பாராட்டுக்கள்

ரூ.30 கோடி நன்கொடை கொடுத்த நம்ம ஊரு 'டிவிஎஸ்'..!

 

நாட்டின் முன்னணி இருசக்கர வாகன தயாரிப்பு நிறுவனமான டிவிஎஸ் மோட்டார் நிறுவனம் மற்றும் சுந்தரம்-கிலேடன் ஆகிய நிறுவனங்கள் இணைந்து கொரோனாவை எதிர்த்து போராட உதவும், நாடு முழுவதும் பரவுவதைத் தடுக்கும் விதமாக முன்னெச்சரிக்கை எடுக்கச் சுமார் 30 கோடி ரூபாய் தொகை நன்கொடையாகக் கொடுத்துள்ளது.

பாராட்டுக்கள்

வரலாற்றில் முத்திரை பதித்தவர்கள்: ஃபிடல் காஸ்ட்ரோ

ஃபிடல் காஸ்ட்ரோவின் 

கதையும் சாதனைகளும் 

News7 Tamil

557,041 views

Sep 8, 2018

News7 Tamil

3.47M subscribers

நன்றி:  நியூஸ் 7 தமிழ் மற்றும் யூட்யூப்.

நூல் நயம்

From s.raa's website

துறவியோடு நடப்பது.

வியட்நாமைச் சேர்ந்த பௌத்த துறவி திக் நியட் ஹான் (Thich Nhat Hanh) ஒரு ஜென் மாஸ்டர். வியட்நாமிலிருந்து நாடு கடத்தப்பட்ட அவர் தெற்கு பிரான்சின் போர்டியாக்ஸுக்கு அருகில் Plum Village என்ற மடாலயம் ஒன்றை உருவாக்கியிருக்கிறார். மனசாந்தி வேண்டும் எவரும் அங்கே வந்து தங்கலாம். தியானம் பயிலலாம். பிக்குகள் மற்றும் பிக்குணிகளுக்கான பயிற்சிக்கூடமாகவும் இது செயல்படுகிறது.

திக் நியட் ஹானின் வழிகாட்டுதலைப் பற்றிய ஆவணப்படமே Walk with Me. இப்படம் பிளம் கிராமத்திற்கு வரும் பயணிகளைப் பற்றியும் அங்கு நடைபெறும் துறவு வாழ்க்கை பற்றியும் விரிவாக விளக்குகிறது.

படத்தின் துவக்கக் காட்சியில் அதிகாலையில் துறவி திக் நியட் ஹான் நடைப்பயிற்சி மேற்கொள்கிறார். அவருடன் இணைந்து இளந்துறவிகள் நடக்கிறார்கள். காற்றில் நாணல் அசைவது போல அத்தனை அழகாகச் செல்கிறார்கள்.

அந்த நடையில் வேகமில்லை. ஒவ்வொரு அடியும் கவனத்துடன் நிதானத்துடன் ஆழ்ந்த ஈடுபாட்டுடன் முன்வைக்கப்படுகின்றன. நடத்தலே தியானம் தான் என்கிறார் திக் நியட் ஹான். அதாவது நடக்கையில் உடலும் மனமும் ஒன்று குவிய வேண்டும். எதை எதையோ மனதில் நினைத்தபடி, குழப்பத்துடன், கவலையுடன் நடக்கக் கூடாது.

நடப்பது என்பது வானில் மேகங்கள் செல்வதைப் போன்றது. நாம் இயற்கையோடு ஒன்று கலந்துவிட வேண்டும் என்கிறார்.

துறவி திக் நியட் ஹான்னுடன் நடப்பவர்களில் பெரும்பான்மை இளைஞர்கள். அவர்கள் முகத்தில் தான் எத்தனை மலர்ச்சி. மலர்களின் மீது நடந்து போவது போல மண்ணில் நடக்கிறார்கள். குனிந்தபடியே நடக்காமல் சில அடிகளுக்கு ஒரு முறை தலையை உயர்த்தி வெளிச்சத்தை எதிர்கொள்கிறார் திக் நியட் ஹான்.

The Miracle Of Mindfulness என்ற அவரது நூல் லட்சக்கணக்கில் விற்பனையாகியுள்ளது. அதில் புத்தனே அருகிலிருந்து சொன்னாலும் நீ தான் எதையும் உணர வேண்டும். நீ தான் மனதைப் பயிற்சி செய்ய வேண்டும். ஆகவே நீ உன்னை அறிந்து கொள்வது முக்கியம்.

வியட்நாமில் கர்ப்பப்பையைக் குழந்தையின் அரண்மனை என்றே சொல்வோம். உண்மையில் கர்ப்பத்தில் ஒருவன் அரச வாழ்க்கையை மேற்கொள்கிறான்

ஒரு காலத்தில் நாம் தாயின் கர்ப்பத்திலிருந்தோம். தாயே நமக்கான உணவை உண்டாள். தாயே நமக்கான காற்றைச் சுவாசித்தாள். தாயே நம்மைப் பாதுகாத்தாள். பிறந்து இந்த உலகிற்கு வந்த நாள் முதல் அந்தப் பாதுகாப்பு உணர்வு இல்லாமல் போய்விட்ட பயம் அடிமனதில் இருக்கிறது. இதுவே ஆதிபயம். அந்தப் பயம் தான் கிளைவிட்டு வேறு பயங்களாக உருமாறியிருக்கிறது. நீங்கள் உங்களுக்குள் இருக்கும் குழந்தையிடம் தாயைப் போல உன்னைப் பாதுகாப்பேன் என்று உரையாடுங்கள். நம்பிக்கை கொள்ளச் செய்யுங்கள்.

புத்தரும் நம்மைப் போலவே பயத்தைச் சந்தித்தார். ஆனால் அவர் பயத்திற்கு அடிபணியவில்லை. மாறாக அதை வென்றார். பயத்தின் ஆணிவேரை அடையாளம் கண்டதுடன் அதை அகற்றவும் செய்தார்..

தாயுடன் தொப்புள் கொடி உறவு கொண்டிருப்பதைப் போலவே சூரியனுடன் சந்திரனுடன் நீருடன் நாம் உறவு கொண்டிருக்கிறோம். அந்தத் தொப்புள் கொடியை நாம் அறிவதில்லை.

நீங்கள் எதையும் ஆழ்ந்து அறியத் துவங்கினால் விழிப்புணர்வு உருவாக ஆரம்பிக்கும். ஆரஞ்சு பழத்தினுள் சூரியன் ஒளிர்வதை நீங்கள் உணரும் போது தான் அதை முழுமையாகக் காணுகிறீர்கள்.

கடந்தகாலத்தைத் தூக்கிச் சுமப்பதை விடவும் நிகழ்காலத்தில் வாழ்வது முக்கியம். துயருற்ற மனிதனின் மனதிற்குள் மகிழ்ச்சியை விதைப்பது முக்கியம். அதுவே வாழ்வின் மீதான நம்பிக்கையை உருவாக்கும் என்கிறார் திக் நியட் ஹான்.

இந்தத் திரைப்படத்தில் இளந்துறவிகள் எப்படித் துறவு வாழ்வில் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொள்கிறார்கள் என்பது அழகாகச் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது. படம் முழுவதும் திக் நியட் ஹான் புன்னகை தவழும் முகத்துடன் சாந்தமாக உரையாடுகிறார். நடக்கிறார். வழிகாட்டுகிறார்.

பிளம் கிராமத்தின் வேறு வேறு பருவ காலங்களும் அதன் தனித்துவமிக்க அழகும் மிகச்சிறப்பாகப் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறது

பிளம் உறைவிடத்தில் ஒவ்வொரு பதினைந்து நிமிடங்களுக்கும் ஒரு மணி ஒலிக்கிறது. அதைத் துறவிகள் கவனமாகக் கேட்கிறார்கள். அது விழிப்புணர்விற்கான தூண்டுதல். அந்தத் தருணத்தின் அடையாளம். அந்த மணியோசை வாழ்வின் மகிழ்ச்சியை அடையாளப்படுத்துவதாகச் சொல்கிறார்கள்.

துறவி திக் நியட் ஹானோடு நடக்கும் தியான அனுபவத்தைப் பார்வையாளனுக்கும் வழங்குவதே இந்த ஆவணப்படத்தின் சிறப்பு.

நன்றி: திருமதி சந்திரபிரபா ராமகிருஷ்ணன், முகநூல் பதிவு

காமராசர் நினைவுகள்

#கர்மவீரர்_காமராசர் முதல்வராக இருந்த சமயம் நடந்தது.

 இவரல்லவோ முதல்வர்.

“அப்போது காமராஜர் முதல்வர். பழைய சட்டமன்ற விடுதியில் மண்ணாங்கட்டி என்பவர் கீழ்மட்ட ஊழியராக இருந்தார். சட்டமன்ற ஊறுப்பினர்கள் கேட்பதை வாங்கிவந்து தருவார். முதல் தளத்தில் முன்பாகவே இருக்கும் முக்கையா தேவர் அறையிலேயே இருப்பார். ’

ஒருமுறை ‘ஏம்பா மண்ணாங்கட்டி அவசரமாக வெளியில போறன். குளிச்சு முடிச்சு ரெடியாகுறதுக்குள்ள இட்லிய வாங்கி வந்துடு’ என்று 100 -ருபாயை கொடுத்தார் முக்கையா தேவர். சொன்னபடியே அவர் ரெடியாகி காத்திருந்தார்.

ரொம்ப நேரம் ஓடியது. தலையில் சுமையுடன் தட்டுதடுமாறி வந்தார் மண்ணாங்கட்டி. பார்த்ததும் ’ஏன்யா. நான் அவசரமா வெளியில போகனும்னு காத்துகிட்டு இருக்கேன். இட்லி வாங்க இவ்வளவு நேரமா என்று எகிறினார் மூக்கையா தேவர். மண்ணாங்கட்டிக்கு கோபம். என்னங்கய்யா நீங்க. இங்க உணவகத்தில் அவ்வளவு இட்லி இல்லைன்னு சொல்லிட்டாங்க. மவுண்ட் ரோடெல்லாம் போய் அலைஞ்சு

100 ரூபாக்கும் இட்லி வாங்குறது லேசுபட்ட காரியமா’என்று பதிலுக்கு சத்தம் போட்டார். அதுதான் மண்ணாங்கட்டி என்ற வெகுளி. அப்பாவி. அவ்வளவு வெள்ளந்தி....

அப்படியான மண்ணாங்கட்டியின் தலையில் ஒருநாள் இடி விழுந்தது. அந்த உத்தரவை படித்துகாட்டச்சொல்லி வீட்டில் அழுது புரண்டு கதறினார். ’அரசாங்க உத்தியோகத்தில் எழதப்படிக்கத் தெரியாதவர்கள் எல்லாம் இனி வேலையில் இருக்க கூடாது. பணியில் இருந்து நீக்கப்படுகிறார்கள்’ என்று காமராஜர் போட்ட உத்தரவுதான் அந்த கடிதம். இரண்டு நாள் கழித்து பழைய சட்டமன்ற உறுப்பினர் விடுதிக்கு ஓடிவந்தார். முக்கையா தேவரிடம் தரையில் விழுந்து கதறி அழுகிறார்.

என்னவென்று கேட்கிறார். ’இப்படி ஒரு உத்தரவு வந்திருக்கிறதே. என் குடும்பம் எல்லாம் நடுத்தெருவுக்கு வந்துடுச்சே. எப்படியாவது காப்பாத்துங்க ஐயா’ என்று பித்துப் பிடித்தவராக அழுகிறார். ஏதாவது சமாதானம் சொல்லனுமே என்று ’முதல்வர் ஆபிசுக்கு போன் போடுடா. கேட்டுடலாம்’ என்றார். அப்போது எல்லாம் நேரடியாக தொலைபேசும் வசதி இல்லை. ஆப்ரேட்டரிடம் கூறிவிட்டு காத்திருக்க வேண்டும். முதுல்வர் அலுவலகத்தில் யாராவது உதவியாளர் எடுப்பார்கள்.

மண்ணாங்கட்டி புக்செய்த நேரம் உடனே தொடர்பு கிடைத்தது. மறுமுனையில் முதல்வர் காமராஜ். யார் நீங்கள் உங்களுக்கு என்ன வேண்டும் என்கிறார். அய்யா நான்தான் அசம்பிளி ஆஸ்டல் பியூன் மண்ணாங்கட்டி பேசுறங்க ஐயா என்றபடியே அருகில் இருந்த முக்கையா தேவரை பார்க்கிறார். அவருக்கு முதர்வர் அலுவலகத்தில் இருந்து 

யாராவது உதவியாளர்கள்தான் டெலிபோனை எடுத்திருப்பார்கள் என்ற நினைப்பு. ‘எழுதப்படிக்க தெரியாதவங்க எல்லாம் முதல்வரா இருக்கறப்போ நான் பியூனா இருக்கக்கூடாதான்னு கேளுடா” என்கிறார்.

மறுமுனையில் இருந்த காமராஜரிடம் அதை அச்சுபிசகாமல் ‘ஐயா, எழுதப்படிக்க தெரியாதவங்க எல்லாம் முதல்வரா இருக்கிறப்போ நான் பியூனா இருக்ககூடாதான்னு’ தேவர் ஐயா கேட்க சொல்றாருங்க என்கிறார் மண்ணாங்கட்டி. பிறகு பேச்சில்லை....

அடுத்த 30 நிமிடத்தில் உயர் அதிகாரிகள் 3-பேர் அங்கே வந்துவிட்டார்கள். முதல்வருக்கு போன் செய்தது யார்? என்றார்கள். நான்தான் ஐயா என்று முன்னே வருகிறார் மண்ணாங்கட்டி. உங்களை கையோடு அழைத்துவரச் சொல்லியிருக்கிறார். உடனே புறப்படுங்கள் என்று நிற்கிறார்கள். அப்போதுதான் நாம் பேசியிருப்பது 

முதல்வர் காமராசர் என புரிகிறது. முக்கையா தேவருக்கும் பதட்டம். மண்ணாங்கட்டி ’ஐயா நீங்களும் வாங்க’ என்று அழுகிறார். பின்னாடியே வருகிறேன். நீ போப்பா என்று 

அனுப்பி வைக்கிறார். கோட்டையில் உள்ள முதல்வர் காமராஜை நோக்கி வாகனம் பறக்கிறது.

முதர்வரின் அறையில் உள்ள ஷோபாவில், கண்ணத்தில் கைவைத்தபடி கவலைதோய்ந்த முகத்தோடு உட்கார்ந்திருக்கிறார் காமராஜர். கதவு திறக்கப்படுகிறது. மண்ணாங்கட்டி முதலில் நுழைய அதிகாரிகள் சற்று ஒதுங்கி கதவோரம் நின்று கொண்டார்கள்.

நீங்கதான் மண்ணாங்கட்டியா...என்கிறார். ஆமாங்க ஐயா. 

நான் தெரியாம பேசிட்டேன். என்னை மன்னிச்சுடுங்க ஐயா என்றபடியே கீழே விழுந்தார். அந்த கலாச்சாரம் காமராஜருக்கு பிடிக்காது. அதிகாரிகளை பார்க்க உடனே எழுப்பி நிற்க வைக்கிறார்கள். அவரை வா...வாண்ணே. வந்து பக்கதில உட்காருங்க என்றழைக்கிறார். மண்ணாங்கட்டி தயங்கி நிற்கிறார். காமராஜர் முறைக்க தயங்கி தயங்கி பக்கத்தில் சென்று உட்காருகிறார்.

மண்ணாங்கட்டியை முதுகில் தட்டிக்கொடுத்து முகத்தையே உற்றுப்பார்த்த முதல்வர் காமராஜ், பட்டென்று கையெடுத்து கும்பிட்டு ‘நான் தப்புபன்னிட்டன். தெரியாம செய்திட்டன். மன்னிச்சுடு. அந்த தவறை நீதான் புரியவைச்சே...

ரெண்டு நாளா உங்கவீட்ல சோறுதண்ணியில்லியாமே. 

சமைக்கலயாமே....உங்களுக்கு ரெண்டு பொம்பள புள்ளைங்க...எல்லாத்தையும் இப்பதான் தெரிஞ்சுகிட்டேன்..எவ்வளவு பெரிய தப்பு செய்திருக்கேன்.. 

நான் அப்படி ஒரு உத்தரவு போட்டிருக்ககூடாது.

‘இனிமே புதிதாக வேலைக்கு வருபவர்களுக்கு எழுத படிக்க தெரிந்திருக்க வேண்டும்’னு போட்டிருக்க வேண்டும். நான் செய்தது தவறுதான் என்று தட்டிக்கொடுத்து ஆதறவு சொல்ல மண்ணாங்கட்டி கதறி அழுகிறார். காமராஜருக்கும் பேச்சு இல்லை...

அடுத்து அங்கேயே ஒரு உத்தரவு தயாராகிறது. காமராஜர் கையொப்பமிடுகிறார். மண்ணாங்கட்டிக்கு மீண்டும் அரசு வேலை. அதிகாரிகளை பார்த்து ‘இவரை அழைத்துக்கொண்டு போங்க. வேலை கொடுத்தாச்சு. இனி கவலைப்பாதீங்கன்னு அவரோட மனைவி, குழைந்தைங்ககிட்ட சொல்லுங்க’ன்னு அதிகார குரலில் உத்தரவிடுகிறார். பிறகென்ன நினைத்தாரோ சற்று தயங்கி ’போகிறபோது வெறும் கையோட போகாதீங்க. ஓட்டல்ல எல்லாருக்கும் சாப்பாடு வாங்கிட்டு போய் கொடுங்க. ரெண்டு நாளா அவர்கள் சாப்பிட்டிருக்க மாட்டர்கள்’ என கண்டிப்போடு கூறுகிறார் அந்த அதிகாரிகளிடம்.

மண்ணாங்கட்டிக்கு பேச வார்த்தைகளின்றி கையெடுத்து கும்பிட்டபடியே வெளியேற, முதர்வர் காமராஜரும் எழுந்தது கையெடுத்து கும்பிட்டபடியே அனுப்பிவைத்தார்.

ஒரு ஏழையின் கண்ணீர் வலி..இன்னொரு ஏழைக்குத்தான் தெரியும். ஆமாம் காமராஜர் ஏழையாகவே, எழை

மக்களுக்காகவே இருந்தார்....

இனி இதுபோல முதல்வர் கிடைப்பாரா என்ற ஏக்கத்தோடு...

அ முதல் அஃகு வரை.

இயற்கையின் மாயாஜாலம்!

அபூர்வமான படம்!

மலரும் நினைவுகள்