யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்;
தீதும் நன்றும் பிறர் தர வாரா;
நோதலும் தணிதலும் அவற்றோரன்ன;
சாதலும் புதுவது அன்றே
வாழ்தல் இனிது என மகிழ்ந்தன்றும் இலமே!
முனிவின், இன்னாது என்றலும் இலமே,
‘மின்னொடு வானம் தண் துளி தலைஇ
ஆனாது கல் பொருது இரங்கும் மல்லல்
பேர் யாற்று நீர் விழிப்படுஉம் புணை போல்,
ஆர் உயிர் முறை வழிப்படுஉம் என்பது
திறவோர் காட்சியின் தெளிந்தனம்
ஆகலின், மாட்சியின் பெரியோரை வியத்தலும் இலமே!
சிறியோரை இகழ்தல் அதனினும் இலமே.
கணியன் பூங்குன்றனார்
கணியன் பூங்குன்றனார் இயற்றிய இப்பாடல், சங்க இலக்கியமான [புறநானூற்றில் 192-ஆம் பாடலாக இடம் பெற்றுள்ளது.
இது உலகப் பொதுமறை போன்ற ஆழமான வாழ்வியல் தத்துவத்தை எளிய முறையில் நமக்கு உணர்த்துகிறது.
பாடலின் பொருள்
ஒன்றே குலம்: யாது ஊரும் நம் ஊரே;
உலகத்தில் உள்ள எல்லாரும் நமது உறவினர்களே.
வினையே பயன்:
நமக்கு வரும் நல்லதும் கெட்டதும் வேறு யாரும் தருவது இல்லை; நமது செயல்களின் பயனே அவை.
துன்பமும் இன்பமும்:
துன்பமும் அதன் நீங்குதலும் கூட இயல்பானவை.
வாழ்க்கையின் சுழற்சி:
இறப்பு என்பது புதுமையானது அன்று; வாழ்வு இனியது என்று சொல்லி மகிழ்ச்சியடைவதும், வாழ்க்கை இன்னாதது (கடினமானது) என்று வெறுப்பதும் இல்லை.
ஆழமான தத்துவம்
வெள்ளத்தில் அடித்துச் செல்லப்படும் மரக்கட்டை போல, மனித உயிரும் இயற்கையின் முறைப்படி செல்கிறது என்பதை அறிஞர்கள் தெளிந்துள்ளனர்.
இந்த உண்மையை அறிந்ததால், பெரியவர்களைப் பார்த்து அதிகமாக வியப்பதும் இல்லை; சிறியவர்களை இகழ்ந்து பேசுவதும் இல்லை.
நன்றி: Google AI Mode
