யமுனை – நினைவுகளும் கலங்கலும் (ஜீவன்லீலா: நதிகளுடன் பயணம்)

Yamuna River near Allahabad showing boats and people on bank of river.

Author Jpmeena

This file is licensed under the Creative Commons Attribution-Share Alike 3.0 Unported license

Via WIKIMEDIA COMMONS

யமுனை – நினைவுகளும் கலங்கலும்

யமுனை ஒரு நதி மட்டுமல்ல.

அவள் ஒரு நினைவுப் பாதை.

அமைதியாக ஓடிக்கொண்டே,

மனிதனின் உள்ளத்தை

மெதுவாகக் கலக்கும் நதி.

காக்கா காலேல்கர்

யமுனையைப் பார்க்கும்போது

மற்ற நதிகளைப் போலவே

அவளை அளக்கவில்லை.

அவர் அவளை

உணர்ந்தார்.

கங்கை போல்

அவள் முழுமையான தாய்மையல்ல.

யமுனை

ஒரு மனநிலையை நினைவூட்டுகிறாள்.

யமுனை கற்றுத் தரும் முதல் பாடம் – நினைவு

யமுனைக் கரை

இந்திய வரலாற்றின்

மிக அடர்த்தியான நினைவுகளால் நிரம்பியுள்ளது.

கிருஷ்ணனின் புல்லாங்குழல்,

காதலும் விளையாட்டும்,

அதன் பின்

அரசுகளும், போர்களும்,

நகரங்களும்,

நகரங்களின் சிதைவும்.

யமுனை

எல்லாவற்றையும் பார்த்திருக்கிறாள்.

அவற்றைச் சுமந்திருக்கிறாள்.

ஆனால்

எதையும் அறிவிப்பதில்லை.

காக்கா காலேல்கர்

இங்கே ஒரு முக்கியமான உண்மையைப் பார்க்கிறார்:

நினைவுகள்

சுமையாக மாறக்கூடாது.

அவை ஓட்டமாக இருக்க வேண்டும்.

மனிதன் நினைவுகளைப்

பிடித்துக் கொள்கிறான்.

அதனால் தான்

அவன் மனம் கனமாகிறது.

யமுனை

நினைவுகளை

ஓட விடுகிறாள்.

கலங்கல் – யமுனையின் இரண்டாவது பாடம்

யமுனை

எப்போதும் தெளிவான நீர் அல்ல.

அவள் பல இடங்களில்

கலங்கியிருக்கிறாள்.

காக்கா காலேல்கர்

இந்த கலங்கலை

குற்றமாகப் பார்க்கவில்லை.

அவர் கேட்கிறார்:

“மனித மனம்

எப்போதும் தெளிவாக இருக்கிறதா?”

யமுனையின் கலங்கல்

மனித வாழ்க்கையின்

உண்மையைப் போலவே:

சந்தேகம்

குழப்பம்

வருத்தம்

ஏமாற்றம்

இவை இல்லாத வாழ்க்கை

உண்டா?

யமுனை

கலங்கியபோதும்

ஓடுவதை நிறுத்தவில்லை.

இதுவே

மிக முக்கியமான பாடம்.

யமுனை – புனிதமும் அசுத்தமும்

யமுனை

வழிபடப்படுகிறாள்.

அதே நேரத்தில்

அவமதிக்கப்படுகிறாள்.

பூஜையும்

கழிவும்

ஒரே நீரில் கலக்கின்றன.

காக்கா காலேல்கர்

இதைப் பார்த்து

மனிதனை நோக்கி

மெதுவாகச் சொல்கிறார்:

“நீ புனிதத்தை

பேசுகிறாய்.

ஆனால்

புனிதமாக

வாழுகிறாயா?”

யமுனை

மனிதனின்

இரட்டை முகத்தை

அமைதியாக வெளிப்படுத்துகிறாள்.

இன்றைய மனிதனுக்கான யமுனையின் கேள்வி

இன்றைய மனிதன்

தன் மனம் கலங்கினால்

அதை மறைக்கிறான்.

சிரிப்பின் பின்னால்,

வேலையின் பின்னால்,

புகழின் பின்னால்.

யமுனை சொல்கிறாள்:

“கலங்குவது

குற்றமல்ல.

தேங்குவதுதான் ஆபத்து.”

மனம் கலங்கலாம்.

வாழ்க்கை சிக்கலாம்.

ஆனால் ஓட்டம்

நிறுத்தப்படக் கூடாது.

யமுனை போல வாழ்வது

யமுனை போல வாழ்வது என்றால்:

நினைவுகளை மதிப்பது

ஆனால் அவற்றில் சிக்கிக் கொள்ளாமல் இருப்பது

மனம் கலங்கினாலும்

வாழ்க்கையைத் தொடர்வது

காக்கா காலேல்கர்

இந்த மனநிலையையே

மனிதனுக்கான

உண்மையான வளர்ச்சி எனக் காண்கிறார்.

தெளிவு

ஒரே நாளில் வருவதில்லை.

அது

கலங்கலின் வழியாகத்தான்

பிறக்கிறது.

முடிவில்…

கங்கை

நமக்கு தியாகத்தையும்

பொறுமையையும் கற்றுக் கொடுத்தாள்.

யமுனை

நமக்கு

நினைவுகளோடு வாழ்வது எப்படி 

என்பதை

கற்றுக் கொடுக்கிறாள்.

நாளை

நாம் இன்னும் ஆழமான

ஒரு நதியைச் சந்திப்போம்.

நன்றி:

ChatGPT!

மற்றும் 

Jpmeena &

WIKIMEDIA COMMONS

🙏🙏🙏

(ஜீவன்லீலா: நதிகளுடன் பயணம் தொடரும்)

கங்கை – தியாகமும் பொறுமையும்

கங்கை நதி, காசி

Source :  IMG_0132

Uploaded by Ekabhishek

Author : Wedstock 2011

licensed under the Creative Commons Attribution-Share Alike 2.0 Generic license

Via WIKIMEDIA COMMONS

கங்கை – தியாகமும் பொறுமையும்

கங்கை ஒரு நதி மட்டுமல்ல.

அவள் ஒரு நீண்ட நினைவு.

மலையில் பிறந்து, சமவெளியில் வளர்ந்து,

கடலில் கரைந்து விடும் ஒரு வாழ்க்கை.

காக்கா காலேல்கர் கங்கையை

ஒரு புனிதப் பொருளாக மட்டும் பார்க்கவில்லை.

அவர் அவளை

ஒரு உயிருள்ள ஆசானாக பார்த்தார்.

கங்கைக் கரையில் நின்றபோது

அவர் கேட்டது

“இந்த நதி என்ன சொல்கிறது?”

என்பதல்ல.

“இந்த நதி எப்படி வாழ்கிறது?”

என்பதே.

கங்கை கற்றுத் தந்த முதல் பாடம் – தியாகம்

கங்கை எதையும்

தன்னிடமே வைத்துக் கொள்ளவில்லை.

மலைகளின் பனியை எடுத்துக் கொண்டு

தன்னிடம் சேர்த்துக் கொள்ளவில்லை.

அதை கீழே கொடுத்து விடுகிறாள்.

நகரங்களின் கழிவுகளையும்

அவள் மறுத்ததில்லை.

அவற்றையும் தாங்கிக் கொள்கிறாள்.

காக்கா காலேல்கர் இங்கே

ஒரு ஆழமான உண்மையை உணர்கிறார்:

தியாகம் என்பது

இழப்பது அல்ல.

ஏற்றுக்கொள்வது.

கங்கை தன் தூய்மையைப் பற்றி

கவலைப்படுவதில்லை.

அவள் ஓட்டத்தை நிறுத்துவதில்லை.

மனிதன் தியாகம் செய்ததாகச் சொல்கிறான்.

ஆனால் பெரும்பாலும்

அதை அறிவிக்கிறான்.

கங்கை தியாகம் செய்கிறாள்.

அதை மறைக்கிறாள்.

ஏன் கங்கை “நதி” அல்ல, “தாய்”?

தாய் என்பவள்

தன் குழந்தையைத் தீர்ப்பதில்லை.

கங்கை:

நல்லவனையும் கெட்டவனையும்

ஒரே நீரில் தழுவுகிறாள்

வழிபாட்டையும் அவமதிப்பையும்

ஒரே ஓட்டத்தில் சுமக்கிறாள்

அவள் எவரையும்

“நீ தகுதியுள்ளவன்”

“நீ தகுதியற்றவன்”

என்று பிரிப்பதில்லை.

காக்கா காலேல்கர்

இதைப் பார்க்கும்போது

ஒரு வரி எழுதுகிறார் (உள்ளார்ந்த அர்த்தத்தில்):

“தாய் என்பவள்

தீர்ப்பு சொல்லாத கருணை.”

அதனால்தான்

கங்கை “அம்மா”.

பொறுமை – கங்கையின் இரண்டாவது பாடம்

கங்கை வேகமாகப் பிறக்கிறாள்.

ஆனால் மெதுவாக வளர்கிறாள்.

ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள்

அவள் ஒரே பாதையில்

அமைதியாக ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறாள்.

அரசர்கள் வந்தார்கள்.

அரசர்கள் மறைந்தார்கள்.

ஆட்சிகள் மாறின.

காலம் மாறியது.

கங்கை மட்டும்

பொறுமையோடு

சாட்சியாக நின்றாள்.

காக்கா காலேல்கர் இங்கே

மனிதனை நோக்கி

மெதுவாகக் கேட்கிறார்:

“நீ எதற்காக இவ்வளவு அவசரம்?”

பொறுமை என்பது

சோம்பல் அல்ல.

காலத்தோடு சேர்ந்து நடப்பது.

இன்றைய மனிதன் கங்கையிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது

இன்றைய மனிதன்:

வேகமாகப் பெற விரும்புகிறான்

உடனடி பலனை நாடுகிறான்

சகிப்புத் தன்மையை இழக்கிறான்

கங்கை இதற்கு எதிரான பாடம்.

அவள் சொல்கிறாள்:

“உனக்கான நேரம் வரும்”

“நீ ஓட்டத்தை நம்பு”

“அனைத்தையும் கட்டுப்படுத்த முயலாதே”

மனிதன் கங்கையை சுத்தம் செய்ய நினைக்கிறான்.

அது அவசியம்.

ஆனால் அதைவிட அவசியம்: கங்கையின் பண்பை

மனிதன் கற்றுக்கொள்வது.

கங்கை போல வாழ்வது

கங்கை போல வாழ்வது என்றால்

துறவியாக மாறுவது அல்ல.

அதன் அர்த்தம்:

கொடுத்தபின் எண்ணாத மனம்

தாங்கியபின் புகார் சொல்லாத உள்ளம்

ஓடிக்கொண்டே இருந்தாலும்

கலங்காத மனநிலை

காக்கா காலேல்கர்

இந்த அமைதியையே

உயர்ந்த ஆன்மீகமாகக் காண்கிறார்.

முடிவில்…

கங்கை நம்மை மாற்றச் சொல்லவில்லை.

அவள் வாழ்ந்து காட்டுகிறாள்.

அதைப் பார்க்க

நிறுத்தி நிற்கும் கண்கள்

இருந்தால் போதும்.

நாளை

நாம் இன்னொரு நதிக்குள்

நுழைவோம்.

இன்று

கங்கை

நம்முள்

சற்று அமைதியை விட்டுச் சென்றாள்.

நன்றி: 

ChatGPT 🙏🙏🙏

மற்றும் 

Ekabhishek, Wedstock 2011 &  WIKIMEDIA COMMONS🙏🙏🙏

நதி – ஒரு புவியியல் அல்ல; ஒரு வாழ்வியல்

INDUS RIVER Confluence (Sangam)

Author Sundeep bhardwaj

licensed under the Creative Commons Attribution 3.0 Unported license.

Via WIKIMEDIA COMMONS

நதி – ஒரு புவியியல் அல்ல; ஒரு வாழ்வியல்

நதி என்றால்

வரைபடத்தில் ஒரு நீல கோடு அல்ல.

அது மலையிலிருந்து சமவெளி வரை

மனிதன் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய

முழு வாழ்க்கைப் பாடம்.

காக்கா காலேல்கர் நதிகளை

அளந்து பார்த்தவர் அல்ல.

அவர் அமர்ந்து கேட்டவர்.

நதி எங்கேயும்

“நான் ஓடுகிறேன்” என்று அறிவிப்பதில்லை.

அது ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது.

அந்த அமைதியான ஓட்டத்தில்தான்

ஒரு மனிதனுக்கான

மிக ஆழமான அறிவுரை இருக்கிறது.

நதி – ஒரு ஆசிரியர்

நதி பேசுவதில்லை.

ஆனால் அது கற்பிக்கிறது.

தடைகள் வந்தாலும் வழி தேடுவது

உயரத்திலிருந்து தாழ்வை நோக்கிச் செல்லும் பணிவு

தன்னைச் சேர்த்துக்கொள்ளும் சகிப்புத் தன்மை

பிறருக்குத் தன்னை முழுவதும் கொடுத்து விடும் தியாகம்

காக்கா காலேல்கர் நதியை

“பார்க்க” இல்லை.

கற்றுக்கொள்ள பார்த்தார்.

மனிதன் திட்டம் போடுகிறான்.

நதி திட்டமிடுவதில்லை.

ஆனால் இலக்கை அடைகிறது.

இதுவே முதல் பாடம்.

காக்கா காலேல்கர் நதிகளை எப்படி “பார்த்தார்”?

அவர் நதியை

ஒரு சுற்றுலா இடமாகக் காணவில்லை.

ஒரு உறவாக பார்த்தார்.

நதிக்கரையில் நின்றபோது

அவர் கேள்வி கேட்டது இதுதான்:

“இந்த நதி எத்தனை தலைமுறைகளைப் பார்த்திருக்கும்?”

ஒரு நதி:

அரசர்களைக் கண்டிருக்கிறது

பசியைக் கண்டிருக்கிறது

வழிபாட்டையும், வன்முறையையும்

ஒரே நீரில் தாங்கியிருக்கிறது

நதி தீர்ப்பு சொல்லவில்லை.

அது சாட்சியாக இருக்கிறது.

காக்கா காலேல்கர்

இந்த சாட்சிப் பார்வையையே

மனிதனுக்குப் பரிந்துரைக்கிறார்.

நதி – மனிதன் – நாகரிகம்

இந்த மூன்றும்

தனித்தனியாக இல்லை.

நதி இல்லாமல்

நாகரிகம் இல்லை.

நாகரிகம் இல்லாமல்

மனிதன் முழுமை இல்லை.

மனிதன் நதியைப் பயன்படுத்தினான்.

பின்னர்

அதனை ஆள முயன்றான்.

அதற்குப் பிறகு

மறந்துவிட்டான்.

காக்கா காலேல்கர் இங்கே

ஒரு மெதுவான எச்சரிக்கையைச் சொல்கிறார்:

“நீ நதியின் எஜமானன் அல்ல.

நீ அதின் பிள்ளை.”

நதி இல்லாமல்

மனித வரலாறு இல்லை.

ஆனால் மனிதன் இல்லாமல்கூட

நதி ஓடும்.

இந்த உண்மை

அகந்தைக்கு எதிரான மருந்து.

இன்றைய மனிதனுக்கான மெதுவான கேள்வி

இன்றைய மனிதன் வேகமாக இருக்கிறான்.

அவன் நதியையும்

வேகப்படுத்த முயல்கிறான்.

அணைகள், கால்வாய்கள்,

கட்டுப்பாடுகள்.

காக்கா காலேல்கர் கேட்கிறார்:

“நீ நதியை மாற்றுகிறாயா,

அல்லது

நதி உன்னை மாற்ற வேண்டுமா?”

இந்தக் கேள்வி

சூழலியல் மட்டும் அல்ல.

வாழ்க்கைத் தத்துவம்.

நாம் எல்லாவற்றையும்

கட்டுப்படுத்த நினைக்கிறோம்.

ஆனால் நதி சொல்கிறது:

“விடு.

ஓட விடு.”

நதி போல வாழ்வது

நதி போல வாழ்வது என்றால்:

எல்லாவற்றையும் துறப்பது அல்ல

எதையும் பற்றிக் கொள்ளாமல்

பயணம் செய்வது

நதி நிறுத்திக் கொள்ளாது.

ஆனால் அதற்கு அவசரமும் இல்லை.

காக்கா காலேல்கர்

இந்த மௌனத்தையே

வாழ்க்கையின் உச்சமாகக் காண்கிறார்.

வாழ்க்கை ஓட வேண்டும்.

ஆனால்

உள்ளம் கலங்கக் கூடாது.

முடிவில்…

இந்தப் பதிவின் முடிவு

ஒரு முடிவல்ல.

ஒரு சிறிய நிறுத்தம்.

நாளை

நாம் ஒரு குறிப்பிட்ட நதிக்குள்

நுழைவோம்.

இன்று

நதி என்றால் என்ன என்பதை

மனம் கேட்டுக்கொண்டது.

நாளை

அது பதில் சொல்லும்.

🙏🌊

நன்றி: ChatGPT 🙏🙏🙏