தற்போது அமெரிக்காவுக்குச் சென்றிருக்கும் ஒரு மூத்த குடிமகனின் அறிவுரை:
அன்பான நண்பர்களே,
நாங்கள் கடந்த இரண்டு மாதங்களாக வாஷிங்டனில் உள்ள சியாட்டில் நகரில் தங்கியிருக்கிறோம். நாங்கள் இந்தியாவிலிருந்து புறப்பட்டபோது என் மனைவிக்குக் கடுமையான சுவாசப் பிரச்சினை இருந்தது. அவரது நிலையைக் கருத்தில் கொண்டு, நாங்கள் போதுமான அளவு மருந்துகளை எங்களுடன் எடுத்து வந்திருந்தோம். அமெரிக்காவில் அந்த மருந்துகளைப் பயன்படுத்திய பிறகு, அவர் கிட்டத்தட்ட குணமடைந்துவிட்டார்.
இருப்பினும், எங்களிடம் இருந்த மருந்துகள் தீர்ந்துவிட்டதால், எங்கள் பயணத்தின்போது அவரது சுவாசப் பிரச்சினை மீண்டும் வந்துவிடுமோ என்று நான் கவலைப்பட்டேன். எனவே, சியாட்டிலில் உள்ள ஒரு நுரையீரல் மருத்துவரிடம் (சுவாச நிபுணர்) சந்திப்புக்கு ஏற்பாடு செய்யுமாறு என் மகளிடம் கூறினேன்.
ஆனால், நாங்கள் நேரடியாக ஒரு நிபுணரைச் சந்திக்க முடியாது என்றும், முதலில் ஒரு பொது மருத்துவரை அணுக வேண்டும் என்றும் என் மகளிடம் தெரிவிக்கப்பட்டது. ஒரு வாரம் கழித்து எங்களுக்குச் சந்திப்பு நேரம் வழங்கப்பட்டது—அதுவும் காணொளிக் காட்சி வழியாக மட்டுமே.
நாங்கள் மருத்துவரிடம் தொலைபேசியில் சுமார் 10 நிமிடங்கள் பேசி, என் மனைவி இந்தியாவில் பயன்படுத்தி வந்த மருந்துகளை விளக்கினோம். அவர் பிரச்சினையைப் புரிந்துகொண்டதாகக் கூறி, பொருத்தமான மருந்துகளைப் பரிந்துரைத்தார், அவற்றை நாங்கள் ஒரு மருந்தகத்திலிருந்து பெற்றுக்கொள்ளலாம் என்றும் கூறினார். இருப்பினும், நாங்கள் மருந்தகத்தில் விசாரித்தபோது, மருந்துகள் உடனடியாகக் கிடைக்காது என்றும், அவை வந்து சேர 4-5 நாட்கள் ஆகும் என்றும் எங்களிடம் கூறப்பட்டது.
இறுதியாக, ஐந்தாவது நாளில் எங்களுக்கு மருந்துகள் கிடைத்தன. ஆச்சரியப்படும் விதமாக, அந்த மருந்துகள் 'சிப்லா' நிறுவனத்தால் தயாரிக்கப்பட்டு, 'இந்தியாவில் தயாரிக்கப்பட்டது' என்ற முத்திரையைக் கொண்டிருந்தன. அமெரிக்க மருத்துவக் காப்பீட்டின் மூலம் 50% தள்ளுபடி பெற்ற பிறகும், நாங்கள் ₹21,000-க்கு சமமான தொகையைச் செலுத்த வேண்டியிருந்தது. இதன் பொருள், இந்தியாவில் வெறும் ₹2,500 விலையுள்ள மருந்துகள், அமெரிக்காவில் மலைக்க வைக்கும் வகையில் ₹42,000-க்கு விற்கப்படுகின்றன.
ஆனால் நாம் சற்று சிந்தித்துப் பார்த்தால்... லண்டன் அல்லது நியூயார்க்கில் உள்ள கோடீஸ்வரர்களுக்குக் கூடக் கிடைக்காத சில அன்றாட வசதிகள், இந்தியாவில் உள்ள நடுத்தர வர்க்கத்தினருக்கு எளிதில் கிடைக்கின்றன.
நம் நாட்டில் ஒரு சாதாரண மனிதனின் வாழ்க்கை கூட ஒரு **விஐபி வாழ்க்கை முறை** என்பதை விளக்கும் 7 உதாரணங்கள் இதோ:
1. தரவுப் பரவல்:
உலகெங்கிலும் உள்ள நாடுகள் அடிப்படை இணையத்திற்காக மாதத்திற்கு $50 (சுமார் ₹4,000) க்கும் அதிகமாகச் செலவிடும் வேளையில், நாம் வெறும் ₹300-க்கு அதிவேக 5G டேட்டாவைப் பெறுகிறோம். உலகில் மிகவும் மலிவான டேட்டா நம்மிடம் உள்ளது! இதுதான் நமது பொருளாதாரத்தை டிஜிட்டல் மயமாக்கியுள்ளது.
2. "10 நிமிட" வீட்டு வாசலில் டெலிவரி:
உங்கள் தேநீருக்கு இஞ்சி தீர்ந்துவிட்டதா அல்லது பால் தீர்ந்துவிட்டதா? Blinkit, Zepto, அல்லது Swiggy Instamart-ல் ஆர்டர் செய்யுங்கள், தண்ணீர் கொதிப்பதற்கு முன்பே அந்தப் பொருள் உங்கள் கைகளில் இருக்கும். இதற்கு மாறாக, ஐரோப்பாவில், நீங்கள் ஒரு கோட் அணிந்துகொண்டு, குளிரில் 15 நிமிடங்கள் நடந்து ஒரு கடைக்குச் செல்ல வேண்டும்—அது ஏற்கெனவே மூடப்பட்டிருப்பதைக் கண்டால் நீங்கள் ஆச்சரியப்பட மாட்டீர்கள்.
3. உடனடி மருத்துவ சேவை:
ஒரு சிறப்பு மருத்துவரைப் பார்க்க வேண்டுமா? நீங்கள் நேராக மருத்துவமனைக்குச் செல்லலாம். இரத்தப் பரிசோதனை தேவையா? ஒரு ஆய்வகத் தொழில்நுட்ப வல்லுநர் காலை 6 மணிக்கெல்லாம் உங்கள் வீட்டிற்கே வந்து மாதிரியைச் சேகரிக்கிறார், மேலும் பிற்பகலுக்குள் உங்கள் வாட்ஸ்அப்பில் அறிக்கை வந்துவிடுகிறது. மற்ற இடங்களில் அற்பமான நோய்களுக்குக் கூடப் பொதுவான மூன்று மாதக் காத்திருப்புப் பட்டியல்களையோ அல்லது "காப்பீட்டு ஒப்புதல்கள்" என்ற கொடுங்கனவையோ நாம் எதிர்கொள்வதில்லை.
4. மனித ஆதரவு அமைப்பு:
வீட்டைச் சுத்தம் செய்யவும், சமைக்கவும், வாகனம் ஓட்டவும் உதவ ஆட்கள் இருப்பது இங்கு செல்வந்தர்களுக்கு மட்டுமேயான ஒரு ஆடம்பரம் அல்ல; அது நடுத்தர வர்க்க வாழ்க்கையின் முதுகெலும்பாகும். அது நம்பமுடியாத மதிப்புமிக்க ஒன்றை வழங்குகிறது: அது **நேரத்தைச்** சேமிக்கிறது.
5. யுபிஐ புரட்சி:
₹5 சாலையோரத் தேநீர் முதல் ₹50,000 மடிக்கணினி வரை—எல்லாம் ஒரு ஸ்கேன் தூரத்தில் உள்ளது! பணப்பைகள் தேவையில்லை, "கார்டு மெஷின் வேலை செய்யவில்லை" போன்ற சாக்குப்போக்குகள் இல்லை, மேலும் பரிவர்த்தனைக் கட்டணங்கள் முற்றிலும் இல்லை. இந்த விஷயத்தில், உலகின் மற்ற நாடுகள் நம்மை விட வெகுதூரம் பின்தங்கியுள்ளன.
6. "இலவச" சிறு மகிழ்ச்சிகள்:
நீங்கள் எந்த உணவகத்திற்குச் சென்றாலும், உங்களுக்கு ஒரு குவளை குடிநீர் இலவசமாகக் கிடைக்கும் (ஆனால் மற்ற இடங்களில், அதற்கு $5 கட்டணம் வசூலிப்பார்கள்). நமது உடனடித் தேவைகளைக் கவனித்துக்கொள்ள, தெருவின் முனையிலேயே இஸ்திரி செய்பவர் / டீ விற்பவர் ஒருவர் இருக்கிறார். இது போன்ற சிறுசிறு விஷயங்கள்தான் வாழ்க்கையை மிகவும் சுமுகமாக இயங்க வைக்கின்றன.
7. சமூகப் பிணைப்புகள் (சமூகப் பாதுகாப்பு வலை):
நாம் சட்ட அறிவிப்புகள் மற்றும் நீதிமன்றங்கள் நிறைந்த கலாச்சாரத்தில் வாழவில்லை; நாம் உறவுகள் நிறைந்த கலாச்சாரத்தில் வாழ்கிறோம். நமக்கு ஒரு பிரச்சனை ஏற்பட்டால், பக்கத்து வீட்டுக்காரர் நீதிமன்ற அறிவிப்பு அனுப்ப மாட்டார்—அன்புடன் கொஞ்சம் கிச்சடி சமைத்து அனுப்பி வைப்பார்.
சுருக்கமாகச் சொன்னால்: இந்தியா வெறும் ஒரு நாடு மட்டுமல்ல; அது ஒவ்வொரு திருப்பத்திலும் வசதிகள் நிறைந்த ஒரு அற்புதமான உலகம். மேற்கத்திய நாடுகளில் உள்ள மக்கள், புல் வெட்டுவது முதல் குழாய் வேலைகள் வரை (சுயமாகச் செய்யும் போராட்டம்) தங்கள் வாழ்நாளின் பாதியை எல்லாவற்றையும் தாங்களே செய்வதில் செலவிடும் வேளையில், இந்தியாவில், நாம் தொடர்ந்து பிறரால் கவனிக்கப்படும் ஒரு சேவை சார்ந்த வாழ்க்கை முறையைக் கொண்டுள்ளோம்.
இங்கே, நாம் வெறுமனே பிழைத்து வாழ்வதில்லை... ஒவ்வொரு கணமும் நம்மைக் கவனித்துக் கொள்ள ஒரு அமைப்பு இருக்கிறது! “இந்த இந்திய ஆடம்பரம்” – இது உலகின் பிற நாடுகளைப் பொறாமை கொள்ளச் செய்யும் ஒரு யதார்த்தம்.
