெளியே சென்றது. இது முதல் மாற்றம். புதிய பேருந்து நிலையம், ரயில் நிலையத்தின் மறுபகுதியில் புதிதாக முளைத்திருந்த சாலையில் இருந்தது. அருகே இரண்டு பெரிய சினிமா தியேட்டர்கள், மற்றும் பல கடைகள் என்று ஊர் வளர்ச்சி பெற்றிருந்தது.

பேருந்து நிலையம், ரயில் நிலையம் அருகில் என்பதை முதலில் உணர்ந்தேன். அதன் பின் ஊருக்குள் நடந்தேன். பிரதான சாலையில் பெரிதான மாற்றம் ஒன்றுமில்லை. தம்பிகள் பயின்ற ஒக்கூர் வெள்ளையன் செட்டியார் உயர்நிலைப்பள்ளி. சீனியப்பா என்ற பெயரில் பல நிறுவனங்கள் (சினிமா தியேட்டர் உட்பட). நாங்கள் அங்கிருந்த காலத்தில் பெரிய மரக்கடை வைத்திருந்தார்கள். தற்போது நிறைய மரக்கடைகள் மற்றும் தியேட்டர். நான் சற்றும் எதிர்பாராத ஒன்று பெரிய குழந்தைகள் மையம் ஒன்று டோப்ளர் ஸ்கேன் வசதியுடன்!

அடுத்து நிறைய குட்டிக் குட்டி கோவில்கள். (படங்களைப் பதிவு செய்துள்ளேன்.) நகரின் முக்கிய கோவிலான அருள்மிகு ஆனந்தவல்லி சமேத சோமநாதர் திருக்கோவில். எதிரே வைகை ஆற்றின் தரைப்பாலம். கிட்டத்தட்ட தூர்ந்து போயிருந்தது. கோவிலைத் தாண்டி சென்றபோது வைகை ஆற்றின் மேலுள்ள பெரிய பாலம். அதற்கு முன் அண்ணா சிலை. பாலத்திலிருந்து பார்த்தபோது பெரிய அதிர்ச்சியாக இருந்தது. நாங்கள் வாழ்ந்த காலத்தில் வைகை ஆற்றுப் படுக்கை, மெரீனா பீச்சைப் போன்று வெள்ளைமணல் கொழிக்கும் எங்களது மாலைப் பொழுதை உவகையுடன் கழிக்கும் இடம்; குழந்தைகள் கொட்டமடிப்பது, விளையாடுவது; தற்போது முற்றிலுமாக தூர்ந்து, புதர் மண்டியிருந்தது. ஆறே சுருங்கிவிட்டதுபோன்ற உணர்வு.

நான் தட்டெழுத்து, சுருக்கெழுத்துப் பயின்ற லக்ஷ்மி தட்டெழுத்துப்பள்ளி காணாமல் போயிருந்தது. புகுமுக வகுப்பில் இருமுறை தோற்று, கல்லூரியில் பட்டப்படிப்பிற்கு இடம் கிடைக்காமல், அந்த ஆண்டை வீணாக்காமல் உருப்படியாக தட்டெழுத்து, சுருக்கெழுத்து வகுப்பில் சேர்ந்தேன். ஆனால் ஏதோ காலம் வீணாகி விடக்கூடாது என்று பொழுதுபோக்காக படித்த அவைதான் என் வாழ்வின் ஆதாரமாயின. குடும்பம், பிள்ளைகுட்டி, அவர்களது படிப்பு, திருமணம் என்று அனைத்திற்குமே உதவியது அந்தப் படிப்புதான். இறுதியில் எனது சிறு சிறு கனவுகளை நனவாக்கவும், எனக்கு ஓரளவு பெயரும் புகழும் கிடைக்கவும் அவையே ஆதாரமாயிருந்தன என்பதுதான் வாழ்க்கையின் வினோதம்.

நண்பர்கள் யாரும் கண்ணில் படவில்லை. தொடர்பே இல்லாமல் போயிருந்தது.

வேலை முடிந்து வீடு திரும்பும் வழியில், பிரதான சாலையில், குண்டு காதர் கடையில் அப்பா எங்களுக்கு நொறுக்குத்தீனி வாங்கி வருவார். அந்தக் கடை காணாமல் போயிருந்தது. அதுபோல் காலையில் அருமையான, சுவையான தேநீர் வழங்கும் சைவப் பிள்ளை கடையும் காணாமல் போயிருந்தது.

நாங்கள் கடைசியாகக் குடியிருந்த தெற்கு ரத வீதியிலுள்ள வீட்டில் முகப்பில் மட்டும் சிறிய மாற்றம். முகப்பில் கேம்ப் காட்டில் படுத்துக் கொண்டு புத்தகம் படிப்பது, வேடிக்கை பார்ப்பது, உறங்குவது என்று எவ்வளவு நாட்களை கழித்திருக்கிறேன். எதிரே இருந்த கிருஷ்ணா மெடிக்கல்ஸ் காணாமல் போயிருந்தது. எங்களூர் பாராளுமன்ற உறுப்பினர் தா.கிருட்டிணன் அவர்களது கடை. திறந்து வைக்க நடிகர் எஸ்.எஸ்.ராஜேந்திரன் வந்திருந்தார். என் படுக்கையில் இருந்து பார்த்தால், கல்லாப் பெட்டியில் யார் என்று தெரியும். பல நாட்கள் எங்கள் எம்.பி. உட்கார்ந்திருப்பார். இளைஞர்களெல்லாம் சான்றிதழுக்காகப் படையெடுப்பர். பொறுமையாக ஒவ்வொருவருக்கும் தனது லெட்டர் பேடிலிருந்து ஒரு தாளைக் கிழித்துக் கொடுப்பார். அவர்கள் ஓடோடிச் சென்று டைப் அடித்து வாங்கி வருவர். அவரும் பொறுமையாக அனைவருக்கும் கையெழுத்திட்டுக் கொடுப்பார். பின்னாளில் சட்ட மன்ற உறுப்பினராகவும், அமைச்சராகவும் வளர்ந்தார். அதன் பின் பல்லாண்டு கழித்து,மதுரையில் அவர் கொலையுண்ட செய்தி வருத்தத்தையும் அதிர்ச்சியையும் அளித்தது.

கடைசியாக மானாமதுரை ரயில் நிலையம். ஒருகாலத்தில் எப்போதும் ஜேஜே என்றிருக்கும். இராமேஸ்வரம், சென்னை, மதுரை, விருதுநகர் என்று நான்கு புறமும் ரயில் பாதைகள் பிரிந்து செல்லும் ஒரு முக்கிய ரயில் நிலையமாக விளங்கியது, காலை முதல் இரவு வரை ஏகப்பட்ட ரயில்கள். மண்டபம்-பாம்பன் இடையே தரைப் பாலம் வந்த பிறகு, ரயிலின் முக்கியத்துவம் குறைந்துவிட்டது. இன்று மிகக் குறைந்த ரயில் சேவைகளுடன் பரிதாபமாக் காட்சியளித்தது. புதிய கட்டிடம், புதிய சிறந்த முகப்பு என்று எல்லாம் இருந்தும் பழைய சிறப்பில்லை. நல்ல காப்பி கூட கிடைக்கவில்லை. நாராயணன் என்று ஒருவர் புத்தகக் கடை வைத்திருந்தார். அங்கு நான் பல புத்தகங்கள் வாங்கியிருக்கிறேன். கமுதக்குடியில் பாதிரித் தோட்டத்தில் இருந்து, ஆப்பிள் கொய்யா என்று விதையே இல்லாத, மிகச் சுவையான கொய்யா வரும். எல்லாம் மறைந்துவிட்டது.

ஒருவித ஏமாற்றத்துடன் ஊர் திரும்பினேன்.

பின் குறிப்பு:

புதிய பேருந்து நிலையம் அருகில் உள்ள தியேட்டரில் காலை பதினோரு மணி காட்சி "எங்கேயும் எப்போதும்" என்ற படம் பார்த்தேன். படம் எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. என்னையும் சேர்த்து மொத்தம் நான்கு பேர் மட்டுமே படம் பார்த்தோம்! தீபாவளிக்கு முந்திய சிலநாட்கள் என்பதால் கூட்டமே இல்லை. அது மட்டுமே இப்பயணத்தில் சற்று ஆறுதலான விஷயம்!

சூரியின் டைரி-52: சித்தப்பா, சித்தப்பா!

2011-09-26T07:58:00.004+05:30

நேற்று ஞாயிற்றுக்கிழமை. காலை ஆறு மணி அளவில் வீட்டை விட்டுக் கிளம்பி கோட்டையூர் இரயில் நிலையம் அடைந்தேன். திருச்சி செல்லும் இரயில் ஆறு மணி நாற்பத்தைந்து நிமிடத்திற்கு வந்தது. அது எனக்கு மிகவும் பிடித்த இரயில். கூட்டமிருக்காது. சௌகர்யமாக, சிறிதும் டென்ஷன் இல்லாமல், மனதையும், உடலையும் தளர்த்தி ஜன்னல் வழியே காலைப் பொழுதைக் கண்டு மகிழ்வது; ஊன்றிப் படிக்கவேண்டும் என்று வெகு நாட்களாகத் தள்ளிப் போட்டுக்கொண்டு வந்த புத்தகத்தைப் படிப்பது; எனது கேனன் கேமராவினால் இயற்கையை அள்ளுவது; சுடோக்குப் போடுவது; கொறிப்பது, பழைய நினைவுகளை அசைபோடுவது என்று மனம் போனபடி ஒரு இரண்டு மணி நேரப் பொழுதைச் சுகமாகக் கழிப்பது - இத்தனையும் வெறும் பதினான்கு ரூபாய்க்கு.(பேருந்துக் கட்டணம்: ரூபாய் இருபத்தொன்பது - முப்பத்துமூன்று!).

நேற்று நான் திருச்சி சென்றது என் பிரியமான சித்தப்பாவின் கருமாதியில் கலந்துகொள்ள. அவரது இறுதிக் காலத்தில் அவரைக் காணமுடியாமல் போனதும், அவரது உடலைக் கூட பார்க்க முடியாமல் போனதும் ஒரு சோகம்தான். கிட்டத்தட்ட எண்பது ஆண்டுகளுக்கு மேல் வாழ்ந்த எதற்கும் கலங்காத, அசராத அவரது வாழ்க்கையை எண்ணிப் பார்க்கிறேன். (இறுதிவரை பெரிய நோய்நொடி எதுவும் இருந்திருக்கவில்லை.)

என்னைப் பொறுத்த வரையில், சிறு வயதிலிருந்தே என் மேல் பேரன்பு கொண்டிருந்தார். பள்ளி நாட்களிலும், கல்லூரி நாட்களிலும் திருச்சி சென்று அவரோடிருப்பது ஒரு சுகமான அனுபவம். ஊரெல்லாம் சுற்றுவோம். ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு உணவு விடுதியில் விதம் விதமான தின்பண்டங்கள் வாங்கிக் கொடுப்பார். சினிமாவிற்கு கூட்டிச் செல்வார். இனிதாக உரையாடுவார். ஒளிவு மறைவு இல்லாமல் என்னிடம் பல செய்திகளைச் சொல்வார். அந்த வயதில் இவற்றைவிட பெரிய சந்தோஷம் என்ன இருக்கமுடியும்?

அவருக்கு ஒருவயது ஆனபோது அவரது தந்தையார் மறைந்தார். இரண்டு வயது ஆனபோது அன்னையார் காலமானார். கிட்டத்தட்ட ஒரு அனாதைபோல அவரும், எனது தந்தையாரும் (அவரைவிட ஐந்தாறு வயது பெரியவர்) குழந்தையே இல்லாத, பணக்காரப் பெரியம்மா வீட்டில் வளர்ந்து ஆளாகினர். கணவனை இழந்த அந்தப்பாட்டிதான் இவர்கள் இருவரையும் வளர்த்து ஆளாக்கியது. சித்தப்பா மேல் பாட்டிக்கு அளவு கடந்த பிரியம். அவர் பெறாத பிள்ளை சித்தப்பா. சித்தப்பாவின் திருமணத்திற்குப் பல ஆண்டுகள் முன்னரே பாட்டி காலமானார். விழிப்புணர்வு இல்லாத காரணத்தால் இவர்கள் அனைவரும் தங்களுக்குத்தான் வரப்போகிறது என்று எண்ணியிருந்த அத்தனை சொத்துக்களும், பாட்டியின் கணவர் வழி உறவினர்களுக்கு சட்டப்படி போய்ச்சேர்ந்தது.

இருப்பினும் இரயில்வேயில் வேலை கிடைத்து, பணக்காரக் குடும்பத்தில், வசதி வாய்ப்புடன் திருமணம் ஆனது. நன்றாக வாழ்ந்திருக்கலாம். ஆனால் இனிதாக இருந்திருக்க வேண்டிய தன் வாழ்க்கையைச் சிக்கலாக்கி, பிரச்சினை மேல் பிரச்சினைகள் உருவாக, தேவையில்லாத துன்பங்களை எல்லாம் எதிர்கொண்டார். எனது சித்தியின் மனம் நோகவைத்தார். அவருண்டு அவரது வேலையுண்டு என்று இருந்திருந்தாலே ஓரளவு வசதியாக வாழ்ந்திருக்கலாம். வட்டிக்குக் கொடுத்து வாங்குகிறேன், சைடு பிசினஸ் செய்கிறேன் என்று கண்டவர்களையும் நம்பி பெரிதும் நஷ்டப் பட்டார். தவறான ஆட்களுக்கெல்லாம் ஜாமீன் கையெழுத்துப் போட்டார்; அதனாலும் நிறையத் துன்பம். பின்னர் அவரே வட்டிக்கு வாங்கும் நிலை வந்தது, அதுவும் ஈட்டிக்காரர்களிடம். அவர்களிடம் சிக்கிக் கொண்டு அவர் பட்டபாட்டை நானே நேரில் பார்த்திருக்கிறேன். வீட்டிற்கு வந்து தொந்தரவு செய்வார்கள். அக்கம் பக்கம் எல்லாம் மூக்கு வியர்க்கும். சித்தி ஒரு சிறிய ஜாமீன் குடும்பத்திலிருந்து வந்தவர்கள். அவர்களது நிலபுலம் எல்லாவற்றையும் அழித்து, அவர்களது நகைகளை அழித்து, அதன் பிறகு இந்த ஈட்டிக்காரர்களிடம் சிக்கிக் கொண்டது.

ஒரு முறை நான் சென்றிருந்தபோது, அவரிடம் கையில் பணம் இல்லை. ஒரு எட்டிக்காரரிடம் கூட்டிப் போனார். அவரிடம் நூறு ரூபாய் கடன் வாங்கினார். என் பொருட்டு என்றுதான் சொல்லவேண்டும். பத்து ரூபாய் மாத வட்டியைக் கழித்துக் கொண்டு, தொண்ணூறு ரூபாயைக் கொடுத்தான் அந்த ஈட்டிக்காரன். பிராமிசரி நோட்டில் மொட்டைக் கையெழுத்து வாங்கிக்கொண்டான். சுமார் இரண்டு வருடம் மாதாமாதம் பத்து ரூபாய் வீதம் அவனே அலுவலகம் தேடி வந்து வட்டியை வசூலித்துச் சென்றான் (இருநூற்று நாற்பது ரூபாய்!). சித்தப்பா கடனையடைக்க எந்த முயற்சியும் மேற்கொண்டதாகத் தெரியவில்லை. பின்னர் வட்டியையும் கொடுக்கவில்லை. இறுதியில் நீதிமன்றத்தில் இக்கடன் பொருட்டு, அவரது சம்பளம் 'அட்டாச்' செய்யப்பட்டு, அந்த வழியில் கிட்டத்தட்ட இரண்டாயிரம் வரை செலவு. தொண்ணூறு ரூபாய்க் கடன்! இது ஒரு சிறிய உதாரணம்.

இறுதியில் எல்லாவற்றிலிருந்தும் சிரமப்பட்டு தலையைக் கழற்றிக்கொண்டார். ஆனால் பின்னர் இது அவரது குழந்தைகளின் வாழ்க்கையைப் பெரிதும் பாதித்தது. சித்தியும் புற்றுநோய் கண்டு காலமானார். அங்கிருந்த இதுபோன்ற கொடுமையான சூழலைக் காண விரும்பாது, அங்கே போவதை படிப்படியாக நிறுத்திக் கொண்டேன். அது எவ்வளவு பெரிய தவறு என்று இப்போது உணர்கிறேன். அவர்களுக்கு அன்பும், ஆதரவும் தேவைப்பட்ட தருணத்தில், சுயநலமாக, நான் ஒதுங்கிவிட்டேன். குற்ற உணர்வு கொல்கிறது. எனது முதிய நண்பர் ஒருவர் கூறுவார்: "I have no regrets in life". ஆனால் எனது வாழ்க்கையோ FULL OF REGRETS; OF THINGS DONE AND NOT DONE.

வாழ்க்கையில் நான் கற்றுக்கொண்ட பாடங்களால், எச்சரிக்கை உணர்வுடன் சில கடமைகளைச் சிறப்பாகச் செய்ய முடிந்தது. அப்போதெல்லாம் பெருமையுடன் என்னைப் பாராட்டுவார். எவ்வளவு பொறுப்புணர்வுடன் வாழ்கிறான் என்று என்னைப் பற்றி பலரிடமும் சொல்லிப் பெருமைபடுவார்.

நேற்று அவரது பேரப்பிள்ளைகளைப் பார்த்தபோது எனது மன வருத்தம் சிறிது குறைந்தது. ஒரு பேரன் பொறியியல் பட்டம் பெற்று, ஒரு பெரிய நிறுவனத்தில் வேலை பார்த்து, தற்போது அமெரிக்காவில். இரண்டாவது பேரன் பொறியியல் பட்டப் படிப்பை முடிக்கும் தருவாயில். இரண்டு பேத்திகள் நன்றாகப் படித்து, நல்ல வேலையில். இன்னொரு பேத்தி பட்டப்படிப்பில். அவரது ஒரே மகனும் இரயில்வேயில் ஓரளவு நல்ல நிலையில். சித்தப்பாவின் ஆன்மா ஓரளவு சாந்தி அடைந்திருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். கடைசிக் காலத்தில் என்னைப் பார்க்க வேண்டும் என்று என் பெயரை அடிக்கடிக் கூறிக்கொண்டிருந்தார் என்று அங்கிருந்தவர்கள் சொன்னபோது என் குற்ற உணர்வு இன்னும் அதிகமாகியது. என்ன செய்ய? எல்லாம் முடிந்துவிட்டது.

இதமான அவரது அன்பு என்றும் மறக்க இயலாதது. அவரது வாழ்க்கையிலிருந்து நான் கற்றுக்கொண்டவை:

செய்யக் கூடாதவை:

1. வட்டிக்குக் கடன் வாங்குவது, அதிலும் கந்து வட்டிக்கு.

2. யாருக்கும் எந்த நிலையிலும் ஜாமீன் கையெழுத்து போடக்கூடாது.

3. மனைவியின் நகைகளை எக்காரணம் கொண்டும் எடுக்கக்கூடாது.

4. கோளாறான ஆட்களை விட்டு விலகியிருப்பது.

5. சீட்டாட்டம் போன்ற எந்தச் சூதாட்டத்திலும் ஈடுபடாமல் இருப்பது.

என் அன்பான சித்தப்பா என் கல் மனதை மன்னித்திருப்பார் என்று நம்புகிறேன்.

எனக்குப் பிடித்த கவிதை-66: கவிஞர் ஜெ.முருகனின் கவிதை

2011-09-21T12:36:00.000+05:30

ஆறாயிரத்துக்கு
வித்துவிட்ட பிறகும்
ராவோடு ராவாக
புதிய எஜமானின்
தொழுவத்துக் கயிற்றை
அறுத்துக்கொண்டு
பத்து கிலோ மீட்டர்
பயணம் செய்து
மூச்சிரைத்தபடி
வீட்டு வாசலில்
வந்து நிற்கிற
வெள்ளைப் பசுவைப்
பார்க்கும்போது...
உறுத்தத்தான் செய்கிறது
தனிக்குடித்தனம்
வந்தவனுக்கு!

சூரியின் டைரி-51: மேலூரில் சந்திப்போம்

2011-09-19T11:10:00.097+05:30

(இடமிருந்து வலம் - நிற்பது) தம்பிகள்: நெல்லை, சந்துரு, விசு, சோமாஸ்.

(அமர்ந்திருப்பது - நான், அம்மா, அப்பா, சித்தப்பா)

நேற்று காலை சீக்கிரமே எழுந்து உற்சாகத்துடன் திருப்போரூர் புறப்பட்டேன். தம்பிமார் நெல்லையப்பனையும், விசுவையும் சந்திக்கப் போகிறோம், அவர்களுடன் நாள் முழுவதையும் கழிக்கப்போகிறோம் என்று ஒரே குஷி. நாங்கள் மூவரும் சேர்ந்தால் ஒரே அரட்டையும், கும்மாளமும், சிரிப்பும்தான். அதிலும் வீட்டார் யாருமின்றி மூவரும் தனியே என்றால் கேட்கவே வேண்டாம்.

நெல்லையின் வீட்டை நோக்கி நடந்தேன். எதிரிலேயே நெல்லையும், விசுவும் வர அப்படியே காலாற நடந்தோம். திருப்போரூர் அருள்மிகு கந்தசாமி கோவிலில் ஒரே கூட்டம். புரட்டாசி மாதப் பிறப்பு என்பதாலேயோ என்னவோ. அருகில் ஒரு சிறிய மெஸ். அங்கே இட்லியும், கல்தோசையும் ருசித்துச் சாப்பிட்டுவிட்டு வீடு சென்றோம். பேசிக்கொண்டே இருந்தோம். இடையிடையே கொறித்தல் வேறு. அப்புறம் நான் தகவிறக்கம் செய்து, குறுந்தகட்டில் சேமித்து வைத்திருந்த, நெல்லை விரும்பிவாசிக்கக் கூடிய பல சேதிகளை, அவன் கணினியில் பதிவு செய்தேன்.

மதிய உணவை முடித்துவிட்டு, அரட்டை அடித்துக் கொண்டிருந்தபோது, அந்த செய்தி வந்தது. திருச்சியில் எங்கள் அன்பிற்குரிய சித்தப்பா, என் தந்தையாரின் ஒரே தம்பி, காலமானார் என்பது. சில நாட்களுக்கு முன் அவரது மகன், திருச்சி விசு, நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு, தொலைபேசியில் பேசினான். அப்போது அவன் சித்தப்பா முடியாமல் இருப்பதாகவும், என்னை பார்க்க வேண்டும் என்று என் பெயரை அடிக்கடி சொல்வதாகவும் கூறினான். இருபத்து மூன்றாம் தேதி நான் திருச்சி வழியே ஊர் திரும்ப டிக்கட் பதிவு செய்திருந்தேன். அவனிடம் அதைக் கூறி அன்று மதியம் சித்தப்பாவைப் பார்க்கலாம் என்று கூறியிருந்தேன். அதற்குள் இப்படி ஆகும் என்று எண்ணியிருக்கவில்லை. மனதுக்கு மிகவும் கஷ்டமாக இருந்தது. கடந்த ஆறுமாத காலமாகவே அவரைப் பார்க்க வேண்டும் என்று நாட்களைத் தள்ளிப் போட்டுக்கொண்டே இருந்துவிட்டேன். வாழ்க்கையில் இதுபோல் பின்னர் பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்று பலமுறை பல முக்கியமானவற்றை கோட்டை விட்டிருக்கிறேன் என்பதை நினைக்கையில் வேதனையாக இருக்கிறது.

என் மேல் மிகவும் அன்பு செலுத்திய, என்னைப் பற்றி உயர்வாக எண்ணிய ஓரிரு ஜீவன்களில் ஒன்று மறைந்துவிட்டது. என்னால் அவரைப் பார்க்க முடியாமல் போய்விட்டது, அவரது கடைசி ஆசையைக்கூட பூர்த்தி செய்யமுடியாமல் போய்விட்டது. அடுத்து உடனே திருச்சி சென்று, அவரது உடலையாவது பார்க்க சந்தர்ப்ப சூழ்நிலை சரியாக இல்லை. தற்செயலாக எனது கைபேசியைப் பார்த்தபோதுதான் தெரிந்தது திருச்சி விசு அன்று காலை எட்டு மணி அளவில் சித்தப்பா மருத்துவமனையில் தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவில் சேர்க்கப்பட்டிருப்பதாக குறுஞ்செய்தி அனுப்பியிருந்தான்.

நாங்கள் மூவருமே திருச்சி செல்லும் நிலையில் இல்லை. தம்பி திருச்சி விசு தொலைபேசியில் பேசியபோது, அதை வருத்தத்துடன் அவனிடம் தெரிவித்துவிட்டு, மூவரும் கருமாதியில் கலந்துகொள்கிறோம் என்று கூறினோம். நல்லவேளை, என் தங்கை காந்திமதி உடனே திருச்சிக்குப் புறப்பட்டுச் சென்று விட்டாள் என்ற சேதி கிடைத்தது. எங்கள் குடும்பத்தின் சார்பில் ஒருவராது கலந்துகொள்ள முடிந்ததே என்று ஆறுதலாக இருந்தது.

நேற்றிரவு அவரைப் பற்றிய நினைவுகள் மனதில் ஓடின. அவருடன் நான் அதிக நாட்கள் கழித்தது என்னுடைய பதினோராம் வகுப்பு கோடை விடுமுறையில்தான். கிட்டத்தட்ட ஒரு மாதம் அவருடன் இருந்தேன். இருவரும் சினிமா பார்ப்பது, தினமும் ஒரு ஹோட்டலில் சாப்பிடுவது, ஊர் சுற்றுவது என்று ஒரே ஜாலியாக பொழுதைக் கழித்தோம். இத்தனைக்கும் அவர் அப்போது பணச்சிக்கல்களில் மாட்டியிருந்தார். எனக்காக கடன் வாங்கியாவது, என்னை மகிழ்ச்சியாக வைத்திருக்க விரும்பினார். அன்றைய நாளில் அதன் தாக்கம் எனக்கு முழுமையாகப் புரிந்திருக்கவில்லை. சித்தப்பா என்பதைவிட அவர் ஒரு இனிய நண்பராகவே இருந்தார். அதன்பிறகு, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவரைப் பார்ப்பது குறைந்தது.

சென்ற ஆண்டு நெல்லை, விசு மற்றும் நான் அவரை திருச்சி ரயில் நிலையத்திற்கு அழைத்து வரச் செய்தோம். சித்தப்பா, என் அப்பா எல்லோருமே முன்னாள் இரயில்வே ஊழியர்கள். தம்பி திருச்சி விசு தற்போது ரயில்வே ஊழியன். அதனாலோ என்னவோ எங்களுக்கு ரயில்கள், ரயில் நிலையங்கள் மீது ஒரு ஒட்டுறவு இன்றும் இருக்கிறது. அவர்கள் வீடு ரயில் நிலையத்திற்கு அருகில் இருந்ததால் சிரமமில்லாமல் அவர் ரயில் நிலையத்திற்கு வந்து கிட்டத்தட்ட ஒரு மணி நேரம் எங்களுடன் மகிழ்ச்சியுடன் கழித்தார். அப்போது நாங்கள் புகைப்படங்கள் எடுத்துக்கொண்டோம். அவற்றில் சிலவற்றை எங்கே பதிவு செய்கிறேன்.

மேலும் என் தந்தையாரின் அறுபதாவது பிறந்த நாளை மிக, மிக எளிமையாக (அடுத்த வீட்டுக்காரருக்கே தெரியாத அளவு) ஓசூரில் நடத்தினோம். (அப்போது என் தந்தையார் என் பெரிய தம்பி, சோமாசுடன் ஓசூரில் இருந்தார்). அந்த நிகழ்ச்சியில், கலந்து கொண்ட ஒரே உறவினர் சித்தப்பாதான். அப்போது ஸ்டுடியோவில் எடுத்துக் கொண்ட படத்தையும் இங்கே பதிவு செய்கிறேன்.

இனி அவரை எப்போது சந்திக்கப் போகிறேன்? எனக்கு தற்போது அறுபத்து இரண்டு வயது. உடல் முழுக்க நோய்கள். இன்னும் எனக்கு எவ்வளவு நாட்கள் இருக்கிறது என்று தெரியவில்லை. எப்படியிருந்தாலும் அதிகமாய் இருக்க வாய்ப்பில்லை. "மேலூரில் சந்திப்போம், சித்தப்பா" என்று மனதிற்குள் கூறிக்கொண்டேன். அவர்களது ஆன்மா சாந்தியடைய எல்லாம் வல்ல இறைவனைப் பிரார்த்திக்கிறேன்.

நெல்லையப்பன் கவிதைகள்-83: பிரம்மச்சர்யம்

2011-09-18T15:51:00.001+05:30

எந்த நேரமும் வெடித்து விடும்
அந்த காற்றடைத்த பலூனை
பல காலம் காத்து அவன் தன்
திருமணத்தில் போட்டுடைத்தான்.

நிர்சிந்தையாய் நிகழவில்லையது.
வெடித்து விடுமோ என்ற பயத்திலும்,
வெடித்துப் பார்ப்போமா எனும் குறுகுறுப்பிலும்,
முடிவெடுக்காமலேயே முடிந்துவிட்ட காலமது.

“மாரத்தான்” ஓட்டத்தில்
விழி பிதுங்கி, தளர்ந்து, மூச்சடைத்து
திருமண எல்லைக்கோடு வரை தாக்குப் பிடித்து
எல்லையை தொட்டு வீழ்ந்தான்.

நெஞ்சு நிமிர்த்தி, கையை உயர்த்தி
முரசு கொட்ட முடியவில்லை வெற்றியென்று.
உடல், எல்லை தொட்டு வீழ்ந்தாலும்
வழியெல்லாம் மனம் எத்தனை முறை
வீழ்வதும் எழுவதுமாய் எல்லை மீறியது.

வெயில், மழைக்கு ஒரே கம்பளியாய்
கவசமாகவும், மூச்சு முட்டும் இம்சையாகவும்
முதுகில் ஊர்ந்த கம்பளிப் பூச்சியாய்
இருந்ததவன் பிரம்மச்சர்யம்.

ஆன்மீக சிந்தனை-27:

2011-09-07T08:49:00.002+05:30

புகழ், செல்வம், பேரறிவுடன் திருப்பொலிவு, உண்மையான இன்பம், முக்தி ஆகியவற்றை பெறவிரும்புவோர் மனதை ஒருநிலைப் படுத்தி இறைவனைத் துதிக்கவேண்டும் - அதிவீரராம பாண்டியன்

இன்றைய சிந்தனைக்கு-148:

2011-09-07T08:45:00.000+05:30

உண்மையான அன்பு முழுமையடையும்போது, அதிலிருந்து அழகான வாசனை கமழும் கருணையாகிய மலர் மலர்கிறது - மாதா அமிர்தானந்தமயி

எனக்குப் பிடித்த கவிதை-65: முகுந்த் நாகராஜனின் கவிதை

2011-09-07T08:39:00.001+05:30

விடாமல் விழும் அருவியை
ஆச்சர்யமாகப் பார்க்கிறாள்
ஒருநாள் விட்டு ஒருநாள்
குழாயில் தண்ணீர் வரும்
நகரத்திலிருந்து வந்த
குடும்பத் தலைவி!

- முகுந்த் நாகராஜன்

நெல்லையப்பன் கவிதைகள்-82: திருத்திக் கேட்ட வரம்

2011-09-07T08:36:00.001+05:30

பக்தா,
உன்பக்தி மெச்சினேன்.
வேண்டியது கேள்
ஒரு வரம் தருவேன்!

ஆண்டவரே!
என் தேவைகள் அதிகம்
ஒருவரம் போதாதே...

மகனே உன் சமர்த்து;
வேண்டியது கேள்,
வரம் என்னவோ
ஒன்றே ஒன்றுதான்!

யோசித்த பக்தன்
தெளிவு பெற்றான்
தொழுது கேட்டான்-
ஐயனே! என் தொகுதிக்கு
எதிர்க்கட்சிகள் புறக்கணிக்காத
இடைத்தேர்தல் வேண்டும்.

அப்பா வாசம்
முரண்
மலரை தீயிலிட மனம் வருமா?

இன்றைய சிந்தனைக்கு-147:

2011-09-06T09:08:00.001+05:30

ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு புதுத் தொடக்கம்

ஒவ்வொரு காலையும் புத்துலகாக்கும்

வெவ்விய பழிகள் விழுத்துயரடைந்தோர்க்கு

இவ்விடத் துண்டோர் எழில் ஞாயிற்ரொளி அதுவே,

எனக்கும் உனக்கும் விரும்பிய எவர்க்கும்

ஈடில் பேரின்ப வாயிலின் அழைப்பே!

- கா.அப்பாத்துரையார்

(Every day is a fresh beginning
Every morn is the world made new
Ye who are weary of sorry and sinning
A hope for me and a hope for you. - James Allen)

எனக்குப் பிடித்த கவிதை-64: விஜிலா தேரிராஜனின் கவிதை

2011-09-06T09:04:00.000+05:30

தாத்தா செத்ததும்
ஒலக்க ஒரல்
அம்மி ஆட்டுக்கல்லுன்னு
ஒவ்வொன்றுக்கும் போட்டி
கறவைமாடும், கன்றும் எனக்கு
காளையும் கிடாரியும் எனக்குன்னு
அப்பாவுக்கும், சித்தப்பாவுக்கும்
அத்தனை அடிதடி.
பாயில் சுருண்டு கிடக்கும்
பாட்டியை
எனக்கு எனக்குன்னு
யாரும் சொல்லக் காணோம்!

விஜிலா தேரிராஜன்

நெல்லையப்பன் கவிதைகள்-81: பார்த்துப் பிறந்த கவிதை

2011-09-05T13:20:00.000+05:30

வெள்ளம் சுழித்தோடிய
ஆற்றின் ஒரு கரையில்
குட்டியுடன் நின்ற கரடி,
மறுகரைக்கு போய் விட்டால்
மாறாத விடுதலை என நம்பி
குட்டியை தலை சுமர்ந்து
நதி கடக்க தொடங்கியது

இடர் பல வந்த போதும்
மெதுவாக முன்னேறியது.
அப்பப்பா எத்தனை துயர்கள்!
விடாது முன்னேறியது கரடி.

நடு வழியில் ஆழமும் இழுப்பும் அதிகமாக
சமாளிக்க முடியாத கரடி
குட்டியை தண்ணீருக்குள் போட்டு
அதன்மீது ஏறிநின்று
தன்தலை காத்துக்கொண்டது.

வெள்ளம் சிறிது வடிய
சிரத்தையுடன் தன் குட்டியை
தண்ணீரிலிருந்து வாரி எடுத்து
தலையில் வைத்துக்கொண்டு
மறு கரை நோக்கி நடந்தது

கரடியை நான் உங்களுக்கு
அடையாளம் காட்டத் தேவையில்லை;
கரடிக்குட்டியது மட்டும் பாவம்
கடல் சூழ்ந்த நாட்டின்
அப்பாவித் தமிழ் மக்கள்.

இன்றைய சிந்தனைக்கு-146:

2011-09-05T13:15:00.002+05:30

ஆடும் சிறகில்லை பறந்துவான் ஏக, இரு தாளுண்டு அடிபெயர்த் தாடவே - கா.அப்பாத்துரையார்

(We have not wings, we cannot soar; but we have feet to scale and climb - Longfellow)

எனக்குப் பிடித்த கவிதை-63:

2011-09-05T13:13:00.000+05:30

குரங்குமாய் நண்டுகட்டித் தேளும் கொட்டிக்
குடியாத மதுக்குடித்துப் பேயு மேறி
இரங்கவரும் காஞ்சொறியின் பொடியும் தூவி
இஞ்சிதின்று கொள்ளிபிடித் தெழுந்தாற் போலத்
தருங்கருணை இல்லாத புல்லர் வாழ்வில்
தண்டிகையின் மீதேறிச் சம்பத் தேறிக்
கருங்கைமதக் களிறேறிக் கழுவி லேறிக்
காடேறி நாடேறித் திரிவார் கண்டீர்.

- கொங்குவேள்

நெல்லையப்பன் கவிதைகள்-80: கலி காலம்

2011-09-04T07:16:00.000+05:30

நல்ல தலைவர்கள்
நாட்டு மக்களை
அரசியலுக்கு அழைத்தது
அந்தக்காலம்.
.
தொண்டர்கள் திரண்டு
தெண்டனிட்டு தங்கள்
தலைவரை இழுப்பது
இந்தக்காலம்.
.
இரவு பகல் பாராது
தலைவர்களெல்லாம்
பொதுப்பணி செய்தது
அந்தக்காலம்.
.
வெற்றி வாய்ப்பிற்கு
காலம் கனிய காத்திருந்து
லேட்டாக வந்தாலும்
லேட்டஸ்ட்டாக வருவேனென்பது
இந்தக்காலம்.
.
மூழ்கிக் கொண்டிருப்பவன்
கதறி அழைக்கிறான்
கைதூக்கிவிட தலைவருக்கு
காலம் இன்னும் கனியவில்லையாம்!

ஆன்மீக சிந்தனை-26:

2011-09-04T07:13:00.000+05:30

தொடர்ந்த இறை சிந்தனையால்

சிறந்த கல்வி

நிறைந்த செல்வம்

உயர்ந்த ஞானம்

பெறலாம்.

நெல்லையப்பன் கவிதைகள்-79: 1. கதை கேளு, கதை கேளு (ஒரு வரி மட்டும் விடுபட்ட கதை)

2011-09-02T20:45:00.001+05:30

ஒரே ஒரு ஊரிலே
யுவன் ஒருவன் இருந்தான்;
அவன் கை நிறைய சம்பாதிக்க,
விமரிசையாய் திருமணம் நடக்க,
சென்றன நாட்கள் உல்லாசமாக.

அன்பாய் இருந்தாள் அழகு மனைவி;
உயிராய் இருந்தான் அவனும் அவள் மேல்;
இல்லறம் சிறந்து குழந்தையாய் மலர,
நன்றி சொன்னான் ஆண்டவனுக்கு.

( ................. ....................................................... )
தாமதமாய் வீடு வந்தான் அவ்வப்போது;
இரவுச் சாப்பாட்டை தவிர்த்தான் வீட்டில்;
எரிந்து விழுந்தான் மனைவியிடம்.
வீடு வந்தான் சில நாட்கள் தள்ளாடியபடி.

மனைவியை அடித்தான் கோபத்தில் ஒரு நாள்;
டிமிக்கி கொடுத்தான் வேலைக்கு பல நாள் ;
தினமும் கிடைத்தது அடி உதை அவளுக்கு;
காணாமல் போயின ஒவ்வொன்றாய் பொருட்கள்.

வேலை போனது கவனக் குறைவால்;
ஓடிப்போனாள் மனைவியும் ஒரு நாள்;
அரசு கடையே கதி என்று கிடந்தான்;
கிழவனானான் முப்பது வயதில்;

விழுந்து கிடந்தான் தெருவில் பாதி நாள்;
விடியலில் ஒரு நாள் பேருந்தில் அரைபட்டான்;
கதையும் முடிந்தது, கத்தரிக்காயும் காய்த்தது!

கதையில் விட்டுப்போன பத்தாவது வரி:
"நண்பனுடன் ஒருநாள்
விளையாட்டாய் தண்ணியடித்தான்”.

நெல்லையப்பன் கவிதைகள்-78: இலக்கு

2011-08-29T07:47:00.000+05:30

கருத்தரங்கில் கைகலப்பு.
தலைப்போ வள்ளுவம்.
காரணம் ஆய்வறிக்கை.
.
வள்ளுவன் திருக்குறளில்
அதிகம் பயன்படுத்திய சொல்
எதுவென்ற ஆய்வில்
அறிஞர் பெருமக்கள்
ஆளுக்கு ஒன்றை முன்மொழிய,
.
சொல்லுக்காக சொற்களால்
அடித்துக் கொண்டவர்கள்,
சொற்கள் தீர்ந்து போனதும்,
கைகளால் அடித்துக் கொள்ள,
.
கிழிந்தன சட்டைகள்,
பறந்தன புத்தகங்கள்,
மிதிபட்டது திருக்குறள்.

நெல்லையப்பன் கவிதைகள்-77: படிப்பினை

2011-08-27T19:38:00.000+05:30

பிள்ளையாரப்பா ...
புத்தகம் இல்லாம
எவ்வளவு நல்லாருக்கு!
இது இப்படியே இருந்தா
எவ்வளவு விசயம் கத்துக்கலாம்!

எங்க வாத்தியாருக்கு
என்ன வெல்லாம் தெரியுமுன்னு
இப்பத்தான் தெரியுது!

இதையெல்லாம்
ஏன் சொல்லித்தரல
இத்தனை நாளா?

சாதாவோ, சமச்சீரோ
இந்த ஒரு மாதம்
நாங்க படிச்சது
எந்த புத்தகத்திலுமில்ல.

புத்தகம் வந்தா
எங்க சந்தோசமெல்லாம்
காணாத பூடும்.

இப்ப நான் கத்துக்கிட்டது
புத்தகத்திற்கு வெளியேயும்
நிறைய படிக்கணும்.

நெல்லையப்பன் கவிதைகள்-76: "விடியல்"

2011-08-20T20:26:00.000+05:30

மாலையா
மலர்ச்சரமா
மலர் வளையமா
அர்ச்சனை உதிரியா
உதிரும் சருகா -

சேருமிடம்
எதுவானாலும்
மலரின் காத்திருத்தல்
ஓரிரு நாட்களே!
மலரினும் மெல்லிய
மங்கையர்க்கு?

மரணத்தைப் போலவே
மணநாளும் தெரியாமல்
எத்தனை நாள் காத்திருக்க?
வருமா, வராதா?

இத்தனை வயதிற்குள்
காத்திருக்கும் கன்னியர்க்கு
மணம் முடிக்க வேண்டுமென
அவசரச் சட்டம் வராதா?
அரசே நடத்த முடியாதா?

அவசரம் எனக்கில்லை,
இளைய மகள் நான்.
அக்காக்கள் இருவர்
அவர்களுக்கு விடியட்டும்!

மனதில் பதிந்தவை-14: குமுதம் தீராநதி, ஜூலை 2011

2011-08-19T20:41:00.009+05:30

குமுதம் தீராநதி, ஜூலை 2011, விலை ரூ.15/-

-----------------------------------------------------------------

மேஜை நிறைய இதழ்கள். நிறைய படிக்கவேண்டியியது பாக்கி இருக்கிறது. ஏகப்பட்ட இடையூறுகள், குறுக்கீடுகள்; அப்புறம் இயலாமை, உடற்சோர்வு, மனச்சோர்வு. எல்லாம் தள்ளிக்கொண்டே போகிறதே, காலம் ஓடிக் கொண்டேயிருக்கிறதே என்ற கவலை. என் செய்வது?

தீராநதி வருடத்திற்கு ஒன்றோ இரண்டோ வாங்கியிருக்கிறேன். ஒவ்வொருமுறையும் இது நமக்கல்ல, விட்டுவிடலாம் என்றே தோன்றும். இருப்பினும் எனக்குப் பிடித்த எழுத்தாளர்கள் வாஸந்தி, செயப்பிரகாசம் இவர்கள் பெயரைப் பார்க்கும்போது வாங்கலாம் என்று மறுபடியும் தொடர்கிறேன். தற்போது இந்திரன் அவர்கள் பெயரையும் இதில் சேர்த்துக் கொள்ளலாம். அவரது எழுத்து எனக்கு மிகவும் பிடித்திருக்கிறது.

இந்த இதழைப் பொறுத்தவரை, ஐந்து கட்டுரைத் தொடர்கள், மூன்று கட்டுரைகள், ஐவரின் கவிதைகள், ஒரு சிறுகதை, ஒரு புத்தக விமர்சனம், ஒரு நேர்காணல் என்று நிறைய இருந்தாலும், எனக்குப் பிடித்தவை குறைவே. முதலிடம், ஈழ எழுத்தாளர் உமா வரதராஜன் அவர்களது நேர்காணலுக்கே. சந்தித்தவர் பவுத்த அய்யனார். பதினோரு சுவையான பக்கங்கள்! மேலோட்டமாக சில இதழ்களில் அரைப் பக்கம், ஒரு பக்கம் நேர்காணல் என்ற பெயரில் வரும்போது எரிச்சலாக இருக்கும். அதைப்படித்து பெரிதாக எதுவும் தெரிந்துகொள்ள முடியாது. ஆழமான இது போன்ற நேர்காணல்கள் அந்த எழுத்தாளரையே நேரில் சந்தித்துப் பேசிப் பழகுவது போன்ற ஒரு உணர்வைத் தருகின்றன. (நக்கீரன் பப்ளிகேஷன்ஸ் வெளியிடும் 'இனிய உதயம்' மாத இதழை இதற்காகவே நான் தொடர்ந்து வாங்கிவருகிறேன். என்ன காரணத்தாலோ 'இனிய உதயம்' பற்றி பதிவுகள் தள்ளிப் போய்க்கொண்டே இருக்கின்றன. விரைவில் பதிவேன்.)

தன் தாத்தா(உடையப்பா), தந்தை(மாணிக்கம்) ஆகியோரின் பெயரிலிருந்து முதல் எழுத்தை தன் பெயருடன் இணைத்து, உமா வரதராஜன் என்ற பெயரில் எழுதிவரும் இவர் பிறந்தது கிழக்கிலங்கையிலுள்ள பாண்டியிருப்பு என்ற கிராமத்தில், 1956-ம் வருடத்தில். சிற்றிதழ் ஆசிரியர், தொலைக்காட்சித் தொகுப்பாளர், சிறுகதை எழுத்தாளர் (உள்மன யாத்திரை), நாவலாசிரியர் (மூன்றாம் சிலுவை), கவிதை விமர்சகர், பத்தி எழுத்தாளர் என்று இவருக்கு பல முகங்கள் உண்டு. இலக்கியத்தில் பிரதேசவாதம், இனவாதம், தவாதம் என்பதற்கு அப்பாற்பட்டவராக தன்னை இவர் அடையாளப்-படுத்தியிருப்பது இவர்மீது எனக்கு ஒரு தனி மரியாதையை ஏற்படுத்தியுள்ளது. இந்த நேர்காணலின் மூலம் ஈழத்தின் மற்ற படைப்பாளிகளைப் பற்றியும் (நீலாவணன், சண்முகம் சிவலிங்கம், நுஃமான், மருதூர்க்கொத்தன், அ.யேசுராசா போன்ற பலர்) அறிந்து கொண்டேன்.

அதிலும் குறிப்பாக சிங்கள அரசியல் தலைவர்கள் கலந்துகொண்ட முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்க மாநாட்டில், தேசிய ஒருமைப்பாட்டை வலியுறுத்தும் ஒரு கவியரங்கில், சண்முகம் சிவலிங்கம் அவர்கள் துணிவுடன் சொன்ன ஒரு கருத்து என் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்தது: "தமிழர்களின் பிரச்சினையைத் தீர்த்துவிட்டு பின்னர் தேசிய ஒருமைப்பாடு பற்றிப் பேசுங்கள். உண்மையான பிரச்சினைகளைக் காண மறுத்து தீக்கோழிகளைப் போல மண்ணுக்குள் தலையை மறைக்காதீர்கள்."

சுவையான, சிந்தனையைத் தூண்டும் பல தகவல்கள் இந்த நேர்காணலில் கண்டேன்.

அடுத்தபடியாக, எனக்கு மிகவும் பிடித்தது இந்திரன் அவர்களின் தொடரில் இந்த மாதம் உலகப் புகழ் பெற்ற எழுத்தாளர் அலெக்ஸ் காபஸ் பற்றி எழுதியிருந்தது.

மூன்றாவதாக, பா.செயப்பிரகாசம் அவர்களின், "சட்டாம்பிள்ளைகளும் சமச்சீர் கல்வியும்". இதில் இந்திய அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தில் கூறப்பட்டுள்ள நுட்பமான உண்மைகளையும், அவை எவ்வாறு மீறப்பட்டுள்ளன என்பதுவும் இதைப் படித்த பின்னரே அறிந்தேன். "கல்வி என்பது எழுத்துக்களைக் கற்பது அல்ல. எழுத்துக்களின் வழி பயணம் செய்து அறிவைப் பெறுவது" என்பது அவரது கருத்து. (என்னைப் பொறுத்தவரை முழு மனிதர்களை, பொறுப்புள்ள குடிமக்களை உருவாக்கவும், மேன்மையான சிந்தனைகளை மனதில் விதைத்து, அதன்படி வாழக் கற்றுக் கொடுப்பதும்தான் உண்மையான கல்வி. வெறும் அறிவைத் தருவது, திறமைகளை வளர்க்க வழிகாட்டுவது மட்டுமல்ல கல்வியின் நோக்கம். இன்றைய சமுதாயத்தில் நாம் நிறைய அறிவாளிகளைத், திறமைசாலிகளைப் பார்க்கிறோம்; ஆனால் அவர்களில் பலரும் சுயநலத்திற்காக தங்கள் அறிவை பயன்படுத்தி, எதுவேண்டுமானாலும் செய்யலாம், எப்படி வேண்டுமானாலும் செய்யலாம்-வாழலாம் என்று இருப்பதால்தான் இன்றைய சமுதாயத்தில் பல சுரண்டல்கள், அநியாயங்கள், அராஜகங்கள், அக்கிரமங்கள் மலிந்திருக்கின்றன. சுவாமி விவேகானந்தர் கூறிய மனிதர்களை உருவாக்கும் கல்வியே (Man-making Education) இன்றையத் தேவை.)

சிந்திக்க வேண்டிய அவரது கேள்விகள் சிலவற்றை இங்கே பதிவு செய்கிறேன்: "... பொதுக் கல்வியை அரசே வழங்க வேண்டுமென்ற அரசியல் யாப்பின் கோட்பாட்டிற்கு எதிராக தனியார் கல்வியை எவ்வாறு அனுமதித்தார்கள்? அரசியல் அமைப்புச்சட்ட அத்துமீறலைச் செய்ததோடு அல்லாமல், கல்வி வழங்கலில் நீங்களும் அரசியல் சட்டத்தைக் காலில் போட்டு மிதியுங்கள் என்று தனியார்களையும் தூண்டி அவமதிக்கச் செய்தது சரியா?... அறுபது ஆண்டுகள் கழித்து சமச்சீர் கல்வி என்று நாம் பேசுவதும், போராடுவதும், இந்த ஆண்டு, அடுத்த ஆண்டு என்று இழுத்துக்கொண்டு போவதும், அரசியல் சட்டத்தைக் கேலி செய்வதாக இல்லையா...."

அடுத்து, ரவிக்குமாரின் சிறுகதை, "கடல்கிணறு". இக்கதையில் சில பகுதிகளை நான் மிகவும் ரசித்தேன். அவற்றில் சில: "...நிலாவை மேகம் தின்றுகொண்டிருந்தது.... யாரோ காற்றைச் சுருட்டி எடுத்துச் சென்றுவிட்டதுபோல் இறுக்கம்.... நான் எப்போதும் தனிமையோடே சிநேகமாக இருந்தேன்... வீட்டிலிருந்து கிளம்பும்போது தனிமையும் என்னோடு பள்ளிக்குக் கிளம்பிவிடும். ... கடலைப் பார்ப்பது சுவாரஸ்யமான விஷயம்தான். கடல் என் அம்மாவைப் போல எனக்குத் தோன்றும். அதில் இருக்கும் மீன்களை என்னைப்போல் உருவகித்துக் கொள்வேன். அவை அம்மாவை விட்டுப் பிரிவதில்லை. பிரிந்தால் அவற்றுக்கு மரணம் நிச்சயம். நிலத்தோடு ஓயாமல் உரையாடிக் கொண்டிருக்கும் கடலுக்கு சலிப்பே ஏற்படாதா? பின்வாங்கிப் போவதும், திரும்ப வந்து பேசுவதுமான இந்தப் பழக்கத்தை மனிதர்களிடமிருந்து கடல் கற்றுக்கொண்டதா அல்லது கடலிடமிருந்து மனிதர்கள் கற்றுக் கொண்டார்களா? நிலத்துக்குக் கடல் தரும் அன்பளிப்புதான் மீன்களா?...."

அடுத்து, வாசந்தியின் தொடர் கட்டுரையான 'பெற்றதும் இழந்ததும்'. இதில் உலக வங்கியின் தலைவராக இருந்து, பெண் சபலத்தால் அவமானப்பட்டு, பதவி இழந்து, பிரஞ்சு நாட்டின் அதிபராகும் வாய்ப்பை இழந்து நிற்கும் கோடீஸ்வரரான டாமினிக் ஸ்ட்ராஸ் கான் பற்றியும், பெண்களை வெறும் போகப் பொருளாகவும், அவர்கள் தங்களை விட எல்லாவிதத்திலும் தாழ்ந்தவர்கள் என்றும், அவர்களைச் சமமாக ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கும் ஆணாதிக்க மனப்பான்மையையும் சாடியிருப்பது ஆணினம் சிந்திக்க வேண்டிய ஒன்று.

இறுதியாக, தமிழச்சி தங்கப்பாண்டியனின் கவிதை. நல்ல கவிதை. ஒவ்வொரு வரியும் என் தந்தையாரை நினைக்க வைத்தது. பொதுவாக, எனக்குக் கவிதையில் ஈடுபாடு குறைவு; தெளிவாக, எளிதாக புரிந்துகொள்ளும் வகையில் இல்லையென்றால் பெரும்பாலும் நான் விட்டுவிடுவேன். இழப்பு எனதுதான் என்பது எனக்குப் புரிகிறது. இருப்பினும் என் செய்வது?

மொத்தத்தில் இந்த இதழ் எனக்கு நிறைவைத் தந்தது.

நன்றி: குமுதம் தீராநதி

நெல்லையப்பன் கவிதைகள்-75: "விழியிழந்தோர்"

2011-08-19T19:18:00.000+05:30

முக்கண்ணன்
இவர்கள் மீது
நெற்றிக்கண்
ஏன் திறந்தான்?
காக்கும் இமையே
கண் திருடலாமா?

பன்னிரு விழிகளிலே

பரிவோடு ஒரு விழியால்
பார்த்திடவே வேலவனும்
ஏன் மறந்திட்டான்?

கண்ணாத்தாள்
ஏன் கைவிட்டாள்?
மீன் கண்ணாள்
ஏன் மறந்திட்டாள்?

ஆயிரம்
கண்ணுடையாள்
அலட்சியமாய்
விட்டதென்னே?

விரல்களை
விழிகளாக்கி
காதுகளால்
கற்கும் இவர்கள்
மூன்று கால்களால்
நடந்தாலும்
சொந்தக்காலில்
நிற்ப்பவர்கள்.

இருட்டு ஒரு
பொருட்டில்லை
இறைவன் மீதும்
வெறுப்பில்லை

எண்ணும் எழுத்தும்
கண் எனத் தெளிந்ததால்
கல்வி எனும் வெளிச்சம்
கைகொடுக்கும் இறுதிவரை.

வெறும் ஆறு புள்ளிகளால்
எதனையும் படிக்கலாம்
கெல்லரும்,பிரைலரும்
வெற்றி பெற வில்லையா?

அன்பின் மிகுதியினால்
வீட்டினுள் சிறை வைத்து
எதிர் காலத்தை
இருட்டாக்காமல்

பர்வையற்ற சிறார்களை
சிறப்புப் பள்ளியில் சேர்த்து
கல்விக்கண் கொடுப்போம்
கண்மணிகள் வாழட்டும்!

மனதில் பதிந்தவை-13: ஆனந்த விகடன், ஆகஸ்ட் 10, 2011

2011-08-08T12:57:00.305+05:30

ஆனந்த விகடன், ஆகஸ்ட் 10, 2011

நம்பர் ஒன் தமிழ் வார இதழ்

-------------------------------------------------------------

முதலில், ப.திருமாவேலனின், "ரியல் ஹீரோஸ்".

டாக்டர் சுப்பிரமணியன் சுவாமி, டிராஃபிக் ராமசாமி, காவல்துறை அதிகாரி கண்ணப்பன், ஆஸ்ரா கார்க், தேர்தல் கமிஷனர் பிரவீன் குமார், ஐ.ஏ.எஸ். அதிகாரிகள் உமாசங்கர், சகாயம் பற்றி.

என்னைப் பொறுத்தவரையில், டாக்டர் சுவாமியைப் பற்றி பலவிதமான கருத்துக்கள் நிலவுகின்றன: கோமாளி, குழப்பவாதி, அமெரிக்க சி.ஐ.ஏ.ஏஜென்ட். இப்படிப் பல. இவற்றில் உண்மை இருக்கிறதோ இல்லையோ, பல ஊழல்கள் வெளிச்சத்திற்கு வரக் காரணமாய் இருந்தவர்; இவர் கிளப்பியிருக்காவிடில் சில ஊழல்கள் முற்றிலுமாக மறைக்கப் பட்டிருக்கலாம் என்று கூறலாம். எனவே நிச்சயமாக அவர் ஒரு ஹீரோதான்.

அதுபோல் திரு ராமசாமி பொதுநல வழக்குகள் மூலம் பல அக்கிரமங்களை, அராஜகங்களை எதிர்த்துப் போராடியவர். அதனால் பல தொல்லைகளுக்கு ஆளானவர். சுயநலம் இல்லாமால் இப்படிப் பொது நலத்திற்காகப் போராடிய இவரும் ஒரு ஹீரோதான்.

அரசியல்வாதிகளின் உருட்டல் மிரட்டல்களுக்கு அஞ்சாமல் கடமையாற்றிய காவல்துறை மற்றும் ஐ.ஏ.எஸ். அதிகாரிகளும் பாராட்டுக்குரியவர்களே; அவர்களையும் ஹீரோ என்று பாராட்டலாம்.

அடுத்து, டி.எல்.சஞ்ஜீவ்குமாரின் , "பொருள்: சென்னை".

வட சென்னையைப் பற்றிய தகவல்கள் அச்சம் தருவதாக உள்ளன. இதெற்கெல்லாம் விடிவு காலம் எப்போது என்ற கேள்விதான் என் மனதில் நிற்கிறது. காலம்தான் பதில் சொல்லவேண்டும். அதிலிருந்து:

"திருவொற்றியூர் கன்டெய்னர் கார்ப்பரேஷனில் மறைமுகமாக நடக்கும் கடத்தல், திருட்டு, மாமூல் எனத் தினமும் கொடிகளில் பணம் புரளும். கேடி, கோடி, வறுமை, வயிறு ஒட்டிய வாழ்க்கை என முற்று முரணான வாழ்வியலே வாடா சென்னையின் அடையாளம்....

அரசு யந்திரம் என்கிற ஒன்று அந்தப் பக்கம் இயங்குகிறதா என்பதே கேள்வி. அந்த அளவுக்குப் பாரா முகமும், பகீர் ரகமுமாக வன்மம் காட்டுகிறது வடசென்னை!..."

அடுத்து, "விகடன் வரவேற்பறை"யிலிருந்து:

ஆர்,சூடாமணியின் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மிகச் சிறந்த முப்பத்தாறு சிறுகதைகளின் தொகுப்பு, "நாகலிங்க மரம்". பக்கம்: 328. விலை: ரூ.230/- வெளியீடு: "அடையாளம்", புத்தாநத்தம். இதன் பின் இணைப்பாக சூடாமணியின் சிநேகிதி பாரதி மற்றும் எழுத்தாளர் அம்பை ஆகியோரின் கட்டுரைகள் இடம்பெற்றுள்ளன.

"இணையம் அப்டேட்ஸ் " -

"சிலிக்கான் பள்ளத்தாக்கின் மாற்றங்களைப் புதுப் புது டெக்னிகல் வார்த்தைகள் சொல்லிப் புரியவைக்கிறார்கள்." அனைவருக்கும் பயனுள்ள பல தகவல்கள்.

"வெளிநாடு போவோருக்கு":

"வேலை தேடி வெளிநாடு செல்வோருக்கு பயனுள்ள தளம்.

அடுத்து, ந.வினோத்குமாரின், "பாஸ்கோவின் இரும்புப் பிடி!" நம் நாட்டு இயற்கை வளங்களையும், மனித வளங்களையும் வெளிநாட்டார் நம் ஆட்சியாளர்களின் உதவியுடன் எப்படியெல்லாம் சுரண்டுகிறார்கள் என்பதற்கு ஒரு எடுத்துக்காட்டு பாஸ்கோ. இக்கட்டுரையிலிருந்து:

"... இடிஷாவில் உள்ள ஜகத் சிங் பூர் மாவட்டத்தில் பாரதீப் துறைமுகத்திலிருந்து பத்து கி.மீ. தூரத்தில் அமைய இருக்கிறது இந்த 'பாஸ்கோ' நிறுவனம். ... "போஹாங் ஸ்டீல் கம்பெனி" என்பதன் சுருக்கம்தான் பாஸ்கோ. முதலில் தென் கோரிய அரசிடம் இருந்த இந்த நிறுவனம் தற்போது தனியாரிடம்!..."

உலகிலேயே மிகச் சிறந்த இரும்புக் கனிமம் ஓடிஷாவின் சுந்தர்கர் மாவட்டத்திலுள்ள கண்டாதர் சுரங்கத்தில் நிறைந்திருக்கிறது. இங்கே இந்திய வரலாற்றிலேயே மிகப் பெரிய அளவில் அந்நியமுதலீட்டுடன் (55,000 ௦௦௦கோடி) தொடங்கப்படும் திட்டம் இது! இருபது வருடங்களுக்குள் கனிமங்களை முழுதாகச் சுரண்டி எடுத்துவிடவேண்டும் என்பது இவர்களின் நோக்கம். ஒரு மெட்ரிக் டன் கனிமத்திற்கு ஓடிஸா அரசிற்கு இவர்கள் கொடுப்பது வெறும் அறுபது சென்ட்! வெளிச்சந்தையில் இதன் விலை சுமார் இருநூறு டாலர்!! இதைச் செறிவூட்டி விற்றால் இரண்டாயிரம் டாலர்!!! உயர்தரக் கனிமமாக மாற்றி விற்றால் சுமார் ஐயாயிரம் டாலர்!!!! பன்னிரண்டு மில்லியன் டாலர் முதலீட்டில் இருநூறு பில்லியன் டாலரைக் கொள்ளைகொண்டு போகும் திட்டமிது. சுற்றுச்சூழலுக்கு ஆபத்தை விளைவிப்பது மட்டுமல்லாது, இப்பகுதியிலுள்ள மக்களின் வாழ்வாதாரத்தையும் பறிக்கிறது. வனப் பாதுகாப்புச் சட்டம், கடற்கரை ஒழுங்கமைவு சட்டம் போன்ற பல சட்டங்கள் மீறப்பட்டுள்ளன. எதிர்த்துப் போராடும் மக்களின் மீது பொய் வழக்குகள் போடப்படுகின்றன (சராசரியாக, ஒவ்வொரு ஆணின் மீதும் இருநூறு வழக்குகள்!).

அடுத்து, ஷங்கர் ராமசுப்பிரமணியனின், "நல்ல தங்காள்" என்கிற கவிதை எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது.

அடுத்து, அன்டன் பிரகாஷின், "வருங்காலத் தொழில் நுட்பம்". இதிலிருந்து: "... சின்ன விஷயங்களில் புதுமையைப் புகுத்தி அதை TALK OF THE TOWN ஆக மாற்றிவிடலாம் என்பதற்கு சமீபத்திய உதாரணம்: iWatch.

(http://www.iwatchz.com /). ஐ-பாட் நானோ என்பது ஆப்பிள் ஐ-பாட் குடும்பத்தின் ஒரு உறுப்பினர். சதுர வடிவில் இருக்கும் இந்த இசைப் பேழை சாதனத்தில், மிகவும் அடிப்படையான மென்பொருட்கள் சிலவும் உண்டு. உதாரணத்துக்கு, புகைப்படங்களைச் சேமித்துப் பார்க்க முடிகிற வசதி. கடிகார மென்பொருளும் உண்டு. அந்த மென்பொருளை இயக்கினால், ஐ-பாட் நானோ பார்ப்பதற்கு கைக்கடிகாரம்போல் இருக்கும் என்பதைப் பார்த்து அதற்கு STRAP ஒன்றைச் செய்திருக்கிறது இந்த நிறுவனம். இதை வாங்கி, ஐ-பாட் நானோவை அதில் செருகினால் போதும், கைக்கடிகாரம் தயார்!..."

அடுத்து, வாலியின் தொடர் கட்டுரை, "நினைவு நாடாக்களின்" நாற்பத்திரெண்டாவது பகுதியிலிருந்து இசைஞானி இளையராஜா பற்றி: "...அவர் - கண்மூடித்தனமாய்க் கை கூப்பிக் கன்னத்தில் போட்டுக்கொள்ளும் ஆண்மீகவாதியல்ல. தன்னுள், தன்னைத் தேடி, அந்தத் 'தன்'னிலேயே, தன்னைக் கரைத்துக் கொண்ட சித்தர் அவர்! ஒரு நூற்றாண்டுக் காலம் அருள் பிலிற்றி நின்ற காஞ்சிப் பெரியவாளால், பெரிதும் போற்றப்பட்டவர் இளையராஜா..."

அடுத்து, எஸ்.கலீல்ராஜாவின், "மரணம் தப்பினால் மரணம்". அதிலிருந்து:

"...கடல், காற்று, நிலம் என்று மூன்றிலும் அதிவேகமாகச் செயல்படும் அமெரிக்கக் கடற்படையின் சிறப்பு அதிரடிப்படைதான் - சீல். Sea, Air, Land ஆகியவற்றின் சுருக்கம்தான் SEAL. இரண்டாம் உலகப் போரின்போது ஏற்பட்ட அனுபவங்களால், எதிரி-நண்பன் எனப் பாரபட்சம் காட்டாமல் அனைத்து நாடுகளுக்குள்ளும் மூக்கை நுழைக்க வேண்டிய அவசியம் குறித்து யோசித்தது அமெரிக்கா. அதைத் தொடர்ந்து, வியட்நாம் போரின்போது உருவாக்கப்பட்ட அமைப்புதான் சீல். மூக்கை நுழைப்பது என்பது அடுத்த நாடுகளின் நிலவரங்களைத் தெரிந்துகொள்வது மட்டுமல்ல. படுகொலை, சதித் திட்டங்கள் செய்வதன் மூலம், அரசியல் நிலைமைகளை அமெரிக்காவுக்குச் சாதகமாக மாற்றி அமைப்பதும் கூட. பிற நாடுகளின் எல்லைப்புறத்தில் நுழைந்து அதிரடித் தாக்குதல் நடத்துவது, எதிரி நட்டு முக்கியத் தலைகளைக் காலி செய்வது ஆகியவற்றை நோக்கமாகக் கொண்டு ஆரம்பிக்கப்பட்ட சீல், பின்னாட்களில் தீவிரவாதிகளைக் கொல்வது, போதைக் கடத்தல்காரர்களைப் போட்டுத்தள்ளுவது, பணயக் கைதிகளை விடுவிப்பது, விமானக் கடத்தலைத் தடுப்பது எனப் பல்வேறு பணிகளுக்காக விரிவாக்கப்பட்டது. உலகின் எந்த நாட்டு அதிரடிப் படைகளையும்விட, சீல் வீரர்களுக்கு மிக மிகக் கடினமான பயிற்சி கொடுக்கப்படும்....ஒசாமா என்கவுன்டருக்காக அதிகம் சத்தம் வராதபடி ப்ளாக் ஹாக் ஹெலிகாப்டர்களை வடிவமைத்தார்கள். ஒன்றுக்கு மூன்று ஹெலிகாப்டர்களை அனுப்பிவைத்தார்கள். பாகிஸ்தான் ரேடாரில் சிக்காதபடி மிகத் தாழ்வாகப் பறந்தார்கள். ஒசாமா வீட்டு மொட்டை மாடியில் இறங்கினார்கள். இருபது நிமிடங்களில் காரியத்தை முடித்தார்கள். அடுத்த அரை மணி நேரத்தில் பாகிஸ்தான் ராணுவம் சுதாரித்து, போர் விமானங்களை அனுப்பியபோது, அங்கே யாரும் இல்லை...."

அடுத்து, சார்லஸின், "ரெபேக்கா புரூக்ஸ்".

'நியூஸ் ஆஃப் தி வேர்ல்டு', 'தி சன்' ஆகிய பத்திரிக்கையின் ஆசிரியராகவும், அதன் பின் நியூஸ் இன்டர்நேஷனல் நிறுவனத்தின் தலைமை நிர்வாக அதிகாரியாகவும் பணியாற்றியவர். இந்தக் கட்டுரையிலிருந்து:

"...ரெபக்கா புரூக்ஸ்... இங்கிலாந்து அரசியலில் புயல் கிளப்பி இருக்கும் அதிரடி மீடியா பெண்மணி. இங்கிலாந்து அரசியலை அதிரவைத்த, தொலைபேசி ஒட்டுக் கேட்பு விவகாரத்தின் முக்கியப் புள்ளி இவர்தான். ரூபர்ட் முர்டோக்கின் மீடியா பேரரசில் நுழைந்து, சாம்ராஜ்யத்தின் லகானை இறுக்கிப் பிடித்து ஆதிக்கம் செலுத்தி, இன்று நாற்பத்தி மூன்று வயதில் சிறைவாசலையும் தொட்டு இருக்கும் ரெபக்கா புரூக்ஸ் கடந்து வந்த பாதை மிகவும் சுவாரஸ்யமானது!... தனி மனுஷியாக மீடியாவில் நுழைந்து, அசுர பலம் காட்டினாலும்... தவறான அணுகுமுறையால் இப்போது தலைகுனிந்து நிற்கிறார் ரெபக்கா புரூக்ஸ்!"

கவின்மலரின், "கன்னித்தீவு கதையா கல்வி?". சமச்சீர் கல்விப் பிரச்சினை இன்னும் இழுத்துக் கொண்டே போகிறது. பள்ளிகள் திறந்து மூன்று மாதங்கள் முடியப் போகிறது. இன்னும் மாணவர்கள் கைக்கு புத்தகங்கள் போய்ச்சேர்ந்த பாடில்லை. இக்கட்டுரையிலிருந்து:

"... 'பாடத் திட்டம் பொது. ஆனால், பாடப் புத்தகம் பொது கிடையாது. அப்படியென்றால், அரசுப் பள்ளிகளில் ஒரு பாடப் புத்தகமும், மெட்ரிக் பள்ளிகளில் ஒரு பாடப் புத்தகமும் வைக்க அரசே வழிவகுக்குத் கொடுக்கிறது. எப்படியோ ஒருவகையில் மாணவர்களை இரண்டு வகையினராகப் பிரித்துவிட வேண்டும் என்பதில் அரசு உறுதியாக இருக்கிறது' என்கிறார் அ.மார்க்ஸ்'...."

அடுத்து, சி.கார்த்திகேயனின், "தி ஸ்பிரிட் ஒப் மியூசிக்". இசையமைப்பாளர் ஏ.ஆர்.ரஹ்மானைப் பற்றி நஸ் ரீன் முன்னி கபூர் எழுதிய நூலிலிருந்து சில பகுதிகள் இக்கட்டுரையில். இந்த குறும்பட இயக்குனர் மற்றும் எழுத்தாளருடன் கடந்த நான்கு வருடங்களாக ரஹ்மான் அவ்வப்போது உரையாற்றியதன் தொகுப்பே இந்தப் புத்தகம்.

அடுத்து. OP-ED பக்கத்திலிருந்து, இலங்கையில் நடந்த தமிழ் இனப் படுகொலை பற்றி சந்திரிகா குமாரதுங்கே கூறியது: "லண்டன் தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பப்பட்ட, தமிழர்கள் கொல்லப்படும் காட்சிகளைக் கண்டு என் இருபத்தெட்டு வயது மகன், தான் ஒரு சிங்களவன் என்று சொல்ல வெட்கப்படுவதாக என்னிடம் அழுதபடி கூறினான். இதே கருத்தை என் மகளும் தெரிவித்தாள்!" இதற்குமேல் என்ன வேண்டும்?

அடுத்து, விகடனுடன் இனிப்பான, "என் விகடனிலிருந்து":

"நாஞ்சில் சம்பத், நாஞ்சில் நாடன் - நாகர்கோவிலைச் சேர்ந்த பல வி.ஐ.பிக்களின் பெயரோடு ஒட்டியே இருக்கும் 'நாஞ்சில்' பட்டம். நாஞ்சில் என்றால் 'கலப்பை' என்று அர்த்தம். தென் திருவிதாங்கூர் சமஸ்தானத்தோடு குமரி மாவட்டம் இருந்த காலகட்டத்தில் இங்கிருந்துதான் சமஸ்தானம் முழுவதற்கும் நெல் சென்றது. அந்த அளவுக்கு நெல் சாகுபடியில் கொடிகட்டிப் பறந்த பகுதி இது. ஆனால், இன்று விளைநிலங்கள் எல்லாம் வீட்டுமனைகளாக மாறிவிட்டதால், அரிசி உற்பத்தியில் உள்ளூர் தேவைக்கே தடுமாறுகிறது நாஞ்சில் நாடு!"

"என் ஊர்" பகுதியில் எழுத்தாளர் ம.காமுத்துரை தன் ஊர் அல்லிநகரம் பற்றி எழுதியிருக்கிறார். அவரைப் பற்றி இதிலிருந்து: "...இதுவரை பதினான்கு தொழில்கள் வரை மேற்கொண்ட இவர், கடந்த எட்டு வருடங்களாக அல்லிநகரத்தில் ஒரு வாடகைப் பாத்திரக் கடை வைத்து நடத்தி வருகிறார். ... இதுவரை ஒன்பது சிறுகதைத் தொகுப்புகளை வெளியிட்டு இருக்கும் காமுத்துரை, தனது ஒன்பதாவது சிறுகதைத் தொகுப்பின் தலைப்பாக, அவர் நேசிக்கும் எழுத்தாளர் பூமணியின் பெயரையே சூட்டி இருக்கிறார். தற்போது இவர் எழுதி முடித்து விரைவில் வெளியாக இருக்கும் நாவலின் தலைப்பு, "ஆயா!".

மனதில் பதிந்தவை-12: புதிய தலைமுறை, முழுமையான தமிழ் வார இதழ், ஜூலை 28 , 2011

2011-08-06T17:46:00.004+05:30

புதிய தலைமுறை, முழுமையான தமிழ் வார இதழ், ஜூலை 28 , 2011, ஆசிரியர்: மாலன், விலை ரூ.10/-

------------------------------------

வாரா வாரம் படிக்கப் படிக்க, புதிய தலைமுறை உண்மையிலேயே ஒரு முழுமையான வார இதழ் என்பதை நிரூபித்துக் கொண்டே இருக்கிறது. பலருக்கும் பயன்படும் பல்வேறு அம்சங்கள். எல்லாமே 'பாசிடிவ்', எதுவுமே 'நெகடிவ்' இல்லை. இன்றைய சூழலில் இது மிகவும் பாராட்டப்பட வேண்டிய ஒன்று.

அடுத்து அவர்கள் 84 மாணவர்களின் இலவச உயர்கல்விக்கு உதவுகிறார்கள் என்பதைப் படித்தபோது மிகவும் மகிழ்ந்தேன்; சொல்லிலும், செயலிலும் மேன்மை; மனமார்ந்த பாராட்டுக்கள்.

நான் இங்கே பதிவு செய்யப்போவது எனக்கு மிகவும் பிடித்தவற்றிலிருந்து ஒரு சில பகுதிகள் மட்டுமே. இடம், நேரம் போன்ற பல்வேறு காரணங்களால் இந்த முடிவு.

முதலில் தலையங்கம்: "வேதனையான நேரத்தில் வேண்டுமா வெட்டிப் பேச்சு?". அண்மையில் நிகழ்ந்த மும்பை குண்டுவேடிப்பப் பற்றி. இதிலிருந்து: "...வேதனையில் மக்கள் துடித்துக் கொண்டிருக்கையில், அரசியல்வாதிகள் வெட்டி அரட்டைகளிலும், வேடிக்கைப் பேச்சுக்களிலும், விதண்டாவாதங்களிலும் பொழுதைப் போக்கிக்கொண்டிருப்பது. மேற்கே மும்பை குண்டு வெடிப்புச் செய்தி வந்து இரண்டு மணி நேரம் கூட ஆகியிராது, கிழக்கே புவனேஸ்வரில் ராகுல் காந்தியின் பேட்டி: 'ஐக்கிய முற்போக்கு கூட்டணி அரசின் காவல்துறை, உளவுத்துறை சீர்திருத்தங்கள் காரணமாக 99 சதவீத பயங்கரவாதத் தாக்குதல்கள் முறியடிக்கப்பட்டுவிட்டன' என்றார் ராகுல். அழுவதா, சிரிப்பதா?

ஒருபுறம் ராகுல் இப்படிப் பேசிக்கொண்டிருக்க, இன்னொரு புறம் 'மும்பைச் சம்பவம் குறித்து உளவுத்துறையிடமிருந்து முன்கூட்டியே தகவல் ஏதும் வரவில்லை' என்கிறார் மத்திய உள்துறை அமைச்சர். மராட்டிய முதல்வர், 'மாநிலத்தின் காவல்துறை அமைச்சராக கூட்டணிக் கட்சிக்காரரை நியமித்தது தப்பாகிவிட்டது' என்கிறார். காங்கிரஸ் கட்சியின் பொதுச் செயலாளர் திக்விஜய் சிங், 'இந்தக் குண்டு வெடிப்புச் சம்பவங்களில் ஆர்.எஸ்.எஸ். சம்பந்தப் பட்டிருக்கலாம்' எனக் குற்றம் சாட்டுகிறார். உடனே பா.ஜ.க. பொங்கி எழுகிறது.

ஒரு மாபெரும் துயரத்தில் மக்கள் சிக்கி, ஏதும் செய்ய இயலாதவர்களாகத் துவண்டு கிடக்கிற நேரத்தில், இத்தனை அரசியல் கூத்துக்களும் அரங்கேறிக் கொண்டிருக்கின்றன.... வெட்கக்கேடு!"

அடுத்து, ஆ.பழனியப்பனின் "நிலப்பறி: குவிகிறது புகார்!" இதிலிருந்து: "...(தமிழ்நாட்டில்) 2006-2011 காலக்கட்டத்தில் அபகரிக்கப்பட்ட சொத்துக்கள் குறித்து புகார்களைப் பெற முப்பத்தொரு மாவட்டங்களிலும், ஏழு மாநகர ஆணையங்களிலும், காவல்துறையில் சிறப்புப் பிரிவு ஏற்படுத்தப்பட்டுள்ளது.... அரசின் இந்த நடவடிக்கைகள், இதுவரை அச்சத்தால் அரண்டு கிடந்த மக்களுக்குத் தற்போது நம்பிக்கை துளிர் விட்டிருக்கிறது. தனிப்பிரிவு தொடங்கப்பட்டு இரண்டு வாரங்களில் தமிழகம் முழுவதும் 1,449 புகார் மனுக்கள் வந்து குவிந்துள்ளன...."

(படிக்கப்படிக்க அதிர வைக்கிறது இந்தக் கட்டுரை. அதிலும் கடந்த ஐந்தாண்டுகளில் நடைபெற்ற நில விற்பனையில் தொண்ணூறு சதவிகிதம் மோசடியானது என்ற ஒரு குற்றச்சாட்டும், இந்த மோசடிகளில் காவல்துறையினரும், பத்திரப்பதிவுத் துறையினரும் சம்பந்தப் பட்டிருக்கலாம் என்பதும், அவ்வப்போது நாட்டில் நடந்த மிரட்டல்கள், கொலைகள் பலவற்றின் பின்னணியில் வீடு, நிலம் அபகரிப்பு இருக்கக்கூடும் என்ற செய்தித் தாட்களில் படித்த அனுமானங்களும் நம்மை நடுங்க வைக்கின்றன. மேலும் நண்பர்கள் மூலம் நான் அறிந்த எங்கள் பகுதியில் நடந்த இது போன்ற மோசடிகளும், சொத்து பத்து இருப்பது உயிருக்கே ஆபத்தாகலாம் என்று எண்ணவைக்கிறது. ஆனால் வேதனை தரும் விஷயம் என்னவெனில் இதையெல்லாம் தடுக்க இதுவரை எந்த வழியும் இல்லை என்பது. தற்போதாவது மோசடிப் பேர்வழிகள் தண்டிக்கப்படுவார்களா, அபகரிக்கப்பட்ட வீடுகளும், நிலங்களும் உடையவர்களிடம் திரும்பப் போய்ச் சேருமா என்பதும் நிச்சயமாகச் சொல்லமுடியாமல் இருக்கிறது.)

அடுத்து, பிரபஞ்சனின், "மனிதர், தேவர், நரகர்" தொடரிலிருந்து:

"... ஒரு மழை நாளில் வீசிய புயற்காற்றில் முருங்கை இடுப்ப ஒடிந்து விழுந்தது. நாங்கள் மிகுந்த சோகத்துக்கு ஆளானோம். மரம் இருந்தது, இறந்தது என்று இருந்தோம். சில நாட்களுக்குப் பிறகு, மரத்தின் மிச்சமாகி மண்ணில் புதைந்திருந்த பகுதியிலிருந்து, கடுகு அளவில் பச்சை ஒன்று முகிழ்த்தது. இல்லை.

உயிர்.

நான், இந்த அனுபவத்தைப் பிரும்மம் என்ற சிறுகதையாக எழுதினேன். மரணம் என்ற உண்மையை இல்லாமையாக நான் உணரவில்லை. மாறாக, மரணத்தை ஒரு மாற்றமாக உணர்ந்தேன். பிறந்தது எதற்கும் மரணம் அல்ல, மாற்றமே நிரந்தரம் என்பதாக உணர்ந்தேன். அதையே பிரும்மம் என்பதாக நான் குறிப்பிட்டேன்.

ஒரு நாள் மாலை, 'கணையாழி' அலுவலகத்தில் ஜானகிராமனைச் சந்தித்தேன். அப்போது அவர், 'கணையாழி' ஆசிரியராக இருந்தார். மிகுந்த மகிழ்ச்சியோடு, 'பிரும்மம் ரொம்ப நல்ல கதை' என்றார். நடந்து, ரத்னா கபேவுக்கு வந்து காபி சாப்பிட்டோம். அவர்தான் பில்லுக்குப் பணம் கொடுத்தார். அக்கதை, 'கணையாழி'யில் பிரசுரம் கண்டது.

அந்த மாதத்தின் சிறந்த கதை என்று இலக்கியச் சிந்தனைக்காகத் திருப்பூர் கிருஷ்ணன் அதைத் தேர்ந்தெடுத்தார். ஆண்டின் சிறந்த கதையாகக் கரிச்சான் குஞ்சு அதைத் தெரிவு செய்தார். ஆண்டின் சிறந்த சிறுகதைத் தொகுதியாகத் தமிழக அரசு பிரும்மம் உள்ளிட்ட கதைத் தொகுதியைத் தெரிவு செய்து பரிசளித்தது. முதல்வர் எம்.ஜி.ராமச்சந்திரன், அரசுப் பரிசை வழங்கினார். ஆங்கிலத்திலும், இந்தியாவின் பெரும்பாலான மொழிகளிலும் பிரும்மம் மொழியாக்கம் கண்டது."

அடுத்து, 'மரம் வளர்ப்போம்'. எனக்கு மிகவும் பிடித்த விஷயங்களில் ஒன்று. வீட்டைக் கட்டும் போதே வீட்டைச் சுற்றியுள்ள இடத்தில் மரங்கள் நடுவது பற்றி ஆலோசனை கூறப்பட்டுள்ளது. இதிலிருந்து புதிதாக வீடுகட்டுபவர்களுக்குத் தேவையான நல்ல தகவல்கள்:

"...வேப்ப மரம் நல்லது. மா, தென்னை மரங்கள் நடலாம். இவற்றின் வேர்கள் அப்படியே செங்குத்தாக பூமிக்கு கீழே செல்லக்கூடியது. இதனால் கட்டிடத்திற்கு எந்த பாதிப்பும் வராது. பெற்றோம் ஜன்னலைத் திறந்தவுடன் கண்ணில் படும் பசுமை மனத்தைக் குளிர்விக்கும். சுத்தமான ஆக்சிஜன் கிடைக்கும். குறுகிய காலத்தில் பலன் தரக்கூடிய வீரியமிக்க மரக்கன்றுகள் கிடைக்கிறது. மூன்று ஆண்டுகளில் வீட்டுத் தேவைக்கான மாங்காய், தேங்காய் வந்துவிடும்."

அடுத்து, 'இன்பாக்ஸ்' பகுதியிலிருந்து மங்களபுரம் கா.ராஜசேகர் எழுதிய ஒரு கடிதம்: "நியாய விலைக் கடை என்றால நியாயமில்லாத கடை என மக்கள் சொல்லும் நிலையில் செம்பாக்கம் 'காஞ்சி மக்கள் அங்காடி'யின் செயல்பாடுகள் குறித்து படிக்கும்போது, தமிழகம் முழுவதும் இப்படி இருந்தால் எப்படி இருக்கும் என ஏக்கம் பிறக்கிறது."

அடுத்து, "வரும் வாரம்" பகுதியில், கவிமணி தேசிக விநாயகம் பிள்ளை அவர்களின் பிறந்த நாள் பற்றிய தகவல். 1876-ம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் இருபத்தேழாம் நாளன்று பிறந்தார். மற்ற தகவல்கள்:

"... தமிழ் படித்த அறிஞர் என்றாலும் அவர் அறிவியல் ஆசிரியராகப் பணியாற்றினார். முப்பத்தாறு ஆண்டுகள் பள்ளி ஆசிரியராகவும், கல்லூரி விரிவுரையாளராகவும் பணிபுரிந்த தேசிக விநாயகம் பிள்ளை, இலக்கியத்தில் செய்த சாதனைகள் பல. அவற்றுள் முக்கியமானவை உமர்கய்யாமின் ருபையாத் மொழி பெர்யர்ப்பும், நாஞ்சில் நாட்டு மருமக்கள் வழி மான்மியமும். அவர் ஆங்கிலத்தில் எழுதிய நூல் காந்தளூர்ச்சாலை. சென்னை பல்கலைக்கழகத்தின் தமிழ்ப் பேரகராதி தயாரிப்பில் இவரது பணி குறிப்பிடத்தக்கது. கவிதைகள் எழுதுவதோடு, கல்வெட்டு ஆராய்ச்சியிலும் ஈடுபட்டிருந்தார் கவிமணி..."

நன்றி: "புதிய தலைமுறை"

மனதில் பதிந்தவை-11: ஆனந்த விகடன், நம்பர் ஒன் தமிழ் வார இதழ், ஆகஸ்ட் 3, 2011

2011-08-04T20:59:00.018+05:30

ஆனந்த விகடன், நம்பர் ஒன் தமிழ் வார இதழ், ஆகஸ்ட் 3, 2011

------------------------------------------------------------------------------------

முதலில் விகடன் வரவேற்பறையிலிருந்து: "மூன்றாம் பிறை" எனும் மம்மூட்டியின் வாழ்பனுவங்கள் - தமிழில் கே.வி.ஷைலஜா - பக்கங்கள் ௧௨௮ - விலை ரூ.80/- - வம்சி புக்ஸ். இந்நூலில், "...வக்கீலாக வாழ்ந்தது, முதல் தர நடிகர் ஆனது வரை வாழ்வில் சந்தித்த மனிதம், அன்பு, நேரம், நட்பு, பாடம் என எல்லாவற்றையும் பாசிடிவ் கோணத்தில் பகிர்ந்துகொண்டு இருக்கிறார் மம்மூட்டி..."

"அறிவியல் ஆயிரம்":

"மாணவர்களுக்கு பயனுள்ள வலைப்பூ. முழுக்க முழுக்க அறிவியல் செய்திகள் மட்டும்தான். வெறுமனே வார்த்தைகளில் விவரிக்காமல் படங்கள், காட்சிகள் ஆகியவற்றோடு விளக்கம் சொல்கிறார்கள். ... பின் பி.பி.சி-யின் உரலியைக் கொடுத்திருக்கிறார்கள்(தொடர்புள்ள விரிவான செய்திகளுக்கு)..."

"சக்தே இந்தியா":

"... ஊழல் இல்லா இந்தியாவை உருவாக்கத் துடிக்கும் ஆர்வலர்களுக்கென பிரத்யேகமாக உருவாக்கப்பட்ட தளம்..."

"எனக்கு இல்லையா கல்வி?" - குறும்படம் - இயக்கம்: பாரதி கிருஷ்ணகுமார் - வெளியீடு: மனித உரிமைக் கல்வி நிறுவனம். "வசதியற்ற அரசுப் பள்ளிகள், வகுப்பறை வன்முறை, சமச்சீர் கல்வி, பாடத்திட்டம் என்று கல்வித்துறையின் அத்தனைக் கோளாறுகளையும் வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டும் படம்..."

அடுத்து, "நானும் விகடனும்" தொடரில், வண்ணதாசன் கட்டுரை.

கவின்மலரின், "குழந்தைகள் அடம் பிடிக்கலாம்! அம்மா..?" சமச்சீர் கல்வி பற்றி: "... உயர்நீதி மன்ற விசாரணையின்போது நிபுணர் குழுவின் இறுதி அறிக்கை தவிர, ஒவ்வொரு உறுப்பினரும் தனித்தனியே கொடுத்த கருத்துக்களையும் சர்மர்ப்பிக்க வேண்டும் என்று ஆணையிட்டது நீதிமன்றம். அதன்படி சமர்ப்பிக்கப்பட்ட தனித்தனி அறிக்கைகளையும், இறுதி அறிக்கையையும் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தனர் நீதிபதிகள். நிபுணர் குழு அறிக்கை, ஒவ்வொரு உறுப்பினரின் கருத்தையும் பிரதிபலிக்கவில்லை. சமச்சீர்ப் பாடத்தில் பல திருத்தங்கள் செய்யப்பட வேண்டும் என்றும், அதைப் படிப்படியாகச் செய்யவேண்டும் என்றும் நிபுணர் குழுவில் ஒரு சிலர் கூறியுள்ளனர். ஆனாலும், சமச்சீர் கல்வியை முற்றிலும் நிராகரிக்க வேண்டும் என்று அவர்கள் ஒட்டுமொத்தமாகக் கருதவில்லை. அதோடு, பழைய 2004-ம் ஆண்டு பாடத் திட்டங்களுக்குச் செல்லவேண்டும் என்றும் அவர்கள் கூறவில்லை. ஆனால், அறிக்கையோ தமிழக அரசு எடுத்துள்ள நிலையைத்தான் பிரதிபலிக்கிறது. ... ஆக, நிபுணர் குழு, உறுப்பினர்களின் கருத்துக்களைப் பிரதிபலிக்காமல், தன இஷ்டத்துக்கு ஓர் அறிக்கையைத் தயார் செய்திருக்கிறது அரசு. இது மக்களையும், நீதிமன்றத்தையுமேகூட ஏமாற்றும் வேலை. நேர்மையற்ற இந்தச் செயலை நீதிமன்றம் மன்னித்தாலும், மக்கம் மன்றம் மன்னிக்கப்போவது இல்லை!"

வா.மு.கோமுவின் சிறுகதை, "ரகசியங்களை யாரிடமும் சொல்லவேண்டாம்"

வாலியின் "நினைவு நாடாக்கள்" (நாற்பத்தோராவது)

அன்டன் பிரகாஷின் "வருங்காலத் தொழில்நுட்பம்".

"புள்ளிவிபரங்கள்" பகுதியிலிருந்து: "... பதினோரு மாநில முதல்வர்கள், தங்கள் மாநிலங்களில் புகையிலைப் பொருட்கள் விற்கத் தடை விதிப்பதாக அறிவித்துள்ளனர்!" . இந்த நல்ல செய்தியோடு இந்தப் பதிவை நிறைவு செய்கிறேன்.

நன்றி: "ஆனந்த விகடன்"

மனதில் பதிந்தவை-10: உயிர் எழுத்து, ஜூலை 2011

2011-08-03T21:20:00.001+05:30

உயிர் எழுத்து, படைப்பிலக்கியத்தின் குரல், தமிழ் இலக்கிய மாத இதழ், ஜூலை 2011, ஆசிரியர் - சுதீர் செந்தில், விலை ரூ.20 /-

---------

நண்பர், கவிஞர் ஜனநேசன் மூலமாக அறிமுகமான இதழ். காலச்சுவடும், உயிர்மையும், தீரானதியும்தான் சிறந்த தமிழ் இலக்கிய இதழ்கள் என்றெண்ணி இருந்தேன். நான்காவதாக ஒரு இதழும் இருக்கிறது என்பதை நண்பர் ஜனநேசன் மூலம் அறிந்துகொண்டேன்.

இந்த இதழோடு நான்காண்டுகள் நிறைவுபெற்று, ஐந்தாம் ஆண்டில் காலடி எடுத்து வைக்கிறது.

முதலில் பெண்ணியம் பற்றிய கொற்றவையின் பதினைந்து பக்கக் கட்டுரை. அதிலிருந்து: "யூனிசெ ஃப்பின் "உலக குழந்தைகள் நிலை - 2009" அறிக்கைப்படி 20-24 வயதில் உள்ள 47 சதவிகித பெண்கள் பதினெட்டு வயதிற்கு முன்னரே திருமணம் செய்துகொண்டவர்கள். நாற்பது சதவிகித குழந்தைத் திருமணங்கள் இந்தியாவில்தான் நடப்பதாக அவ்வறிக்கை தெரிவிக்கிறது. 1994-ல் ஹையிஸ் என்பவரால் செய்யப்பட்ட ஆய்வில் ஐந்து நிமிடத்திற்கொருமுறை பெண்களுக்கெதிரான குற்றங்கள் நேர்வதாக பதிவாகியிருக்கிறது."

அடுத்து, பாவண்ணனின் சிறுகதை, "கனவு". தற்போது வாடா மாநிலங்களில் நடைபெறும் "கௌரவக் கொலைகளை" அடிப்படையாகக் கொண்ட கதை.

ந.முருகேசபாண்டியனின், "ராஜபார்ட்" எனும் நாடகம்.

எஸ்.வி.ராஜதுரையின், "பா பா ராம் ஷீப்" எனும் கட்டுரை. ராம்தேவின் சாகும்வரை உண்ணாவிரத நாடகத்தை சாடியிருக்கிறார். அதிலிருந்து:

"... இந்திய அரசு யந்திரம் ஊழல்மயமானது, இலஞ்ச லாவண்யங்களால் கரைபட்டுள்ளது என்பதைக் குறைந்தது கருத்தளவிலேனும் ஆட்சியாளர்களை ஒத்துக்கொள்ள வைத்த அண்ணா ஹசாரேயின் இயக்கத்தையே பிசுபிசுக்கச் செய்துவிட்ட மத்திய அரசாங்கம், பாபா ராம்தேவ் விஷயத்தில் இன்னும் துணிச்சலான நடவடிக்கையை மேற்கொண்டதில் வியப்படைவதற்கு ஒன்றுமில்லை. மேற்சொன்ன இரண்டு சந்தர்ப்பங்களையும் எடுத்துக்கொண்டால் உண்மையான அவலத்துக்கு, துன்பத்துக்கு ஆளானவர்கள், கடந்த ஜூன் நான்காம் நாள் டெல்லி ராம் லீலா திடலில் கூடியிருந்த மக்கள்தான்; முன் அறிவிப்பில்லாமல் நள்ளிரவில் அத்திடளுக்குள் நுழைந்து பெண்கள், குழந்தைகள் என்று பார்க்காமல் மூர்க்கத்தனமாக அவர்களை அடித்துத் துவைத்த, அவர்கள் மீது கண்ணீர் புகைக் குண்டுகளை வெடித்த காவல்துறையினர், அதிரடிப்படையினர் ஆகியோரை ஏவிவிட்ட மத்திய அரசாங்கமும் டெல்லி நிர்வாகமும் கடும் கண்டனத்துக்குள்ளாக்கப்பட வேண்டியவை என்பதில் இரு கருத்துகள் இருக்க முடியாது...

...நக்குள்ள ஒரே வருத்தம் தனது கோரிக்கைகள் நிறைவேறும்வரை போராட்டத்தை நிறுத்த மாட்டேன் என சிங்கல்போல கர்ஜித்த ராம்தேவ், கடைசியில் கழுத்தறுபட்ட ஆடுபோலக் கதரியதுகூட அல்ல; மாறாக, புற்றுநோய், எய்ட்ஸ், ஓரினச்சேர்க்கை ஆகியவற்றை குணப்படுத்தக்கூடிய சர்வரோக நிவாரணியான பிராணாயாமத்தால், கண்ணீர்ப்புகைக் குண்டுகளுக்குத் தாக்குப் பிடித்து நிற்க முடியவில்லையே என்பதுதான்!"

கவிதா முரளீதரன், ஆத்மார்த்தி, செல்மா பிரியதர்ஷன், நாஞ்சில் நாடன், சுதிர் பாரதி, ச,விஜயலட்சுமி, அ.வெண்ணிலா, பூர்ணா, தேவேந்திர பூபதி ஆகியோரின் கவிதைகள். ஏகப்பட்ட கவிதைகள்!

பொன்.சந்திரனின் பாதல் சர்க்காருக்கு அஞ்சலி.

இந்த இதழிலேயே எனக்கு மிகவும் பிடித்தது கலாப்பிரியாவின், "நினைவின் தாழ்வாரங்கள்" எனும் நூல் பற்றிய எஸ்.எஸ்.செங்கமலத்தின் விமர்சனம். அதிலிருந்து:

"கலாப்பிரியா பொதுவாகவே ஒரு கவிஞராகவே அறியப்பட்டவர். சுமார் நாற்பது ஆண்டு காலம் கவிதை உலகில் தீவிரமாக இயங்கி வருபவர். முதன்முதலாக உரைநடையில் கவனம் செலுத்தி தன இளமைக் கால ஞாபகங்களை நினைவுக் கேணியின் ஆழத்தில் இருந்து, இறைத்து, குளுமையாக, இனிமையாக, துல்லியமாக, அற்புதமாக "நினைவின் தாழ்வாரங்கள்" என்ற தொகுப்பில் பதிவு செய்துள்ளார். இளம்பிராயத்தில் நடந்த நிகழ்வுகளை சுமார் ஐம்பது தலைப்புகளில் (383 பக்கங்களில்) சொல்லி இருக்கிறார். சந்தியா பதிப்பகம், சென்னை, இந்த நூலை வெளியிட்டுள்ளது..."

இந்த இதழில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த சிறுகதை, மதிகண்ணனின், "பேராசிரியர் முரளியின் சுட்டுவிரல்". அதிலிருந்து:

"...'மனித மனங்களில் இடம் பெற்றால்தான் நீங்கள் ஜெயித்ததாக அர்த்தம்' என்றார். புறப்படும்போது அவர் எதிரில் நின்று விடை பெற்றபோது, என் நெஞ்சில் அவரின் சுட்டுவிரலை வைத்து அழுத்தி, 'நீங்கள் எத்தனை பேருக்கு எதிரில் நிற்கிறீர்கள் என்பதைவிட, நீங்கள் எத்தனை பேருக்கு உள்ளே நிற்கிறீர்கள் என்பதே முக்கியம். அதில் கவனம் செலுத்துங்கள்' என்றார். ஒருசில நேரங்களில் என் செயல்பாடுகளின் வழியாக அவரின் சுட்டுவிரல் அழுத்தத்தை நான் உணர்ந்திருக்கிறேன்...."

அடுத்து, இளஞ்சேரலின், "நினைவில் நிற்கும் பகிர்தல்". கோவையில் மே 29 ஞாயிறன்று நடைபெற்ற புத்தக அறிமுக விழா பற்றி. அதிலிருந்து:

"...தலைமையுரையாற்றிய வெ.மு.பொதியவெற்பன் ... சிற்றிதழ்களின் இடையறாத இலக்கிய முயற்சிகள் தொடர்ந்த வண்ணமே இருப்பது நம்பிக்கையும் வலிமை தருவதாகவும் இருக்கிறது என்றார். ஃபிர்தௌஸ் ராஜகுமாரனின் 'நகரமே ஓநாய்கள் ஊழையிடும் பாலைவனம் போல' சிறுகதைத் தொகுப்பை க.அம்சப்பிரியா அறிமுகப்படுத்திப் பேசினார்.... சுதிர் செந்தில், லக்ஷ்மி சரவணக்குமாரின் "யாக்கை" எனும் சிறுகதைத் தொகுப்பை அறிமுகப்படுத்திப் பேசினார். ந.முருகேசபாண்டியன் "காட்டின் பெருங்கனவு" எனும் சிறுகதைத் தொகுப்பு பற்றிப் பேசினார்.

அடுத்து, "கடிதங்கள்" பகுதியில், தி.க.சி. அவர்களின் கடிதத்திலிருந்து ஒரு பகுதி மட்டும்: "... உயிர் எழுத்து, ஐந்தாம் ஆண்டில் அடி எடுத்து வைக்கின்ற இதழ் என்பது மிக்க மகிழ்ச்சிக்கும், மன நிறைவுக்கும் உரியதாகும். கடந்த நான்கு ஆண்டுகளில் இந்த அருமையான பயனுள்ள பன்முகமான இலக்கிய இதழைத் தொடர்ந்து நடத்துவதற்கு எவ்வளவு எதிர்நீச்சல் போட்டிருப்பீர்கள் என்பதை அறுபது ஆண்டுகளுக்கு மேலாகச் சிற்றிலக்கிய ஏடுகளில் எழுதி வருபவன் - 1952 முதல் 1962 வரை 'சரஸ்வதி' ஆசிரியர் வ.விஜய பாஸ்கரனுடன் நெருங்கிப் பழகியவன். அந்த இதழின் வளர்ச்சிக்கு என் ஆசான் வல்லிக்கண்ணன் அவர்களின் ஒத்துழைப்புடன் சிறு பங்களிப்புச் செய்தவன் என்ற முறையில், என்னால் நன்கு உணர முடிகிறது. எனவே, ஐந்தாம் ஆண்டில் அடியெடுத்து வைக்கப் போகும் உயிர் எழுத்து இதழுக்கும், அதன் ஆசிரியர் குழுத் தோழர்களுக்கும் என் நெஞ்சம் நிறைந்த நல்வாழ்த்துக்கள். இதழின் நற்பணிகள், தமிழ் இலக்கியத்தையும், தமிழ் மக்களின் வாழ்வையும், எல்லா வகையிலும் மேம்படுத்த உதவுமாக! வளர்க; வெல்க!"

தி.க.சி. அவர்களின் மேலான உணர்வுகளை நானும் எதிரொலிக்கிறேன். உயிர் எழுத்து, வாழ்க! வளர்க!!

நன்றி: "உயிர் எழுத்து"

மனதில் பதிந்தவை-9: ஆனந்த விகடன், ஜூலை 27, 2011

2011-08-03T11:42:00.001+05:30

ஆனந்த விகடன், ஜூலை 27, ௨௦௧௧. இந்த இதழில் "புள்ளிவிபரங்கள்" பகுதியிலிருந்து தொடங்குகிறேன்.

இந்தியாவின் மக்கட்தொகை 121 கோடியாக உயர்ந்திருக்கிறது. கவலை தரும் தகவல். குடும்பக் கட்டுப்பாடு பிரச்சாரமும், அதற்காக அரசு செலவழித்த பெரும்பணமும் வீணோ என்று தோன்றுகிறது. என்னதான் திட்டம் திட்டமிட்டு செயல்படுத்தினாலும், மக்கட்தொகையைக் கட்டுப்படுத்தாதவரை வாழ்க்கைத்தர உயர்வோ, பொருளாதார முன்னேற்றமோ சிரமம்தான்.

அடுத்து, அறுபது சதவிகித உணவுப் பொருட்கள் பதப்படுத்தாததால் வீணாகின்றன என்ற அதிர்ச்சித் தகவல். ஏற்கனவோ நமது உணவு தானியக் கிடங்குகளில் தானியங்கள் புழுத்து வீணாகி பயனற்றதாகிக் கொண்டிருக்கிறது என்ற விஷயம் உச்ச நீதிமன்றம் வரை சென்று, கண்டனங்கள், ஏழை எளியவர்க்கு இலவசமாகக் கொடுக்கவேண்டும் என்று வெளியான செய்திகள் நினைவிற்கு வருகின்றன. ஆனால் நம் அரசோ வழக்கம்போல் செயல்படாமல் இருக்கிறது. வீணாகப் போனாலும் பரவாயில்லை, யாருக்கும் இலவசமாகத் தரமோட்டோம் என்று பிடிவாதமாக இருக்கிறார்கள். அவர்கள் படித்த பொருளாதாரக் கோட்பாடுகள் அதைத் தவறு என்று என்று சொல்கிறதோ?

"சொல்வனம்" பகுதியில், அமீர் அப்பாஸின் அற்புதமான கவிதை, "தேவதைகளின் உலகம்".

அடுத்து, என்னை ஈர்த்தது, விகடன் மேடையில் எஸ்.ராவின் கேள்வி-பதில்கள். அதிலிருந்து:

தமிழ் இலக்கியத்தின் டாப் டென் புதினங்கள்:

1 . தி.ஜானகிராமன் - மோகமுள்

2. ஜெயகாந்தன் - ஒரு மனிதன், ஒரு வீடு, ஒரு உலகம்

3. கி.ராஜநாராயணன் - கோபல்ல கிராமம்

4. ப.சிங்காரம் - புயலிலே ஒரு தோணி

5. ஜி.நாகராஜன் - நாளை மற்றும் ஒரு நாளே

6. சுந்தர ராமசாமி - ஒரு புளிய மரத்தின் கதை

7. அசோகமித்ரன் - ஒற்றன்

8. கரிச்சான் குஞ்சு - பசித்த மானுடம்

9. வண்ணநிலவன் - கடல்புரத்தில்

10.எஸ்.சம்பத் - இடைவெளி

"நேர்மையாக வாழ்வது என்பது ஒரு சவால். அது தனி நபர், சமூகத்துடன் மோதும் போராட்டம். அதை சமூக அமைப்பு எளிதாக அன்கீகரித்துவிடாது. பொதுவாக, மனிதம் மனம், கீழ்மைகளையும், தீய எண்ணங்களையும், வன்முறைகளையும் நோக்கியே ஓடுகிறது. நல்வழிப்படுத்துதல் நாமாக மேற்கொள்ளவேண்டிய முயற்சி!" (அற்புதம், எஸ்.ரா!)

படித்துப் பிரமித்துப்போன வாழ்க்கை வரலாறு: "ஹெலன் கெல்லர். சிறு வயதில் கண் பார்வை, கேட்கும் சக்தி, பேசும் சக்தி ஆகியவற்றை இழந்த அவர் விடாமுயற்சியில் கல்வி கற்று, அதன் வழியே உலகம் வியக்கும் ஆளுமையாக எப்படி உருமாறினார் என்பதை விளக்கும் அவருடைய சுயசரிதையான "STORY OF MY LIFE " மறக்க முடியாத புத்தகம்!"

விகடன் வரவேற்பறையிலிருந்து: மகாபாரதக் கதைகளின் வழியே அதில் மறைந்திருக்கும் தத்துவ விசாரங்களை எடுத்துக் கூறும் வலைப்பூ: <http://bagavathgeethai.blogspot.com>.

அடுத்து, குழந்தைகளுக்கு கதை சொல்ல உதவும் எளிமையான இணையதளம்: .

அடுத்து, அழகிய பெரியவனின் பத்தொன்பது சிறுகதைகள் அடங்கிய தொகுப்பு, "குறடு". பக்கங்கள் 200 - விலை ரூ.130 /-. கலப்பை வெளியீடு.

"வலைபாயுதே" பகுதியிலிருந்து:

thoppi_az@twitter.com: "மனிதன் தான் செய்யும் தவறுகளுக்கு சிறந்த வக்கீலாகவும், மற்றவர்கள் செய்யும் தருகளுக்கு சிறந்த நீதிபதியாகவும் இருக்கிறான்!

இதழுடன் இலவச இணைப்பு: "என் விகடன்". அதிலிருந்து:

"கலாம் கண்காட்சி" - இராமேஸ்வரத்தில் கலாம் அவர்கள் வசித்த வீட்டை புனரமைத்து, அங்கே ஒரு அருங்காட்சியகம். இந்த நேரத்தில் அருங்காட்சியகம் அமைக்கப்ப்படுமுன் தம்பி நெல்லையப்பனுடன் நான் சென்றிருந்தபோது அவன் வீட்டின் நிரபதுபோல படம் எடுத்தேன். மற்றபடி, வீடு பூட்டியிருந்தபடியால் உள்ளே சென்று பார்க்க முடியவில்லை.

"என் ஊர்" பகுதியில், கவிஞர் விக்ரமாதித்யனின் திருநெல்வேலி பற்றிய கட்டுரை. நானும் பழைய திருநெல்வேலிக்காரன். கட்டுரையில் வரும் பழக்கமான பெயர்கள்: புட்டாரத்தி அம்மன் கோயில், கள்ளத்தி முடுக்குத் தெரு, நயினார் குளம், குறுக்குத்துறைக் கோயில்(ஒரு காலத்தில் என் மாமா இக்கோவிலின் மேலாளர்), கீழப் புதுத் தெரு, தெற்குப் புதுத் தெரு (இரண்டு தெருவிலும் நாங்கள் குடியிருந்திருக்கிறோம்), காந்திமதியம்மன் சன்னதி, நெல்லையப்பர் கோவில், வாகையடி முக்கு, பூதத்தார் முக்கு, ராயல் டாக்கீஸ், பாப்புலர் தியேட்டர் (இத்தியேட்டர் உரிமையாளரின் மகன் என்னுடன் ஒரு வருடம் படித்தான்), ரத்னா டாக்கீஸ் என்று சிறு வயதில் நண்பர்களுடன் கொட்டமடித்த நாட்கள் நினைவிற்கு வருகின்றன.

சூரியின் டைரி-50: "சாருமுகம்"

2011-08-03T10:34:00.002+05:30

நேற்று திடீரென என் பால்ய கால நண்பன் ஆறுமுகத்தின் நினைவு வந்தது.

நெல்லை டவுணில் (நெல்லையில் 'டவுன்' என்று எழுதுவதில்லை. மூன்று சுழி 'ண" தான் பயன்படுத்துவார்கள்.) அம்மன் சன்னதி நேராக வந்து கீழப் புதுத்தெருவில் மோதும் இடம்தான் எங்கள் வீடு. இடது பக்க எதிர் வரிசையில் ஆறுமுகத்தின் வீடு. அப்போது எனக்கு பல நண்பர்கள் இருந்தபோதும் அவன்தான் மிக நெருக்கம். புத்தகங்கள் மீதிருந்த ஈடுபாடு இதற்கு முக்கிய காரணம். தவிர, இரண்டு பேருக்கும் எழுதவேண்டும் என்ற ஆசையும் உண்டு.

நான் "அமுதம்" என்ற பெயரில் ஒரு கையெழுத்து இதழைத் துவங்கினேன். அவன் அதில் முழு மூச்சுடன் ஒத்துழைத்தான். அப்போது நான் மந்திரமூர்த்தி உயர்நிலைப்பள்ளியில் ஒன்பதாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்தேன். எங்கள் பள்ளி பிரச்சினையில் சிக்கி, அரசு மானியம் நின்று, ஆசிரியர்களுக்கு சம்பளமும் நிற்க, பெரும்பாலான ஆசிரியர்கள் வேலையைவிட்டு விலக, மாணவர்களும் வேறு பள்ளிகளுக்குச் செல்ல, என்னைப்போல் ஒரு சிலர் மட்டும் பள்ளியில் வகுப்புகள் சரியாக நடைபெறாமல், பொழுதைப் போக்கிக் கொண்டிருந்தோம். கையெழுத்து இதழ்கள் நடத்துவது போன்ற பொழுதுபோக்குகளுக்கு பள்ளியில் நிறைய அவகாசம் கிடைத்தது. ஆனால் ஆறுமுகமோ நகரில் நல்ல பள்ளிகளில் ஒன்றான, சாஃப்டர் உயர்நிலைப்பள்ளியில் ஏழாவது படித்துக் கொண்டிருந்தான். அமெரிக்க அதிபர் ஜான் கென்னடி கொலை செய்யப்பட சமயம் அது (நவம்பர் 1963). அதைப் பற்றியும், "கார் ஒட்டி வந்தது யார்?" என்ற சிறுகதையும் வேறு சில துணுக்குகளும் நான் எழுதினேன். அவன் அவன் பங்கிற்கு துக்கடாக்களாக நிறைய எழுதினான், "சாருமுகம்" என்ற பெயரில். (அவனது இனிஷியல் 'S') . எங்கள் வகுப்பிலும், அவன் வகுப்பிலும் இதழைப் படிக்கக் கொடுப்போம். இரண்டு மூன்று இதழோடு "அமுதம்" நின்றுபோனது. காரணம் நினைவில் இல்லை.

பதினோராம் வகுப்பிற்கு (அப்போது பள்ளியிறுதி வகுப்பு - SSLC) அவன் படித்த பள்ளியிலேயே நானும் படிக்கச் சென்றேன். அப்போது எங்கள் நட்பு இன்னும் நெருக்கமானது. அவன் வாங்கும் புத்தகங்களை எனக்குப் படிக்கக் கொடுப்பான். நானும் கொடுப்பேன். புத்தகங்கள் பற்றி கருத்துப் பரிமாற்றங்கள் நடக்கும். ஆனால் அந்த ஆண்டு கோடை விடுமுறையிலேயே என் அப்பாவிற்கு மாற்றலாகி நான் மானாமதுரை சென்றுவிட்டேன். வருடம் ஒரு முறை நெல்லை செல்லும்போது அவனைப் பார்ப்பேன். அதன் பிறகு தொடர்பு படிப்படியாகக் குறைந்துபோனது. திடீர் திடீரென்று என் வாழ்வில் வந்து குதிப்பான், காணாமல் போவான்.

நான் காரைக்குடி வந்து, அங்கே வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்த சமயம் ஒரு நாள், எப்படியோ என் முகவரியைக் கண்டுபிடித்து எனக்கு கடிதம் எழுதினான். அதில் நினைவில் இருக்கும் ஒரு வரி: "என் இலக்கிய தாகத்தைத் தூண்டியவனல்லவா நீ!" நான் உடனே பதில் எழுதினேன். ஆனால் அவன் அதன் பிறகு தொடரவில்லை.

பல ஆண்டுகள் கழித்து மதுரையில் அரசு ஊழியனாக மனைவி, மகளுடன் அரசு குடியிருப்பில் இருப்பதாக எழுதியிருந்தான். ஒருநாள் அதிகாலை அவன் வீட்டிற்குச் சென்று பார்த்தேன். அது ஒரு வேலை நாளாக இருந்தபடியால், நான் அதிக நேரம் தங்கவில்லை. ஒரு காப்பி குடித்துவிட்டுக் கிளம்பிவிட்டேன். அதன் பிறகு ஒரீரு கடிதப் பரிமாற்றம். அப்புறம் முற்றிலுமாக நின்றுபோனது.

நான்கைந்து வருடங்களுக்கு முன் எனக்கு அமெரிக்காவிலிருந்து ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு. பேசியது ஆறுமுகத்தின் மகள். எனக்கு ஒரே ஆச்சரியம். எனது எண் எப்படிக் கிடைத்தது என்று. திருமணமாகி கணவருடன் அமெரிக்காவில் இருப்பதாகக் கூறினாள். மதுரையில் நான் பார்த்த சின்னப்பெண் பெரியவளாகி, திருமணமாகி அமெரிக்காவில்! காலம் எவ்வளவு வேகமாக ஓடுகிறது என்று எண்ணிக்கொண்டேன். அவளது உறவினர் ஒருவர் எங்கள் நிறுவனத்தில் வேலைக்கு முயல்வதாகவும், நெல்லையில் ஒரு அரசியல்வாதி இரண்டு லட்சம் ரூபாய் கொடுத்தால், காரைக்குடியில் உள்ள ஒரு ஆடிட்டர் மூலம் வேலைவாங்கித் தருவதாகச் சொன்னாராம். கொடுக்கலாமா என்று என்னைக் கேட்டாள். கொடுக்க வேண்டாம், யாரையும் நம்பவேண்டாம், எனக்குத் தெரிந்தவரை அப்படி நடக்க வாய்ப்பில்லை என்று கூறினேன். அப்போது அவள் 'கேஷுவலாக' "மாமா, உங்களுக்குத் தெரியுமா, அப்பா இப்போது இல்லை என்று கூற, நான் திகைத்துப் போனேன். எனக்கு ஒரு நிமிடம் ஒன்றும் புரியவில்லை. "என்னம்மா, சொல்கிறாய்?" என்று கேட்டேன். ஒரு சில வருடங்களுக்கு முன், அவளது திருமணம் பேசி முடித்திருந்தபோது, எதிர்பாராதவிதமாக ஒருநாள் இரவில் கடுமையான மாரடைப்பு ஏற்பட்டு, அன்றே ஆறுமுகம் இறந்துவிட்டான். என்னைவிட, இரண்டு மூன்று வயது சிறியவன். என்னால் நம்பவே முடியவில்லை. எனது வருத்தத்தை அவளிடம் தெரிவித்தேன்.

அவனது நிழற்படமோ, அவன் எழுதிய கடிதங்களோ எதுவுமே என்னிடமில்லை. நினைத்தால் வருத்தமாக இருந்தது. என்னுடைய இலக்கிய ஆர்வத்தை வளர்த்தவன் அவன் என்று இப்போது நினைத்துக் கொள்கிறேன். அதன் பிறகு அவனை நான் மறந்துவிட்டேன். ஏனோ நேற்று அதிகாலை அவனது நினவு வந்தது. என் வாழ்க்கையில் என்னுடன் பயணித்தவர்களில் அவனும் ஒரு முக்கியமானவன் என்று நினைக்கிறேன்.

மனதில் பதிந்தவை-8: காலச்சுவடு, ஜூன் 2011

2011-07-31T21:15:00.135+05:30

காலச்சுவடு, உலகத் தமிழ் இதழ், ஜூன் 2011, விலை ரூ.25/-, ஆசிரியர் சுந்தர ராமசாமியின் புதல்வர் கண்ணன் (இணையதளம்: www.kalachuvadu.com)

முதலில் தலையங்கம், "ஒரு கெட்ட நிமித்தம்". 1200 கோடி ரூபாய் செலவில் கட்டப்பட்டுள்ள புதிய தலைமைச் செயலகத்தைப் புதிய அரசு புறக்கணித்திருப்பதும், சமச்சீர் கல்வித் திட்டத்தை ஓராண்டு நிறுத்தி வைப்பதாக அறிவித்திருப்பதும் (200 கோடி ரூபாய் செலவில் அச்சடிக்கப்பட்டுள்ள புத்தகங்கள் வீணா?) கெட்ட நிமித்தங்களதாம். இத்தலையங்கத்திலிருந்து:

"...தமிழக பாரம்பரிய கட்டடக்கலையின் சுவடே இல்லாமல், பன்னாட்டு கார்ப்பரேட் நிறுவனம் போல் கட்டப்பட்டிருக்கும் இந்த அமைப்பு தமிழக சட்டசபையாகத் திகழ்வதற்குத் தகுதியற்றது. வட இந்திய ஏழைத் தொழிலாளர்களைக் கேவலமாகச் சுரண்டி, காலனியவாதிகளின் வழிமுறைகளைப் பின்பற்றி இக்கட்டுமானப் பணி மேற்கொள்ளப்பட்டது. அவர்கள் மிருகங்கள் போலக் கேவலமாக நடத்தப்பட்டது பற்றியும், கட்டடப்பணிகளின் பொது நடந்த பல விபத்துக்களும், மரணங்களும் மூடிமறைக்கப்பட்டது பற்றியும் எண்ணற்ற வதந்திகள் துர்தேவதைகள் போல உலவிக் கொண்டிருக்கின்றன. இந்தக் குற்றச்சாட்டுகளை நடுநிலையோடு விசாரித்து, உரிய நடவடிக்கை எடுக்கப் புதிய அரசு ஆவன செய்யவேண்டும். இக்கட்டடத்தை முழுமையாகப் பூர்த்தி செய்வதற்கு முன்பாகவே, திரைப்படக் கலை இயக்குனர் தோட்டா தரணியைக் கொண்டு, இரண்டு கோடி ரூபாய் செலவில் செட் அமைத்துத் திறந்துவைக்க வேண்டிய கட்டாயம் கருணாநிதியின் தன்முனைப்பால் ஏற்பட்டது....

"....இந்தத் தேர்தலில் மக்கள் எத்தகைய மாற்றங்களைக் கோரி அதிமுகக் கூட்டணியை வெற்றிபெற வைத்திருக்கிறார்கள் என்பதை ஜெயலலிதா சரியாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லையோ எனத் தோன்றுகிறது. கடந்த ஐந்தாண்டுக் காலத் திமுக அரசின் செயல்பாடுகளால் பலவிதங்களில் பாதிக்கப்பட்டுள்ள மக்களின் வாழ்வியல் நெருக்கடிகளுக்குத் தீர்வு காண்பதற்கு ஜெயலலிதா முக்கியத்துவம் அளிக்கவேண்டும். தனக்கும், கருணாநிதிக்கும் இடையேயான கணக்கு வழக்குகளைத் தீர்த்துக் கொள்வதற்காக இந்த வெற்றியைப் பயன்படுத்திக் கொள்ள முயல்வது அபத்தம். அரசின் எல்லாத் திட்டங்களையும் தன்னுடையதாக மாற்றிவிடும் கருணாநிதியின் மனநோயும், அதைச் சகிக்க முடியாமல் அழித்துவிடும் ஜெயலலிதாவின் எதிர்வினைகளும் இனியும் சகித்துக் கொள்ளக்கூடியதாக இல்லை. மாற்றத்தை விரும்பி வாக்களித்திருக்கும் மக்கள், ஆட்சியாளர்களின் எல்லா நடவடிக்கைகளையும் கண்காணித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களது கோபம் எத்தகைய சாம்ராஜ்யங்களையும் வீழ்த்தும் சக்திகொண்டது. பலமுறை இது தெளிவாக நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது. அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள் தம் 'அதிரடி' நடவடிக்கைகளைச் செயல்படுத்தத் தொடங்குவதற்கு முன் இதைக் கவனத்தில் கொள்வது நல்லது."

அடுத்து, "கண்ணோட்டம்" பகுதியில், ஆசிரியர் கண்ணனின் "அந்நியப்படுத்தும் சகிப்பின்மை". அதிலிருந்து:

"...ஐ.நா.வின் குற்ற அறிக்கை இலங்கை அரசை மட்டுமல்ல, புலிகளையும் கண்டிக்கிறது. ஐ.நா. அறிக்கையை முன்வைத்துப் பேசும்போது இந்த விமர்சனத்தையும் சேர்த்தே ஏற்றுக்கொள்கிறோம். இதில் ஒரு பகுதியை மட்டும் முன்னிலைப்படுத்தி, பிற பகுதிகள் விவாதத்திற்கு வராமல் தடுப்பது பிரச்சினையின் பல்வேறு பரிமாணங்களை அறியும் உரிமையைத் தடுப்பதாகும். பிறர் எதை அறியவேண்டும், எதை விவாதிக்க வேண்டும் என்பதை முடிவு செய்யும் உரிமை யாருக்கும் இல்லை. அதேபோல ஈழப் போராட்டத்தின் தமிழகத்தின் ஆதரவாளர்கள் தம்மை ஈழ மக்களின் பிரதிநிதியாகக் கருதிக்கொள்வதும், அவர்கள் சார்பாக முடிவெடுக்கும் அதிகாரத்தைத் தமதாக்கிக் கொள்வதும் கேடானது. பிரதிநிதித்துவ அரசியல் பற்றிய விழிப்புணர்வு மிக அவசியம். எல்லாம் இழந்து நிற்பவர்களின் பிரதிநிதித்துவத்தையும் பிடுங்க முயல்வது கண்டனத்திற்குரியது...."

"...சகிப்பின்மையே கடந்த காலங்களில் நம்மைத் தனிமைப் படுத்தியது. அந்த மூதேவியை இனியும் சுமந்து திரிவது அழகல்ல. பிறரின் கருத்துரிமையை மறுப்பவர்களுக்குச் சமத்துவம், மனித உரிமை பற்றி எல்லாம் பேசும் அருகதையே இல்லை..."

"கடிதங்கள்" பகுதியில், வத்திராயிருப்பிலிருந்து தெ.சுந்தரமகாலிங்கம் எழுதியிருக்கும் கடிதத்திலிருந்து ஒரு பகுதி: "...உழைப்பின் மேன்மையைப் பறைசாற்ற வேண்டிய அரசு இரந்துண்டு வாழும் வாழ்வின் இழிவு குறித்த அக்கரையற்றவர்களாகக் குடிமக்களை மாற்றும் அவலம் மதிமயக்கும் பானங்களின் வலுவால் நீடிக்கிறது. வரலாறு தன் பக்கங்களில் 'இருண்ட காலம்' என்று பதிவுசெய்யும் காலம் இன்று ஒளிமயமானதெனப் பொய்யுரைப்போரால் நெஞ்சைப் புறந்தள்ளிக் கூறப்படுகிறது."

அடுத்து, காலச்சுவடு புதிய வெளியீடு பற்றிய தகவல் - சுந்தர ராமசாமியின் நினைவோடை வரிசையில் எட்டாவது நூலான, "கு.அழகிரிசாமி". முதல் பதிப்பு ஏப்ரல் 2011. விலை ரூ.50௦/-. அதைப் பற்றி: "மென்மையும், நேரடியுமான சிறுகதைகள் மூலம் தமிழில் முக்கிய இடத்தைப் பெற்றவரான கு.அழகிரிசாமியின் இயல்புகளையும், எழுத்துச் செயல்பாட்டின் பின்னணிகளையும் இந்நூல் முன்வைக்கிறது. அழகிரிசாமியைச் சந்திப்பதற்கு முன்பே அவரது கதைகளைத் தேடி வாசித்த வாசகரான சுந்தர ராமசாமி நேரடிப் பழக்கத்தில் அவருடன் கொண்டிருந்த நட்பு நெருக்கமானது; இலக்கியம் சார்ந்தது, சமரசமற்றது."

அடுத்து, "சு.ரா. 80" விழாவின் நிகழ்ச்சி நிரல். ஜூன் மூன்று முதல் ஐந்து தேதி வரை கன்யாகுமரி விவேகானந்த கேந்திரத்தில் சிறப்பாக நடந்திருக்கும் என்று நம்புகிறேன். கருத்தரங்கில் நடைபெற்ற விவாதங்கள், கலந்துரையாடல்கள், கருத்துப் பரிமாற்றங்கள் பற்றி அறிய ஆவல்.

ஆசிரியர் கண்ணனின், தமிழகச் சட்ட மன்றத் தேர்தல் பற்றிய கட்டுரை, "சதுரங்க ஆட்டங்களின் முடிவு". அதிலிருந்து: "கருணாநிதியின் குடும்பம் - இச்சொல்லின் மூலப் பொருளில் - ஒரு மாஃபியா. அதிகார அமைப்புகளை ஊடுருவிப் பணத்தையும், சட்டத்திற்குப் புறம்பான அதிகாரத்தையும் குவிப்பது மாஃபியா பாணி. 'காட்பாதர்' நாவலையும், திரைப்படத்தையும் அனுபவித்தவர்களுக்கு எண்ணற்ற ஒப்பீடுகள் தோன்றும். நீதித் துறையும், போலீஸ் அமைப்பையும் ஊடுருவுவது, அரசியல்வாதிகளைக் குடும்பத் தொண்டர்களாக்குவது , போலீசாரையே குற்றங்களுக்கு உடந்தையாகுவது, ஊடங்களை ஊழலில் கரைத்துச் செய்திகளை வரவழைப்பது, சட்டம் அண்டிவரும்போது இடைப்பட்ட கண்ணிகளைத் தீர்த்துக்கட்டுவது, உதவி தேடி வருபவர்களை 'நட்புக்கு' அடிமையாக்குவது, குடும்பம் பல கிளைகளாகப் பிரிந்து பணத்தைச் சுருட்ட சினிமா, சூதாட்டம், பண்பாடு என அனைத்துத் துறைகளிலும் கைவைப்பது, பாதிரிகளைக் கைப்பாவைகளாக்குவது, கறுப்புப் பணத்தை வெள்ளைப் பணமாகச் 'சலவை' செய்வது எனச் சொல்லிக்கொண்டே போகலாம். ஒரு முக்கிய வேறுபாடு உண்டு. 'காட்பாதரில்' மாஃபியா குடும்பங்களில் குடும்ப உறுப்பினர்களிடையே வெளிப்படும் அன்பும், பாசமும், கரிசனமும் உண்மையானது."

க.திருநாவுக்கரசின் கட்டுரை, "மாறிவரும் அமெரிக்க மனசாட்சி"யிலிருந்து: "... தீவிரவாதத்தை எந்தக் காரணம் கொண்டும் ஒருவர் ஆதரிக்க முடியாது. ஆனால் அது உருவாவதற்கான காரணத்தை ஒருவர் புரிந்துகொண்டாக வேண்டும். இந்தப் புரிதல் இல்லாமல் எந்தவிதமான தீவிரவாதத்தையும் ஒழிக்க முடியாது. மேலும், அரசு தீவிரவாதத்தை ஆதரித்துக் கொண்டே, அரசு-சாரா இயக்கங்களின் தீவிரவாதத்தை மட்டும் கண்டிப்பது என்பது இரு தீவிரவாதங்களும் (அரசு மற்றும் அரசு சாரா) மேலும், மேலும் அதிகரிக்கவே உதவும்...."

சங்கீத ஸ்ரீராமின் தொடர்கட்டுரையான "பசுமைப் புரட்சியின் கதையின்" பதினெட்டாவதும், இறுதியுமான கட்டுரை, "வேளாண்மையின் இறுதி லட்சியம் எது?". அதிலிருந்து:

"... மனித மனம் உழன்று வரும் இரைச்சல், இல்லாத ஒன்றை உருவாக்கி, எதையோ சாதிக்க வேண்டும் என்னும் ஆழமற்ற அகங்கார இலட்சியங்கள் ஆகியவற்றின் வெளிப்பாடுதான், இன்று நாம் பார்க்கும் சூழலியல் நெருக்கடி (ecological crisis). இதன் நீட்சிதான் வேளாண் நெருக்கடியும் கூட.

நாம் எதற்காக வாழ்கிறோம் என்னும் கேள்விக்கு ஆழமான, அர்த்தமுள்ள விடை காண இந்தியாவின் பண்டைய நூல்கள் முயல்கின்றன. "உன்னுடைய இளமை, பணம், புகழ் எல்லாம் வெறுமையானது; பொய்யானது. எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு மரத்தடியில் போய் உட்கார்ந்து தியானம் செய், உண்மை எதுவென விளங்கும்" என்று ஆதிசங்கரர் பஜகோவிந்தத்தில் கூறுகிறார். இந்தக் கருத்து பல தத்துவ நூல்களிலும், தரிசனங்களிலும் எதிரொலிக்கிறது. இதைத்தான் ஃபுக்குவோக்கா, 'ஒன்றும் செய்யாமல் இருத்தல்' (do nothing ) என்னும் தத்துவமாக வாழ்ந்து காட்டினார். தனது விவசாயத்தையே ஒருவகையான தியானமாகப் பாவித்து, பல்கலைக்கழகத்தில் படித்த கருத்துக்களை எல்லாம் நிசப்தப்படுத்திவிட்டு, இயற்கையிடம் சரணடைந்து, உணர்வுபூர்வமாக அறிவித்தார். (இந்தக் கட்டுரையில் அவரது 'ஒற்றை வைக்கோல் புரட்சி' நூலிலிருந்து பல பகுதிகள் தரப்பட்டுள்ளன.)...

...இயற்கை வேளாண்மை என்பது ஒருவனது அகத்திலிருந்துதான் தொடங்கவேண்டும். மண் குணமாவதற்கும், மனித ஆன்மா குணமாவதற்கும் செயல்முறை ஒன்றுதான். அவை இரண்டும் ஒருங்கிணைந்த வாழ்க்கைமுறையையும், வேளாண்முறையையும் நோக்கித்தான் நாம் பயணிக்க வேண்டும்.

ஃபுக்குவோக்கா கூறுவது போல 'வேளாண்மையின் இறுதி லட்சியம் பயிர்களை வளர்ப்பதல்ல. மனித இனம் முழுமையடையும் வண்ணம் அதைப் பயன்படுத்துவதே."

சேரனின் கட்டுரை, "சர்வதேச அமைப்பின் ஜனநாயக மறுப்பும், இரட்டை வேடமும்". அதிலிருந்து:

"ஈழத் தமிழ் மக்களைப் பொறுத்தவரையில், கட்டாய ஆள் சேர்ப்பு (சிறுவர்கள் உட்பட), வெளியேறாவண்ணம் மக்களைப் பலவந்தமாகத் தடுத்து நிறுத்தியமை, மீறித் தப்பிச் செல்ல முயன்றோரைக் கொன்றமை போன்ற விடுதலிப்புலிகளின் செயற்பாடுகள் விடுதலையின் அறத்தைச் சிதைத்தவை...விளைவு வழிமுறைகளை நியாயப்படுத்தும் என்ற நம்பிக்கையிலும், கோட்பாட்டிலும் விளைந்தவை. ஆனால் சர்வதேசச் சட்டங்களும், ஜெனிவா உடன்படிக்கைகளும் சர்வதேசப் போர் நெறிமுறைகளும், வழிமுறைகளின் நியாயப்பாட்டையும் தேவையையும் அடியொற்றி எழுந்தவை. விளைவு வழிமுறைகளை நியாயப்படுத்துமென வாதிடுவோமானால், அந்த வாதம் இனப்படுகொலை புரிந்த இலங்கை அரசுக்கும் பொருந்திப்போகும் என்பதையும் நாம் நினைவில் கொள்ளவேண்டும்...."

தேவிபாரதியின், "அற்ற குளத்து அற்புத மீன்கள்"; சச்சிதானந்தன் சுகிர்தராஜாவின், "ஒசாமா பின்லாடன் என்னும் பயனுள்ள பகைவன்"; மனோமோகன், ரவி சுப்பிரமணியன், பெருந்தேவி ஆகியோரின் கவிதைகள்; பா.வெங்கடேசனின் சிறுகதை, "வெறும் கேள்விகள்"; பா.செயப்பிரகாசத்தின், ஈழ இனப்படுகொலை பற்றிய கட்டுரை, "புதைகுழிக்கு அனுப்பப்படும் அறக்கோட்பாடுகள்"; செல்லப்பாவின், "பிரச்சாரப் பொதிசுமக்கும் மரக்குதிரை" (அழகர்சாமியின் குதிரை திரைப்படம் பற்றிய விமர்சனம்); தவசிக் கருப்பசாமியின், "அருங்கூத்து" நூலின் மதிப்புரை; இந்திய நாடக உலகில் மாபெரும் எழுச்சியை ஏற்படுத்திய பாதல் சர்க்காருக்கும், 'கணையாழி'யைத் தோற்றுவித்த கஸ்தூரி ரங்கனுக்கும் அஞ்சலி; ஏப்ரல் பதினைந்து அன்றும், மே பதினைந்து அன்றும் மதுரையில் நடைபெற்ற "அற்றைத் திங்கள்" பற்றிய குறிப்புகள் என்று பல சுவையான அம்சங்கள்.

காலச்சுவடு ஒரு சிறப்பான மாத இதழ் என்பதை நிரூபித்துக் கொண்டே இருக்கிறது.

நன்றி: "காலச்சுவடு" மற்றும் அதன் ஆசிரியர் கண்ணன் அவர்கள்.

மனதில் பதிந்தவை-7: உயிர்மை, மாத இதழ், ஆசிரியர்: மனுஷ்ய புத்திரன், ஜூன் 2011

2011-07-30T07:45:00.180+05:30

உயிர்மை, மாத இதழ், ஆசிரியர்: மனுஷ்ய புத்திரன், ஜூன் 2011, விலை ரூ.20/-

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

என்னைப்போல் பலருக்கும் "உயிர்மை", "காலச்சுவடு" மற்றும் "உயிர் எழுத்து" தற்போதைய தலைசிறந்த தமிழ் இலக்கிய இதழ்கள்.

உயிர்மை இதழில் மனுஷ்ய புத்திரனின் தலையங்கம் எப்போதுமே மிகச் சிறப்பாக, ஆழமாக இருக்கும். இந்த மாத இதழின் தலையங்கம், "ஒரு 'புரட்சி'யின் கதை". அதிலிருந்து:

"... எல்லாவற்றையும்விட தி.மு.க. ஆட்சியில் பொதுமக்களின் ஆழமான சில தார்மீக உணர்வுகள் அவமதிக்கப்பட்டன. ... தன்னுடைய பல்வேறு குடும்பங்கள், கிளைக் குடும்பங்களின் அதிகாரப் போராட்டத்திற்கான மையமாக ஒரு அரசை, ஒரு கட்சியை மாற்றுவதன் அபாயம் குறித்து கருணாநிதி புரிந்துகொள்ளவே இல்லை. இரண்டாவதாக, அரசியல் அதிகாரம் ஒரு கட்சிக்கு வழங்கப்பட்டதே தவிர, தனது குடும்பத்திற்கு வழங்கப்பட்டதல்ல என்பதை கருணாநிதியின் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த யாருமே ஏற்கவில்லை. அவர்கள் கருணாநிதியின் பிள்ளைகளாகவோ உறவினர்களாகவோ இருப்பதாலேயே அதிர்காரம் செலுத்துவது தங்கள் பிறப்புரிமை என்று கருதினார்கள். அந்த உரிமையை நிலை நாட்டுவதற்காகவே ஒருவரை ஒருவர் ரகசியமாக வேட்டையாடினார்கள், சதிச் செயல்களில் ஈடுபட்டார்கள், தீ வைத்து எரித்தார்கள், வரலாறு காணாத ஊழலில் ஈடுபட்டார்கள். ஒரு ஜனநாயக அமைப்பின் மக்களது உணர்ச்சிகளை நாம் அவமதிக்கிறோம் என்று யோசிக்கக்கூடிய ஒருவர்கூட அங்கு இல்லை.

ஒரு தேர்தலை யுத்தகால கெடுபிடியுடன் தேர்தல் கமிஷன் நடத்த வேண்டியிருந்தது என்றால் அது தமிழகத்தில்தான். ஓட்டுக்குப் பணம் கொடுப்பதை தி.மு.க. இவ்வளவு பரவலாகவும், பகிரங்கமாகவும் செயல்படுத்த முயன்றதன் விளைவாக அது நேரான வழிமுறைகளில் சிறிதும் நம்பிக்கையற்ற ஒரு இயக்கம் என்கிற அவப்பெயரையே தேடித் தந்தது.... தி.மு.க. அரசு எல்லாவிதத்திலும் தனது நம்பகத்தன்மையையும், தார்மீக நெறிகளையும் இழந்ததன் மூலம் இப்போது அதிகாரத்தை இழந்திருக்கிறது...."

அடுத்து, "கடிதங்கள்". குடந்தையிலிருந்து நெய்வேலி தியாகராசன் எழுதிய கடிதமும் ( ஊழல் பற்றிய மனுஷ்ய புத்திரனின் மே மாத தலையங்கத்தைப்பற்றி), ஆர்.கோவிந்தசாமி எழுதிய கடிதமும் (மௌனியுடன் சந்திப்பு) என்னை ஈர்த்தன. அவற்றிலிருந்து:

"... தங்களின் தலையங்கம் 'சுருக்'கென்று இதயத்தில் பாய்கிறது. ஊழல் என்பது அன்றும் சரி, இன்றும் சரி, அது ஒரு சிலந்தி வலை. அதில் சிறிய பூச்சிகள் சிக்கிக்கொள்கின்றன. பெரிய பூச்சிகள் அறுத்துவிட்டுப் பறந்துவிடுகின்றன. இன்னும் சில நேரங்களில் அரசியல் துறையில் தனக்குப் பிடிக்காத பெரும்புள்ளிகளைப் பழிவாங்கும் துருப்புச்சீட்டாக இது பயன்படுத்தப்படுகிறது. புராண, இதிகாச காலங்களிலும் இது கொடிகட்டிப் பறந்திருக்கிறது வெவ்வேறு வடிவங்களாய்.... ஊழல்வாதியைத் தீண்டத்தகாதவராக மக்கள் ஒதுக்க வேண்டும். அந்தநிலை ஏற்பட்டால், ஓரளவு ஊழலை ஒழிக்கமுடியும். இவை அனைத்திற்கும் மக்கள் ஒத்துழைப்பு மிக மிக அவசியம்."

"தருமு சிவராமு குறித்த மணா கட்டுரை நன்று. அது குறித்து சில முக்கிய தகவல்கள். எங்கள் ஊருக்குப் பக்கம் உள்ள எழுத்தாளர் சிதம்பரம் 'மௌனியை' ஒரு தருணம் நானும் சந்தித்தேன்.... பூர்வாங்க விசாரணை நிறைவுற்று, இலக்கிய விசாரம் துவங்கிற்று. "தமிழ், இலக்கியத்துக்கு உகந்த பாஷை இல்லை. அதை இலக்கியத்துக்கு உகந்ததாக மௌனி மாற்றினார் என்று கே.என்.எஸ். சொல்வார்" என்றார் மௌனி. நான் "கே.என்.எஸ். என்றால் யார்?" என்றேன். "க.நா.சுப்ரமண்யம்" என்றார் மௌனி. நான், "ஏன், தமிழ் இலக்கியத்துக்கு உகந்த பாஷை இல்லை என்று சொல்லணும். திருக்குறள் நல்ல இலக்கியமாச்சே" என்றேன். மௌனி, "திருக்குறள் நீதிநூலே தவிர, இலக்கிய நூல் இல்லை" என்றார். "ஏதிலார் விலைமாதர் பெண்டிர் முயக்கம் குறித்து 'இருட்டறையில் பிணந்தழீ இயற்று' என திருவள்ளுவர் சொல்கிறார். இத்திருக்குறளில் சிறுகதைக்கு வேண்டிய உருவம், உள்ளடக்கம், உத்தி நுட்பம், கருத்து எல்லாம் அபாரமா இலக்கியத்தன்மை பொருந்திக் கவித்துவமாகவும் இருக்கே' எனவும், அவர் "உங்கள் பேர் என்ன சொன்னீங்க?" எனவும், நான் "என் பேர் ஆர்.கோவிந்தசாமி. 'கனலரசன்'ற பேர்ல கவிதைகள் எழுதுவேன் என்றேன். "உங்களைப்போல்தான் தருமு சிவராமு எழுதுவார். இலங்கைக்காரர். பிரம்மச்சாரி." என்றார் ...எனக்கு அப்போது தருமு சிவராமு குறித்து எதுவுமே தெரியாது. தற்போது மணா கட்டுரை மூலம் பழைய நினைவுகள் மீண்டும் ஞாபகத்திற்கு வந்தன...."

அடுத்து, மாயாவின், "ஒசாமா பின்லாடன்: இன்னும் முடியாத ஒரு பயங்கரவாதக் கனவு". அதிலிருந்து:

"...அடக்குமுறையை எதிர்கொள்ளும்போதுகூட வன்முறையைக் கடைசி ஆயுதமாகப் பிரயோகிக்கவேண்டும் என்றும், அப்பாவிகளைக் கொல்வதை எந்த இடத்திலும் ஜிகாத் நியாயப்படுத்தவில்லை என்றும் இஸ்லாமிய அறிஞர்கள் விளக்கம் கொடுக்கிறார்கள். இந்த நூற்றாண்டில் புரிதலில் இரு வேறு துருவங்களையும் தொட்ட ஒரு வார்த்தை என்றால் அது ஜிகாத். அதில் ஒசாமா பின்லாடனின் அடிப்படைவாத விளக்கத்தைக் கேட்கவும் ஒரு கூட்டம் உருவாகியிருக்கிறது என்றால் அதற்கு அமெரிக்காவின் நூறு ஆண்டுகளைக் கடந்த உலக ஏகாதிபத்தியத்தைக் கட்டுப்படுத்தத் முடியாத இயலாமையே காரணம்."

அடுத்து, ஒரு மொழிபெயர்ப்புச் சிறுகதை, "அமெரிக்கத் தூதரகம்". தமிழில் தந்தவர் ஜி.குப்புசாமி. அருமையான கதை. ஆனால் இது போன்ற துயரம் வடியும் கதைகளை இப்போதெல்லாம் படிப்பதையே நான் தவிர்க்கிறேன்.

அடுத்து, தேவதச்சனின் கவிதைகள். அதிலிருந்து எனக்குப் பிடித்த ஒரு கவிதை மட்டும்.

கவிதை எழுதுவது

என்பது

ஒரு குண்டு பல்பை

ஹோல்டரில் மாட்டுவது போல் இருக்கிறது

முழுமையானதின்

அமைதியை ஏந்தி

பல்ப்

ஒளிவீசத் தொடங்குகிறது

ஒரு

மெல்இழை

நிசப்தத்தில்

எவ்வளவு நீள

நன்கணம்.

இன்னும் ஆரபி ஆத்ரேயா, சுகுமாரன், மனுஷ்ய புத்திரன் ஆகியோரது கவிதைகள்; இங்கே ஒன்றை நான் முக்கியமாகப் பதிவு செய்தாக வேண்டும். தற்காலத் தமிழ் கவிதைகள் பெரும்பாலும் என் களிமண் மண்டையில் ஏறுவதில்லை. ஒரு சில கவிதைகளே என்னை ஈர்க்கின்றன. குறை என்னுடையதுதான். இந்த நேரத்தில் ஏனோ நான் எங்கோ வாசித்த ஆங்கிலக் கவிதை ஒன்றிலிருந்து சில வரிகள் அரைகுறையாக நினைவுக்கு வருகின்றன:

In this prosaic world

There is no room for poetry

The full moon is

But a baked bread

Call it a day for the poet.

இந்தக் கவிதை கருத்தை நான் ஏற்றுக்கொள்ளாத போதும், அந்த வரிகளுக்குப்பின் இருக்கும் வலியை என்னால் உணரமுடிகிறது.

அடுத்து, எஸ்.ராவின் "இன்றைய வானம்" பகுதியில் "எண்கள் மட்டும் கணிதமல்ல". வித்தியாசமான, தனித்துவம் வாய்ந்த அவரது எழுத்து எனக்கு எப்போதுமே பிடிக்கும். அவரது பரவலான, ஆழமான வாசிக்கும் பழக்கம், மேலான சிந்தனைகள் அனைத்துமே பாராட்டத்தக்கவை. ஞானக்கூத்தனின் ஒரு சுவையான கவிதையோடு கட்டுரையை நிறைவு செய்துள்ளார்.

அடுத்து மூன்று அஞ்சலிக் கட்டுரைகள். மறைந்த சின்னக் குத்தூசி, மருத்துவர் தம்பையா, பாதல் சர்க்கார் ஆகியோருக்கு. அ.முத்துலிங்கத்தின் "கூஸ்பெர்ரீஸ் " என்கிற சிறுகதை. செக்காவின் அதே பெயருடைய கதையின் பின்னணியில். நன்றாக இருந்தது.

இன்னும் பிரபஞ்சனின் "பூ விற்போர் என்றும் இவர்களைச் சொல்வார்கள்"; "அழகர்சாமியின் குதிரை" எனும் தமிழ்ப்படத்தையும், 'I am" எனும் இந்திப் படத்தைப் பற்றியும் சாரு நிவேதிதாவின் கட்டுரை; யமுனா ராஜேந்திரனின் ஈழப்படுகொலை மீதான ஐ.நா. அறிக்கை பற்றிய கட்டுரை; தியடோர் பாஸ்கரனின் "கரையேறுமா நோவாவின் பேழை", அ.ராமசாமியின் "அரசியல் குடும்பங்களின் இருண்ட காலம்"; "சுஜாதா விருதுகள் 2011" பற்றிய பதிவுகள் படங்களுடன்.

உயிர்மை இதழ் தற்காலத் தமிழ் இலக்கிய இதழ்களில் சிறப்பான முதலிடத்தைப் பிடித்துள்ளதை என் போன்ற அரைகுறைகள் கூட எளிதில் உணரமுடிகிறது. மனமார்ந்த பாராட்டுக்கள்!

நன்றி: திரு.மனுஷ்ய புத்திரன் மற்றும் "உயிர்மை"

மனதில் பதிந்தவை-6: புதிய பார்வை, சமகாலத்தின் முகம், மாதமிருமுறை, மே 1-15 , 2011

2011-07-29T20:57:00.004+05:30

இதன் ஆசிரியர் ம.நடராசன் (திருமதி சசிகலாவின் கணவர்). இந்த இதழிலிருந்து எனக்குப் பிடித்த சில மட்டும்:

"நலம் நலமறிய ஆவல்" பகுதியில் "கோடைக்கேற்ற மாதுளை". அதிலிருந்து:

மாதுளம் பழச்சாற்றில் கற்கண்டு சேர்த்து சாப்பிட்டால் உடல் சூட்டு நோய்கள் நீங்கும். உடல் குளிர்ச்சி அடையும். கோடை காலத்தில் ஏற்படும் காய்ச்சலுக்கு மாதுளம்பழம் மருந்தாக அமையும். மாதுளம்பழச்சாற்றில் தேன் கலந்து காலை ஆகாரத்திற்குப்பின் தினமும் சாப்பிட்டு வரவேண்டும். இப்படி ஒரு மாத காலம் உட்கொண்டு வந்தால் உடல் ஆரோக்கியமும், தெம்பும் உண்டாகும். புதிய ரத்தம் உற்பத்தியாகும். மாதுலம்பூக்களை உலர்த்திப் பொடித்து வைத்துக்கொண்டு வேலைக்கு ஒரு சிட்டிகை வீதம் சாப்பிட்டால் இருமல் நிற்கும்.

அடுத்து, "சமூகத் தொண்டே ஆன்மிகம்" - நிறைய புள்ளிவிவரங்களுடன் சாய் பாபா பற்றிய கட்டுரை. அதிலிருந்து:

... அவரின் (சாய் பாபாவின்) சமூகத் தொண்டு:

ஆந்திராவில் உள்ள அனந்தபூர் மாவட்டத்தில் நிலவிய கடுமையான குடிநீர் பஞ்சம், பாபாவின் ரூ.இரு நூறு கோடி திட்டத்தால் முடிவுக்கு வந்தது. அம்மாவட்டத்திலுள்ள ஐம்பது லட்சம் மக்கள் இன்றும் பயனடைகின்றனர். இத்திட்டம் ஒன்பது மாதங்களில் முடிக்கப்பட்டது. 2500 கிலோமீட்டர் தூர குழாய்கள், 268 தண்ணீர்த் தொட்டிகள், 124 நீர்த்தேக்கங்கள், 200 நீரேற்று நிலையங்கள் ஆகியன எழுநூறு கிராமங்களுக்கும், பதினோரு நகரங்களும் பயனளிக்கின்றன.

சத்யசாய் அமைப்பு ஏராளமான இலவச கல்வி நிலையங்கள், மருத்துவமனைகள் மற்றும் மற்றும் தொண்டு நிறுவனங்களின் மூலம் சேவை செய்கிறது. உலகளவில் 114 நாடுகளில் 1200 சாய்பாபா மையங்கள் இயங்குகின்றன.

தமிழகத்தின் தலைநகரான சென்னையின் குடிநீர் தாகத்தை போக்கும் வகையில் கிருஷ்ணா நதி நீரை தெலுங்கு கங்கை திட்டத்தின் மூலம் கொண்டுவர பெரும் நிதியுதவி வழங்கினார்....ரூ.200 கோடி செலவில் சாய்பாபா அறக்கட்டளை கால்வாயை சீரமைத்ததன் காரணமாக சென்னைக்கு கண்டலேறு நீர் கிடைத்தது.

சாய்பாபா தனது பக்தர்களுக்காக பலதரப்பட்ட சமூக சேவை நிறுவங்களை தன பார்வையிலேயே நேர்மை நடத்தினார். இந்தியா மட்டுமல்லாமல் உலகம் முழுவதும் உள்ள 136 நாடுகளில் அவை இயங்கி வருகின்றன.

பெங்களூருவில் உள்ள பாபாவின் ஆசிரமத்திற்கு அருகில் இரண்டு கிலோமீட்டர் தொலைவில் முதியோருக்காக 'விருத்தாஸ்ரமம்' ... கட்டப்பட்டுள்ளது. இங்கு முதியவர்களுக்குத் தேவையான வசதிகள் செய்யப்பட்டுள்ளன.

உலக அமைதி மற்றும் ஒற்றுமையை வலியுறுத்தி பாபா அவர்கள் புட்டபர்த்தி மட்டுமல்லாமல் கர்நாடக மாநிலம் முழுவதும் பல்வேறு நலத்திட்டங்களை செயல்படுத்தினார்.

ஒயிட்பீல்டு ஆசிரமம் அருகே சத்யசாய் மருத்துவமனையில் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட படுக்கைகளுடன் வசதிகள் செய்யப்பட்டுள்ளன. இங்கு நோயாளிகளுக்கு இலவசமாக சிகிச்சை அளிக்கப்படுகிறது.

இதேபோன்று சத்யசாய் இன்ஸ்டியூட் ஆப் மெடிக்கல் சயின்ஸ் மருத்துவமனையின் உதவியுடன் இதயம் மற்றும் நரம்பு தொடர்பான கொடிய நோயினால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு சிகிச்சை அளிக்கப்படுகிறது. மொத்தம் ஐம்பத்திரண்டு ஏக்கரில் இம்மருத்துவமனை அமைக்கப்பட்டுள்ளது. இங்கு 333 படுக்கைகள், பன்னிரண்டு அறுவை சிகிச்சைக்கூடங்கள், ரத்த வங்கிகள், ஆய்வுக்கூடங்கள் உள்ளிட்ட பல வசதிகள் உள்ளன.

நாட்டில் இயற்கைப் பேரழிவு ஏற்படும் சமயங்களில் அப்பகுதியில் உள்ள சாயி அறக்கட்டளையை சேர்ந்தவர்கள் உதவிகள் செய்கின்றனர்.

இந்தியாவில் 2500 சாய் சமிதிகள், 5700 பஜனை மண்டலிகள், 16000 பாலவிகாஸ் அமைப்புகள், 60000 மகளிரைக்கொண்ட சேவாதள கிளை அமைப்பு, 75000 உறுப்பினர்களுடன் சாய் இளைஞர் அணியும் செயல்பட்டு வருகின்றன.

கிழக்கு கோதாவரி மாவட்டத்தில் பழங்குடிகள் அதிகம் வசிக்கும் பகுதியில், 25 கிராமங்களில், ஸ்ரீசத்யசாய் குடிநீர்த் திட்டம் என்கிற மற்றொரு திட்டம் கடந்த 20.1.2008-ல் தொடங்கப்பட்டது.

இந்தியா முழுவதும் 2100 கிராமங்களை தத்தெடுத்து சேவைப் பணிகள் செய்யப்பட்டு வருகின்றன. சத்யசாய் ஒருங்கிணைந்த திட்டத்தின் கீழ் 13000 கிராமங்களில் மேம்பாட்டுப் பணிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டு வருகின்றன.

மத்தியப் பிரதேசத்தில் 34000 கழிவறைகள் கட்டிக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன.

ஆந்திரத்தில் கிழக்கு கோதாவரி மாவட்ட காடுகளில் சோதனை வேளாண் பண்ணைகள் சாய் பக்தர்களாக உள்ள விஞ்ஞானிகளால் அமைக்கப்பட்டுள்ளன.

உத்தரகாண்ட் மாநிலத்தில் மலைப்பகுதியில் மின்சார உற்பத்தி நிலையம் அமைக்கப்பட்டு தொண்ணூறு வீடுகளில் விளக்கு எரியவும், கையினால் இயக்கப்படும் அரிசி இயந்திரங்களை இயக்கவும் மின்விநியோகம் செய்யப்படுகிறது.

வங்கத்திலும், ஒரிசாவிலும் தொலைத்தொடர்பு சாதனங்கள் மூலம் மருத்துவ ஆலோசனை வழங்க ஏற்பாடு செய்யப்பட்டுள்ளது. தண்ணீர் சுத்திகரிப்பு, இயற்கை முறை விவசாயம், சூரிய ஒளி மின்சாரம் உள்ளிட்ட பணிகளிலும் ஸ்ரீ சத்யசாய் சேவை நிறுவனம் ஈடுபட்டு வருகிறது.

புட்டபர்த்தியில் அமைந்துள்ள சத்யசாய் பல்கலைக்கழகத்தின் துணை வளாகங்கள் ஆனந்தபூரிலும், பெங்களூரிலும் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. இதெல்லாம் அவரது சமூகப் பணிகளில் ஒரு சிறு துளிதான்.

அடுத்து "நோட்டீஸ் போர்டு" பகுதியில் சமூக சேவகர் பினாயக் சென்னுக்கு தென் கொரியாவின் மனித உரிமைக்கான உயரிய விருதான 'குவாங்க்ஜூ" விருது வழங்கப்படுவது பற்றி: ".... அர்ப்பணிப்பு உணர்வுடன் ஏழைகளுக்கு சேவை செய்ததோடு, சமூக ரீதியான அடக்குமுறைகளுக்கு எதிராகப் போராடியதால் அவர் இந்த விருதுக்கு தேர்வு செய்யப்பட்டதாக தென் கொரியா அறிவித்துள்ளது...."

"உலகப் புகழ் பெற்ற நூல்" வரிசையில் இருபதாவது நூலாக சார்லஸ் டிக்கென்சின் "டேவிட் காப்பர் ஃ பீல்ட்".

"ஹாட் டாபிக்" பகுதியில் "மிதவை விவசாயம்", "வரப்பே இல்லாத விவசாயம்" பற்றிய தகவல்கள் பயனுள்ளவை.

"பூமணியின் படைப்புலகம்" பற்றி ஜெயமோகனின் கட்டுரை. "தமிழின் இயல்புவாத இலக்கியத்துக்கு பெருமை சேர்த்த படைப்பாளிகளுள் முக்கியமானவர் பூமணி. அவரது 'பிறகு', 'வெக்கை' ஆகிய நாவல்களும், 'ரீதி' என்ற சிறுகதைத் தொகுப்பும் முக்கியமானவை. ... பூமணி திரைப்படம் பக்கமாகச் சென்றது அவரை இலக்கியத்திலிருந்து ஓரம் கட்டியது என்று சொல்லப்படுவது உண்டு. ... அவரை ஒரு வருடம் முன்பு சந்தித்தபோது, தீவிரமாக எழுதிக் கொண்டிருப்பதாகவும், சீக்கிரமே மீண்டும் தன இலக்கியப் பிரவேசம் அமையும் என்றும் சொன்னார்...."

அடுத்து, இளம்பிறை அவர்களின் "பெருங்கடல் இரான்.. சில துளிகள்". கவிஞர் மதுமிதா தொகுத்துள்ள, 'இரவு - இருள் வெளியில் எழுத்தும், அனுபவமும்' நூலிலிருந்து.

"இதைப் படிங்க முதல்ல..." பகுதியிலிருந்து ஜப்பானில் பாதிக்கப்பட்ட அணு உலையைச் சுற்றி உலோகக் கோட்டை அமைப்பது பற்றிய தகவல். "... பாதித்த அணு உலையில் இருந்து 120 மீட்டர் அகலத்துக்கு இந்தக் கோட்டை கட்டப்படுகிறது. இருபுறமும் உலோகத் தகடுகள் பதித்து, இடையில் கதிர்வீச்சை தடுக்கக்கூடிய ரசாயனப் பொருட்களினால் ஆனா கோட்டை கட்ட திட்டமிடப்பட்டுள்ளது. இப்பணி பத்து ஆண்டுகளில் முடிவடைய உள்ளது. அதற்கான பணியில் என்ஜினீயர்கள் ஈடுபட்டுள்ளனர்."

"இதனால் சகலமானவர்களுக்கும்" பகுதியிலிருந்து:

முதல் உலகப் போரினால் ஏற்பட்ட இழப்பீடு - ஒரு கோடி மக்கள் கொல்லப்பட்டனர். இரண்டு கோடிக்கு மேல் மக்கள் ஊனமுற்றனர். யுத்தத்திற்கான செலவு 360 கோடி டாலர்கள்.

இரண்டாம் உலகப் போரினால் ஏற்பட்ட இழப்பீடு ஐந்து கோடி மக்கள் கொல்லப்பட்டனர். யுத்தத்திற்கான செலவு 4000 கோடி டாலர்கள்.

ஒரு ராணுவ டாங்கியை தயாரிப்பதற்கு உண்டாகும் செலவில் 30,000 பிள்ளைகள் படிக்கும் பள்ளிகளைக் கட்ட முடியும்.

ஒரு போர் விமானம் தயாரிப்பதற்கு உண்டான செலவில் 40,000 மருத்துவமனைகள் கட்டலாம்.

ஒரு பட்டுப்புடவை தயாரிக்க 8000 பட்டுப்புழுக்கள் சாகடிக்கப்படுகின்றன.

நமது கால்கள் ஒவ்வொன்றிலும் 2,50,000 வியர்வை சுரப்பிகள் உள்ளன.

ஒரு மனிதன் தன சராசரி வாழ்க்கையில் நடக்கும் தூரம் ஒரு லட்சம் மைல்கள்.

உப்பிலியப்பன் கோயில் பற்றிய தம்பி கார்த்திகேயாவின் கட்டுரை.

இப்படிப் பல சுவையான அம்சங்கள்.

நன்றி: திரு ம.நடராசன் மற்றும் "புதிய பார்வை"

மனதில் பதிந்தவை-5: அம்ருதா, நவீன கலை இலக்கிய சமூக மாத இதழ்

2011-07-26T05:08:00.101+05:30

அம்ருதா, நவீன கலை இலக்கிய சமூக மாத இதழ், ஆசிரியர் பிரபு திலக், கௌரவ ஆசிரியர் திலகவதி, இதழின் விலை ரூபாய் 25 /-

அம்ருதா இதழை முதன்முதலில் நான் கோட்டையூர் நூலகத்தில் பார்த்தேன், படித்தேன். அதன்பின் புத்தகக் கடைக்குச் செல்லும்போதெல்லாம் கண்ணில்பட்டால் வாங்குவேன். அப்படித்தான் மே மாத இதழை வாங்கினேன். நிறையப் பேருக்கு இந்த இதழ் அறிமுகம் இருக்காதோ என்ற எண்ணத்தில் இங்கே என் வலைப்பூவில் அதைப் பற்றிப் பதிவு செய்கிறேன்.

தற்போது ஜூலை மாதம் முடியும் தருவாய். நானோ மே மாத இதழ் பற்றி எழுதுகிறேன். செய்திகள் பழசாகத்தான் இருக்கும். ஆனால் காலத்தால் பாதிக்கப் படாத விஷயங்கள் இருக்கின்றனவே!

முதலில் தலையங்கம் - இது ஆசிரியர் கடிதமாக வருகிறது. "தேர்தலின் நாயகன்" என்று தமிழகத் தேர்தல் ஆணையர் பிரவீன் குமாரையும், தேர்தல் கமிஷனையும் பாராட்டி.

அடுத்து, செ.சண்முகசுந்தரத்தின் "சிந்தனையில் சுட்ட வடு" - "மகிந்தவை வெல்லப்போகும் நீதி" - புள்ளி விவரங்களுடன் நெஞ்சைக் கனக்க வைக்கும் கட்டுரை. இதிலிருந்து: "போரின் இறுதிக் கட்டத்தில் இந்தியா எப்படி இலங்கையைக் காப்பாற்றியது என்ற ஆவணம் இந்துப் பத்திரிகை கட்டுரையாக மேஜையில் கிடக்கிறது."

அடுத்து, பா.செயப்பிரகாசத்தின் கச்சத்தீவு பயணம், "செங்கடல் சாட்சியாகி". கச்சத் தீவு எப்படி இல்லங்கை கைக்குப் போனது போன்ற பல தகவல்கள்.

திலகபாமாவின் "கழுவேற்றப்பட்ட மீன்கள்" என்ற நாவலைப் பற்றி மேலாண்மை பொன்னுச்சாமியின் விமர்சனம்.

விஞ்ஞானம் பகுதியில் கார்ல் பிரடெரிக் கவுஸ் என்கிற கணித மேதையைப் பற்றிய பத்ரி சேஷாத்திரியின் கட்டுரை.

விக்கிரமாதித்யன் கவிதைகள் இரண்டு.

சு.வேணுகோபாலின் சிறுகதை, "முதற் காய்ப்பு".

தமிழ்நதியின் "எழுத்தும் வாசிப்பும்". இதில் நைஜீரியப் பாடகர் பீலா அணிக்குலபோ குட்டி, ஜமைக்காவின் இசை மேதை பாப் மார்லி, அமெரிக்காவின் பிரபல பாடகர் பாப் ராப்சன், ஈழத்திலிருந்து குடிபெயர்ந்து, பிரிட்டனில் வாழும் பாடகி மாயா அருட்பிரகாசம் ஆகிய உண்மைக்காகப் போராடிய கலைஞர்கள் பற்றிய எழுச்சியூட்டும், சிறப்பான கட்டுரை.

"முதலாளித்துவத்திற்கு எதிரான போராட்டங்கள்" தொடரில் கியூபாவின் ஃபிடல் காஸ்ட்ரோ பற்றிய மருதனின் அற்புதமான கட்டுரை. அதிலிருந்து:

"கொலம்பஸ் முதல் முதலாக கியூபாவில் காலடி எடுத்துவைத்தபோது கியூபா ஒரு ரம்மியமான கனவுப் பிரதேசமாக அவருக்குக் காட்சியளித்தது. ஓங்கி வளர்ந்த மரங்கள்; இனிமையாக இசைக்கும் குயில்கள்; பூத்துக் குலுங்கும் மலர்கள்; மழைப் பிரதேசங்கள்; இதுவரை இப்படி ஒரு அழகை அவர் தரிசித்தது கிடையாது. தான் மட்டுமல்ல, இந்த உலகமே இப்படி ஓர் அழகிய பகுதியை இதுவரை கண்டிருக்க முடியாது என்று அவர் நம்பினார். நிச்சயம் இது ஓர் அதிசயத் தீவாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று தனது குறிப்பேட்டில் குறித்து வைத்துக் கொண்டார். கியூபாவின் ஒவ்வோர் பகுதியையும் சுற்றிச்சுற்றி வந்து கண்களை விரித்து அதிசயித்தார். இது நடந்தது அக்டோபர் 28, 1492-ஆம் ஆண்டில்.

.....

... கரும்புகளுக்கு மத்தியில் வாழ்ந்தாலும் கியூபர்களின் வாழ்வு இனிமையானதாக இல்லை. வறுமை வாட்டியது. பெரும்பாலானவர்களுக்கு காலை ஆகாரம், மதிய ஆகாரம் இரண்டுமே கரும்புச்சாராக அமைந்து விடுவதுண்டு.

....

...கியூபாவில் மட்டும் இந்நிறுவனம் (அமெரிக்காவின் யுனைடட் ஃ ப்ரூட் கம்பெனி) இரண்டு லட்சத்து நாற்பதாயிரம் ஏக்கர் நீர் வளமுடைய நிலப் பரப்பை கையகப் படுத்திக்கொண்டது. ஆனால், அவர்களது கொள்முதல் விலை மிகவும் குறைவு. ஒரு ஏக்கர் வெறும் மூன்று டாலர் மட்டுமே. கிட்டத்தட்ட பகல் கொள்ளை. இது 1890-களில் இருந்த நிலை.

...

யுனைடட் ஃ ப்ரூட் நிறுவனத்தைத் தவிர கியூபாவில் அரசாங்கம் என்று ஒன்று செயல்படுகிறதா என்றே யாருக்கும் தெரியவில்லை. பள்ளிக்கூடங்கள் கிடையாது. சாலைகள் கிடையாது. மருத்துவமனைகள் கிடையாது. வேலை வாய்ப்பு வசதிகள் கிடையாது. ஆனால், பலமான ராணுவம் மட்டும் உண்டு. எல்லாமே கரும்புகளுக்காகத்தான். கரும்புகள் மட்டும் இல்லையென்றால் கியூபாவின் சரித்திரத்தை முதல் பக்கத்திலிருந்து மீண்டும் மாற்றி எழுதவேண்டிவரும்.....

...

காலனி இல்லாமல் குழந்தைகள் நடந்துபோவதைக் கண்டபோது ஃ பிடல் காஸ்ட்ரோவுக்கு கோபமும், துக்கமும் பீறிட்டது. அப்போதுதான் உயர்கல்வி முடித்துவிட்டு வீடு திரும்பியிருந்தார். தோட்டங்களிலும், வயல்களிலும், முரட்டுப்பாதைகளிலும் எப்படி இவர்கள் நடந்துபோகிறார்கள்? ஒரு சதை செருப்பு வாங்கக்கூட இவர்களிடம் காசில்லையே? இவர்களுக்கு மட்டும் ஏன் இப்படி ஒரு கொடுமை? எந்த நோய் வந்தாலும் முதலில் இவர்களைத்தானே தாக்குகிறது? வியாதிகளின் இருப்பிடமாக இவர்கள் மாறிப்போவதை ஏன் யாராலும் தடுக்க முடியவில்லை? அவர்களோடு சேர்ந்து விளையாடும்போதும், கதை பேசும்போதும் திடீர் திடீரென்று இப்படி ஏதாவது கேள்விகள் முளைத்துக் கொண்டே இருக்கும்....

----

தீபச் செல்வனின் "உறங்காத நிலம்" என்ற கவிதை எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது.

அடுத்து பாவண்ணனின், "பனிக்கட்டியாகக் கரையும் பாரங்கள்". மதுமிதா தொகுத்து, சந்தியா பதிப்பகம் வெளியிட்டுள்ள, "இரவு: இருள் வெளியில் எழுத்தும், அனுபவமும்" நூல் பற்றியது. அதிலிருந்து:

முப்பதுக்கும் மேற்பட்ட படைப்பாளிகளிடமிருந்து மறக்க முடியாத இரவுகளின் அனுபவத்தை எழுதி வாங்கி, மதுமிதா நூலாகத் தொகுத்துள்ளார். அந்த அன்பவங்களின் தொகுப்பை ஒருசேரப் படிக்கும் நேரத்தில் பலவிதமான வாழ்க்கையை ஒரே நேரத்தில் நாமே வாழ்ந்தது போன்ற உணர்வைத் தருகிறது. பார்ப்பதற்கு நமக்கு பலஜோடிக் கண்கள் கிடைத்தது போன்ற பரவசம் எழுகிறது. இந்த உலகத்தில் அறிந்துகொள்வதற்கு கணக்கற்ற விஷயங்கள் இருக்கும்போது, நாம் நம்மை வாட்டியெடுக்கும் ஒற்றை விஷயத்திலேயே ஆழ்ந்து, மனம் சோர்ந்து, மீலாது கிடக்கும் உண்மையை உணர்த்துகிறது. இந்த அனுபவம் ஒருவகையில் நம்மை மீட்டெடுக்கும் வெளிச்சம் நம் பாரத்தை பனிக்கட்டியாக்கிக் கரைத்துவிடும் ஆற்றல் கொண்ட வெளிச்சம்.

"படிக்க பாதுகாக்க" பகுதியில் என் கவனத்தை ஈர்த்தது:

கல்குதிரை; ஆசிரியர்: கோணங்கி; பக்கங்கள் 280; விலை ரூ.190; வெளியீடு: கோணங்கி, 6 /1700 இந்திரா நகர், கோவில்பட்டி 628502.

தமிழ் சிற்றிதழ்கள் வரலாற்றில் இடம் பெறக்கூடிய மிக முக்கியமான பத்திரிகைகளில் ஒன்று கல்குதிரை. இப்பொழுது, வேனிற் காலங்களின் இதழாக வருடத்திற்கு ஒருமுறை மட்டும் கல்குதிரையைக் கொண்டு வருகிறார் கோணங்கி. இது இந்த வருடத்துக்கான இதழ். புதிய தலைமுறை எழுத்தாளர்களின் படைப்புகள், சமகால உலக இலக்கிய மொழிபெர்யர்ப்புகள், எழுத்தாளர்கள் நேர்காணல்கள் என படிக்க நிறைய இருக்கிறது.

ஒரு அருமையான, சிறப்பான, பல்சுவை மாத இதழ். பெரிதும் வரவேற்கத்தக்கது. (அம்ருதா சிறந்த பல நூல்களையும் வெளியிடுகிறது. அதில் "முத்துக்கள் பத்து" என்ற தலைப்பில் தமிழகத்தின் சிறந்த எழுத்தாளர்களின் பத்து சிறுகதைகள் தொடர்ந்து புத்தகங்களாக வந்து கொண்டிருக்கின்றன. தம்பி நெல்லையப்பன் அவற்றைத் வாங்கிச் சேர்த்து வருகிறான். திருப்போரூர் சென்றிருந்தபோது அவனிடமிருந்து சிலவற்றை மட்டும் நான் வாங்கிப் படிக்க முடிந்தது.)

நன்றி: "அம்ருதா"

கருத்துக்கள்-24: சமச்சீர் கல்வி தொடர்பான விவாதங்கள்

2011-07-26T04:49:00.002+05:30

... மாநிலக் கல்வித் திட்டத்தை அப்படியே தூக்கிவைத்து, இதுதான் சமச்சீர்க் கல்வித் திட்டம் என அறிவித்துவிடவில்லை. சி.பி.எஸ்.ஈ. பாடத் திட்டத்தை எந்த அடிப்படையில் தயாரிக்கிறார்களோ, அதே தேசியக் கல்வி ஆராய்ச்சி மற்றும் பயிற்சி நிறுவன தேசியக் கலை திட்டத்தின்படிதான் சமச்சீர் கல்வி பாடங்களும் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. ஐ.ஐ.டி. பேராசிரியர்கள், பலகலைக் கழக, கல்லூரி ஆசிரியர்கள், கல்வியாளர்கள் எனத் திறமை, தகுதி வாய்ந்தவர்கள்தான் இந்தப் பாடத் திட்டத்தை உருவாக்கித் தந்தார்கள். தரத்தில் எந்த சமரசமும் செய்யப்படவில்லை. 'ஒவ்வொரு வகுப்பு மாணவர்களின் புரிந்து கொள்ளும் திறனுக்கேற்ப பாடங்கள் உருவாக்கப்படவேண்டும்' எனும் குழந்தை மனநல நிபுணர்களின் கருத்தையும் விட்டுவைக்கவில்லை. மாணவர்கள் படிப்படியாக, சீரான வளர்ச்சிப் போக்கில் பள்ளிப் படிப்பை நிறைவு செய்யும் வகையில், புதிய முறையை உருவாக்கினோம். இதனால், அந்தந்த வயதுக்கு மீறிய பாடச் சுமை இல்லாமல் தடுக்கப்பட்டுள்ளது. அகில இந்திய நுழைவுத் தேர்வுகளை எளிதாக எதிர்கொள்ளக்கூடிய வகையில், புதிய மதிப்பீட்டு முறை சமச்சீர்க் கல்வித் திட்டத்தில் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது. அதாவது, ஒவ்வொரு பாடத்தின் முடிவிலும், கேள்விகளுக்குப் பதில் எழுதும் முறையை மாற்றி, படித்த பாடத்தில் உள்ளவற்றைப் பகுப்பாய்வு செய்து, தீர்வுகளைச் சொல்லக்கூடிய முறை சேர்க்கப்பட்டுள்ளது. ஒவ்வொரு மாணவனின் ஆளுமைத் திறனையும் வளர்க்கக் கூடிய முறை இது...

- பள்ளிக் கல்வித்துறை முன்னாள் அமைச்சர் தங்கம் தென்னரசு

நன்றி: ஜூனியர் விகடன், ஜூலை 27 , 2011